سریال کره‌ای Shadow Detective

این درام نباید به دو فصل تقسیم می‌شد، چون داستان یک کل بزرگ و پیوسته بود. این تقسیم‌بندی چند مشکل به‌وجود آورد: بعضی شخصیت‌های منفی بین دو فصل به‌طور نامتناسب تقسیم شدند و هر فصل روی چند نفر از آن‌ها تمرکز کرد، درحالی‌که در صدر یک داستان واحد قرار داشتند؛ نتیجه، آشفتگی در انسجام روایت و احساس پاره‌پاره‌بودن بود. داستان‌های شخصی، روابط و شخصیت‌های فرعی...

این درام نباید به دو فصل تقسیم می‌شد، چون داستان یک کل بزرگ و پیوسته بود. این تقسیم‌بندی چند مشکل به‌وجود آورد: بعضی شخصیت‌های منفی بین دو فصل به‌طور نامتناسب تقسیم شدند و هر فصل روی چند نفر از آن‌ها تمرکز کرد، درحالی‌که در صدر یک داستان واحد قرار داشتند؛ نتیجه، آشفتگی در انسجام روایت و احساس پاره‌پاره‌بودن بود. داستان‌های شخصی، روابط و شخصیت‌های فرعی نیز بین دو فصل به‌طور نابرابر پرورده شدند؛ برای مثال دختر و خانواده شخصیت مرد اصلی تنها در فصل اول تا حدودی مطرح بودند و در فصل دوم عملاً غایب بودند (به جز یک فلش‌بک)، که باعث تضعیف شخصیت و انگیزه‌های او شد — مخصوصاً وقتی کل شخصیت او بر ارواح گذشته‌اش بنا شده بود. در مقابل، سهم لی سونگ آها دقیقاً عکس شد. با این حال بازیگران عملکرد خوبی ارائه دادند، به‌ویژه نقش اولِ کارآگاه مرموز. از اینکه تیم تولید ظاهر سونگ آها و جو هیون را بیش از حد آرایش یا زیبا نشان نداد، قدردانم؛ فشار و خستگی سال‌ها کار در چهره و حرکاتشان کاملاً مشهود بود. تصویربرداری در بخش‌های زیادی خوب بود، به‌خصوص در صحنه‌هایی که کارآگاه تنها بود، هرچند گه‌گاه نماهای نامناسبی هم دیده می‌شد. داستان نویسنده‌مند و با ریتمی مناسب برای تعلیق پیش می‌رفت و تعقیب و گریز و پیچش‌های هیجانی با چند سکانس اکشن خوب ادغام شده بودند. اما کشش پایانی داستان پس از آماده‌سازی برای یک اوج بزرگ کمی ضعیف و نامنظم شد؛ بعضی دیالوگ‌ها و اجراهای بیش‌ازحد دراماتیک نتیجه معکوس داد و صحنه‌های مهم را کم‌اثر کرد. معرفی قسمت آخر و همان سکانسِ رؤیا قابل‌قبول بود؛ سخنرانی او درباره توقف فرار و بازگویی گذشته‌اش لحظه‌ای به‌یادماندنی در کل درام بود، و صحنه‌‌ی پایانی نیز همچون گیلاسی بر روی کیک، همه‌چیز را به‌خوبی جمع‌بندی کرد.