سریال For All Mankind

این سریال در عمل یک ملودرام است که لباس‌های فضایی صرفاً پوششی ظاهری برای آن‌اند. هشدار: شامل اسپویلر نکات منفی - بزرگ‌ترین مشکل برای من این است که نویسندگان می‌توانستند یک خط زمانی جایگزین و برابرتر بسازند که نقش زنان در مسابقه فضایی برجسته‌تر باشد. در عوض نسخه‌ای نسبتاً تنبل از خط زمانی واقعی ارائه شده — فقط با زنان بیشتر در پست‌های رهبری، مسابقات فضایی بیشتر و...

این سریال در عمل یک ملودرام است که لباس‌های فضایی صرفاً پوششی ظاهری برای آن‌اند. هشدار: شامل اسپویلر نکات منفی - بزرگ‌ترین مشکل برای من این است که نویسندگان می‌توانستند یک خط زمانی جایگزین و برابرتر بسازند که نقش زنان در مسابقه فضایی برجسته‌تر باشد. در عوض نسخه‌ای نسبتاً تنبل از خط زمانی واقعی ارائه شده — فقط با زنان بیشتر در پست‌های رهبری، مسابقات فضایی بیشتر و سرمایه‌داری پررنگ‌تر. هرچند این زنان معمولاً موقعیت‌هایشان را به‌دست می‌آورند و مسیرشان در طول اپیزودها/سال‌ها دنبال می‌شود، اما بیشتر شبیه پرکننده‌هایی خسته‌کننده است. برای من مهم نیست که چرا یک شخصیت به جایگاهی رسیده اگر آن شخصیت خوب و منطقی بازی شود؛ اما فشار صرف برای نمایش فمینیسم و وارد کردن زنان سیاه‌پوست و دیگر افراد رنگین‌پوست به‌عنوان نماد دستاوردها به‌جای توزیع عادلانه، مصنوعی و تحمیلی به‌نظر می‌آید. سریال گاهی تلاش می‌کند تعارضی غیرضروری بسازد و آن را به صورت «مرد سفیدپوست پیر در برابر زنان قوی» نمایش می‌دهد — تنبل، خسته‌کننده و بی‌افزوده به داستان کلی. - مسابقه فضایی صرفاً چارچوب زمانی است؛ در حقیقت درگیری‌های شخصی—لزبین‌ها، طلاق‌ها، ازدواج‌های جدید، خیانت و افکار خیانت، مشکلات مربوط به مواد مخدر و موارد مشابه—پلات اصلی را تشکیل می‌دهند. بعضی اپیزودها فقط به این موضوعات اختصاص دارد؛ مسابقه(ها)ی فضایی می‌توانستند در یک فصل جمع‌بندی شوند. - بخش‌های دیپلماتیک که می‌توانستند بسیار جذاب باشند نیز اغلب تحمیلی‌اند. با وجود اینکه خط داستانی تا حدودی جنگ سرد را دنبال می‌کند و خشونت‌هایی از هر دو طرف رخ می‌دهد، این تعارض‌ها خوب پرداخت نشده‌اند. دوست داشتم تبلیغات جنگی، محاکمات و درگیرشدن دیگر کشورها را بیشتر ببینم؛ در فصل دوم فقط چند جمله درباره سازمان ملل هست و اشاره‌ای هم به آژانس‌های فضایی اروپایی نمی‌شود. - برخی قوانین پایه‌ای فضایی برای ایجاد درام نادیده گرفته شده‌اند: اجازه آتش‌سوزی در کپسول/ایستگاه تحت فشار، اجازه حمل سلاح گرم در داخل فضاپیماها/ایستگاه‌ها، عدم کنترل لجستیکی برای اقلام ممنوع قبل از ارسال—اقداماتی که سازمان‌هایی مثل ناسا در هیچ خط زمانی مشابهی اجازه نمی‌دادند. - برای ایجاد درام روی ماه، هیچ فضانورد آینده‌ای از آمریکا آموزش زبان روسی نمی‌بیند و بالعکس، تا تنش‌های «از دست‌رفتن کلمه» حفظ شود. همچنین تا فصل سوم (حدود ۴۰ سال در خط زمانی) تنها روس‌ها کمی انگلیسی یاد می‌گیرند و آمریکایی‌ها حتی یک کلمه هم نمی‌آموزند—این هم غیرقابل‌باور است. - از آنجا که بخش زیادی از سریال در فضا و روی ماه می‌گذرد، مشکل بازنمایی گرانش در اغلب صحنه‌ها به‌وضوح دیده می‌شود. تنها در صحنه‌های آموزشی داخل داستان و بعضی سکانس‌های راه‌رفتن روی ماه به آن توجه شده است. - استفاده از LAM برای حمل‌ونقل بار و افراد (با آویختن آن‌ها از بیرون) احساس عجیب و صرفاً به‌عنوان ابزاری داستانی دارد؛ نویسندگان می‌توانستند به جنبه‌های علمی-تخیلی بپردازند یا از روش‌های ساده‌تری استفاده کنند به‌جای معرفی وسایل خطرناک و اغراق‌شده. - مدل‌های CGI فضاپیماها در فصل سوم متأسفانه ارزان به‌نظر می‌رسند. نکات مثبت - CGI ماه در مجموع خوب است. - دکورهای واقعی نمای بسیار قابل‌قبولی دارند. - طراحی صدا و موسیقی عالی است (همگام‌سازی لب در دوبلهٔ آلمانی مانند همیشه دقیق است). - درگیری خانوادگی عمده بین خاندان بالدوین و استیون‌ها عمدتاً خوب پرداخته شده است. - اغلب نمایش خطرات واقعی فضا و پرداخت علمیِ مسئله، به‌خوبی انجام شده است.