فیلم Memory 2023

«مموری» فیلمی تأمل‌برانگیز است درباره هویت و روابط، که روی دو اجرأ خیره‌کنندهٔ جسیکا چستین و پیتر سارزگارد تکیه دارد. میشل فرانکو در این اثر به اهمیت عمیق خاطرات می‌پردازد و با دقت و احتیاط، موضوعات سنگینی مانند زوال عقل، سوء‌استفادهٔ جنسی، بی‌اعتمادی خانوادگی و تراوما را مطرح می‌کند بی‌آن‌که به ستم یا بهره‌گیری احساسات بینجامد. انتخاب‌های فنیِ عمدی—پالت رنگی کم‌جان و نبود موسیقی متن—وزن...

«مموری» فیلمی تأمل‌برانگیز است درباره هویت و روابط، که روی دو اجرأ خیره‌کنندهٔ جسیکا چستین و پیتر سارزگارد تکیه دارد. میشل فرانکو در این اثر به اهمیت عمیق خاطرات می‌پردازد و با دقت و احتیاط، موضوعات سنگینی مانند زوال عقل، سوء‌استفادهٔ جنسی، بی‌اعتمادی خانوادگی و تراوما را مطرح می‌کند بی‌آن‌که به ستم یا بهره‌گیری احساسات بینجامد. انتخاب‌های فنیِ عمدی—پالت رنگی کم‌جان و نبود موسیقی متن—وزن حساسی را که فضا می‌سازد تشدید می‌کند. داستان حولِ سیلویا می‌چرخد؛ زنی که از اعتیاد بهبودیافته و گذشتهٔ پرمشکلی دارد و ناگهان پس از یک مهمانی هم‌کلاسی‌ها، مردی به نام سول او را تا در خانه همراهی می‌کند. سیلویا به یاد می‌آورد که ممکن است در دوران مدرسه توسط او مورد آزار قرار گرفته باشد، اما مشخص می‌شود که سول دچار مشکلات حافظه و زوال عقل است و حافظهٔ سیلویا هم به‌خاطر سابقه‌اش مه‌آلود است. این کشف همه‌چیز را دگرگون می‌کند و رابطه‌ای تازه میان آن دو شکل می‌گیرد؛ رابطه‌ای که در آن هر یک به دیگری کمک می‌کند گذشتهٔ خود را مرور و تاحدی التیام بخشد. در طول روایت، چند رخ‌داد و ابهامِ حل‌نشده نیز پدیدار می‌شود که با روایتی ماهرانه و اجراهای برجستهٔ سارزگارد و نامزد جایزهٔ اسپیریت مستقل، چستین، جان می‌گیرند. فیلم با شخصیت‌هایی اخلاقاً پیچیده پُر شده و نشان می‌دهد سینما چگونه می‌تواند عمق تجربهٔ انسانی را واکاوی کند. با این‌حال، نیمهٔ نخست فیلم می‌توانست ریتم سریع‌تری داشته باشد؛ برخی سکانس‌ها گاه تکراری و خسته‌کننده به‌نظر می‌رسند و اطلاعات دربارهٔ شخصیت‌ها به‌طرزی پراکنده ارائه می‌شود. اما از نیمهٔ دوم، ظرافت‌ها و زیرمتن‌ها بهتر سامان می‌یابند و فیلم به‌تدریج جذابیت و کشش بیشتری پیدا می‌کند—پاداشی که تماشاگر برای صبوری در پرداختن به اثر دریافت می‌کند. از سوی دیگر، برخی منتقدان در اجرای کلی تردید دارند و معتقدند نویسنده/کارگردان گهگاه حوادثی به‌صورت تصادفی وارد روایت می‌کند که ظاهراً برای ایجاد تنشِ دراماتیک افزوده شده‌اند و در برخی نقاط اعتبار روایت را تضعیف می‌کنند؛ در نتیجه، هنگام اوج‌گیری داستان، صحنه‌ها گاهی باورپذیری لازم را ندارند و فیلم تا حدودی شبیهِ یک ملودرام سطح بالا جلوه می‌کند. با این حال، احساسِ انسانیِ فیلم، شخصیت‌پردازیِ واقعی و اجرای طبیعی بازیگران، ضعف‌های ساختاری را تا حدی جبران می‌کند. «مموری» فیلمی آرام است که ممکن است در برابر آثار پرزرق‌و‌برق گیشه مغفول بماند، ولی این قصه اهمیت دارد: انسانی، واقعی و معنادار. رابطهٔ سیلویا و سول گرما، طنز و واقعیتی لطیف می‌آفریند—صحنه‌هایی چون جِلسهٔ حمام، از معدود لحظات رمانتیکی است که در سال‌های اخیر کم‌نظیر به‌نظر می‌رسد. فیلم پایان‌بندیِ مرتبی ندارد؛ این یک برشِ زندگی است و زندگی آن‌ها ادامه خواهد داشت—همان‌طور که تماشاگر، لحظه‌ها را همراه با آن‌ها می‌گذراند. امتیاز: B+