فیلم The Killer 1989

اکشن فراوان در فیلمی کند اما باوقار تا آن‌جا که می‌دانم برای اولین بار بود که فیلمی ساختِ هنگ‌کنگ می‌دیدم. کارگردان آن، جان وو، بعدها به‌صورت بین‌المللی شناخته شد و سال‌ها پس از این فیلم نیز در سینمای غربی کارهایی انجام داد. در کل از فیلم خوشم آمد. من طرفدار پروپاقرص ژانر اکشن نیستم، اما احساس کردم این فیلم توانسته تعادل خوبی بین اکشن انفجاری —...

اکشن فراوان در فیلمی کند اما باوقار تا آن‌جا که می‌دانم برای اولین بار بود که فیلمی ساختِ هنگ‌کنگ می‌دیدم. کارگردان آن، جان وو، بعدها به‌صورت بین‌المللی شناخته شد و سال‌ها پس از این فیلم نیز در سینمای غربی کارهایی انجام داد. در کل از فیلم خوشم آمد. من طرفدار پروپاقرص ژانر اکشن نیستم، اما احساس کردم این فیلم توانسته تعادل خوبی بین اکشن انفجاری — حتی بهتر و شدیدتر از فیلم‌های آمریکای شمالی — و فیلمنامه‌ای رضایت‌بخش برقرار کند. داستان حول مردی قاتل حرفه‌ای می‌چرخد که پس از این‌که به‌طور تصادفی خوانندهٔ یک بار را کور می‌کند، شروع به محافظت از او می‌کند. او مجبور می‌شود یک مافیایی را از بین ببرد و از دست پلیس بگریزد؛ پلیسی که رابطهٔ بین خواننده و خلافکار را درمی‌یابد و او را تحت‌نظر می‌گیرد. چاو یون-فات بازیگر اصلی فیلم است و تنها بازیگری است که به‌نوعی در ذهنم مانده، گرچه نمی‌توانم بگویم قبلاً کجا او را دیده‌ام. او کاریزماتیک و پرانرژی است و نقش مردی سخت اما در عین حال قابل‌همدلی را خوب ایفا می‌کند. دنی لی در نقش بازرس پلیس و سالی یه در نقش خواننده نیز بازی‌های خوشایندی ارائه می‌دهند. نقطهٔ قوت فیلم اکشنِ شدید و انفجاری آن است. برای خلق صحنه‌های درگیری و تیراندازی تأثیرگذار از هیچ کوشش و هزینه‌ای دریغ نشده و در این زمینه هم بدلکاران و هم تیم جلوه‌های ویژه سزاوار تحسین‌اند. فیلم صحنه‌آرایی و طراحی لباس خوبی دارد و فیلم‌برداری‌اش از زیبایی بصریِ مرسوم در فیلم‌های شرقی برخوردار است؛ جایی که رنگ‌ها پرنور و زنده‌اند و اهمیت ویژه‌ای دارند. مدت فیلم حدود یک ونیم ساعت است، اما ریتم نسبتاً کندی دارد که نشان‌دهندهٔ کش‌دار بودن برخی بخش‌های فیلمنامه است و این، بزرگ‌ترین نقدی است که می‌توانم به آن وارد کنم.