فیلم The Man from Toronto 2022

«مردِ تورنتو» نمونهٔ کاملی از یک فیلم کلیشه‌ای و بی‌ضررِ مناسب آخر هفته است. داستان بی‌معنای و بی‌پروا را بپذیرید. سعی کنید از لحظات «سرگرمی احمقانه» که در سراسر فیلم پراکنده‌اند لذت ببرید — فیلم می‌توانست کوتاه‌تر باشد. جلوه‌های بصری به‌شکل خنده‌داری ضعیف را تحمل کنید. در نهایت برای نقش‌های تیپیکال کوین هارت و وودی هارلسون بمانید؛ آن‌ها برای سرگرم کردن بیشتر بینندگان کافی‌اند. فیلم (به‌طور قابل...

«مردِ تورنتو» نمونهٔ کاملی از یک فیلم کلیشه‌ای و بی‌ضررِ مناسب آخر هفته است. داستان بی‌معنای و بی‌پروا را بپذیرید. سعی کنید از لحظات «سرگرمی احمقانه» که در سراسر فیلم پراکنده‌اند لذت ببرید — فیلم می‌توانست کوتاه‌تر باشد. جلوه‌های بصری به‌شکل خنده‌داری ضعیف را تحمل کنید. در نهایت برای نقش‌های تیپیکال کوین هارت و وودی هارلسون بمانید؛ آن‌ها برای سرگرم کردن بیشتر بینندگان کافی‌اند. فیلم (به‌طور قابل توجهی) فیلم خوبی نیست، اما اگر تماشاگرانی هستید که برای لذت بردن می‌توانید روایت‌های عامدانهً احمقانه، غیرواقعی و نامنطقی را تحمل کنید، این پروژهٔ نتفلیکس وقت را می‌گذراند. هواداران کوین هارت از فیلم لذت خواهند برد. جدا از این، این فقط یک فیلم کمی بالاتر از متوسطِ نتفلیکس است با چند صحنهٔ خنده‌دار. اگر فیلم‌های دیگر کوین هارت را دیده‌اید، این را هم دیده‌اید. هارت بار دیگر نقش خود را بازی می‌کند و شخصیتش درگیر یک ماجرای اغراق‌شده و عجیب می‌شود. و کسانی که بگویند این نکته بدی است، اشتباه می‌کنند؛ کوین هارت همچنان چنین فیلم‌هایی می‌سازد چون سرگرم‌کننده‌اند. من این فیلم را هم مانند دیگر آثارش دوست داشتم. «مردِ تورنتو» شباهت زیادی به «اطلاعات مرکزی» دارد؛ پر از تیراندازی، جاسوسی و اکشن. شیمی هارت با هارلسون به خوبیِ شیمی او با دوئین جانسون نیست، ولی بد هم نیست. برخی لحظات واقعاً مرا به خنده انداخت. «مردِ تورنتو» ورودی نسبتاً سرگرم‌کننده‌ای در فهرست متوسطِ فیلم‌های نتفلیکس است که کمی بالاتر از بسیاری از آثار دیگر سرویس قرار می‌گیرد. شاید ایدهٔ جالبی پشت مجموعهٔ «مردانی از...» باشد، اما در عمل «مردِ تورنتو» ضعیف است. من هم کوین هارت و هم وودی هارلسون را دوست دارم و آن‌ها تماشای فیلم را قابل تحمل‌تر می‌کنند، اما حتی حضور این دو هم نتوانست از تجربهٔ تا حدودی خسته‌کنندهٔ فیلم برای من جلوگیری کند. هیچ چیزی در این فیلم تازگی ندارد؛ گرچه در ۲۰۲۲ عرضه شد، به‌راحتی می‌توانست در ۲۰۱۲ نیز منتشر شود. اجرای هارت شبیه چیزی است که قبلاً دیده‌ایم؛ حداقل در ظاهر همان حس نقش‌هایش در «اطلاعات مرکزی» و «Ride Along» را دارد. البته قصه‌ها متفاوت‌اند، اما جو کلی تقریباً یکسان است. به نظر من هارت بهتر است سراغ فیلم‌هایی مثل «The Upside» و «Fatherhood» برود. به‌اختصار، فیلم بسیار فراموش‌شدنی است و طولانی بودن بیش از حد آن هم کمکی به بهتر شدنش نمی‌کند.