فیلم کره ای Memories of Murder 2003

کسانی که با سینمای کره ارتباط برقرار می‌کنند، با «Memories of Murder» (خاطرات قتل) فیلمی روبه‌رو می‌شوند که تا مدت‌ها پس از تماشای آن با شما می‌ماند؛ نه فقط یک فیلم دیگر که دیده شد و فراموش شد. این ساخته‌ی بونگ جون-هو اثری چندلایه و پرکشش است که تماشاگر را به همراه کارآگاهان می‌کشاند تا بفهمد چه کسی مرتکب جنایات شده است. فیلم در عین حال...

کسانی که با سینمای کره ارتباط برقرار می‌کنند، با «Memories of Murder» (خاطرات قتل) فیلمی روبه‌رو می‌شوند که تا مدت‌ها پس از تماشای آن با شما می‌ماند؛ نه فقط یک فیلم دیگر که دیده شد و فراموش شد. این ساخته‌ی بونگ جون-هو اثری چندلایه و پرکشش است که تماشاگر را به همراه کارآگاهان می‌کشاند تا بفهمد چه کسی مرتکب جنایات شده است. فیلم در عین حال که در ژانر جنایی-تبهکاری قرار دارد، لحظات طنز تیره و صحنه‌هایی شاعرانه و ویرانگر راِ در خود دارد. کاراکترها به‌تدریج و با پرداختی دقیق و گاهی با استفاده از طنز، پاتوس و خشونت شکل می‌گیرند؛ در مواردی رفتارها و روش‌های پلیس‌ است که بیشتر زیر ذره‌بین قرار می‌گیرد تا خود مجرم. سونگ کانگ-هو، کیم سانگ-کیونگ و کیم رو-ها اجراهایی برجسته ارائه می‌دهند؛ تضاد دیدگاه‌ها و روش‌های علمی و غیرعلمی‌شان در روند تحقیق، یکی از محورهای درگیرکننده‌ی فیلم است. بونگ جون-هو تلاش زیادی برای خلق واقع‌نمایی کرده و از جزئیات غافل نشده است؛ این واقع‌نمایی به روایت بزرگ‌تر فیلم خدمت می‌کند: با کشیده‌شدن زمان تحقیق، حتی کارآگاه سئوی «شهر»، که قرار بود نماینده‌ی شیوه‌های نوین و توانمند باشد، تاب مقاومت را از دست می‌دهد. مایۀ ناامیدی، سازش‌های اخلاقی و فرسایش تدریجی ایمان به عدالت در سراسر فیلم جاری است. فیلم بر پایه‌ی پرونده‌های واقعی قتل‌های سریالی هواسئونگ ساخته شده است؛ پرونده‌هایی که برای سال‌ها حل‌نشده باقی ماندند و همین سرخوردگی را بونگ به سینما تبدیل می‌کند. آنچه با کمدی سیاه و کارآگاهان ناتوان آغاز می‌شود—از جمله اعتراف‌گیری‌های زورکی، آلوده‌کردن صحنه‌ی جرم و تکیه بر خرافات—به تدریج به سرنوشتی تاریک‌تر و یأس‌آور بدل می‌شود. در عین ستایش از ریتم تیز و بازی‌های درخشانِ فیلم، پایان‌بندی تا حدودی از شدت اولیه فاصله می‌گیرد؛ وقتی که داستان به تدریج به سمت ناامیدی و فرسودگی کارآگاهان می‌رود، فیلم بخشی از ویژگی‌های منحصربه‌فردش را از دست می‌دهد و به سوی یک تریلر جنایی نسبتاً کلیشه‌ای کشیده می‌شود. با این حال، این نکته چیزی از ارزش تماشای آن کم نمی‌کند. سونگ کانگ-هو در نقش پارک دو-مان نمایشی استثنایی دارد؛ چهره‌اش نقطه‌ی عاطفی فیلم می‌شود، به‌ویژه در نماهای نزدیک مستقیم که پارک در چشمان مظنونان زل می‌زند تا از دلیرانه‌ترین تلاش خود برای کشف گناه یا بی‌گناهی بهره ببرد. صحنه‌ی پایانی، در سال ۲۰۰۳، جایی که پارک مستقیم به دوربین خیره می‌شود، لحظه‌ای تأمل‌برانگیز است که انگار از تماشاگر هم می‌پرسد آیا در میان ما چشم‌های قاتل را می‌شناسیم یا نه. این فیلم نمونه‌ای از سینمای استادانه است که با دقتی جراحی‌گونه بین هجو و حقیقت احساسی و بین تعلیق و وحشت وجودی تعادل برقرار می‌کند؛ از خنده تا جایی که دیگر خنده‌ای نیست، از تعلیق تا هنگامی که تعلیق به یأس بدل می‌شود. «خاطرات قتل» نه تنها یک پرونده‌ی پلیسی است، بلکه تأملی است در باب شکست—شکست‌های فردی و ساختاری—و پرسشی تلخ درباره‌ی معنای عدالت وقتی که قاتلان بی‌هیچ شناسایی در میان ما زندگی می‌کنند. نهایتاً، این فیلم برای علاقه‌مندان سینما اثری ضروری و از بهترین نمونه‌های جنایی قرن بیست‌ویکم محسوب می‌شود.