فیلم Independence Day 1996

همیشه یک کلاسیک! فیلم واقعاً خوبی است؛ اگر دوستش داشته باشی باز هم تماشا می‌کنی و می‌توانی آن را به دیگران توصیه کنی. این فیلم دربارهٔ مبارزه ویل اسمیت با مهاجمان بیگانه است و جف گلدبلام هم با آن هوش تقریباً آزاردهنده‌اش در نقش یک دانشمند حضور دارد. جنبهٔ بیگانه‌ها و داستان کلی فیلم عالی‌اند، ولی صحنه‌های انسانی زیادی هم وجود دارد که مخاطب را یاد...

همیشه یک کلاسیک! فیلم واقعاً خوبی است؛ اگر دوستش داشته باشی باز هم تماشا می‌کنی و می‌توانی آن را به دیگران توصیه کنی. این فیلم دربارهٔ مبارزه ویل اسمیت با مهاجمان بیگانه است و جف گلدبلام هم با آن هوش تقریباً آزاردهنده‌اش در نقش یک دانشمند حضور دارد. جنبهٔ بیگانه‌ها و داستان کلی فیلم عالی‌اند، ولی صحنه‌های انسانی زیادی هم وجود دارد که مخاطب را یاد می‌آورد چه چیزی برای انسان‌ها در حال تهدید است. شاید نسخهٔ خلاصه‌ای وجود داشته باشد که فیلم را به ۴۵–۶۰ دقیقه مبارزه و بررسی بیگانه‌ها تقلیل دهد، اما واقعاً چیزی نیست که ارزش حذف دیدن کامل فیلم را داشته باشد. اگر از فیلم‌های هجوم بیگانگان یا آخرالزمانی خوشتان می‌آید، حتماً این فیلم را در فهرست تماشای خود قرار دهید. فاجعه یا فیلم بیگانه—احتمالاً حتی فیلمی اکشن—بهتر از «روز استقلال» ساختهٔ سال ۱۹۹۶ پیدا نمی‌شود! این بلاک‌باستر علمی-تخیلی یکی از بزرگ‌ترین‌های همهٔ زمان‌هاست. وقتی بلاک‌باسترهای دههٔ ۱۹۹۰ را در کنار هم می‌گذاریم، آسان است که فراموش کنیم چقدر پیشرو بودند؛ فیلم‌هایی مثل ژوراسیک پارک و روز استقلال واقعاً جلوتر از زمان خود بودند و صنعت سینما را وارد عصر جدیدی از جلوه‌های ویژه کردند. اما روز استقلال بیش از جلوه‌هاست: کارگردانی، فیلمنامه، شخصیت‌ها، بازیگران، داستان و ریتم؛ همه چیز در این فیلم ترکیبی از برتری، اشتیاق و سرگرمی است. به ندرت فیلمی پیدا می‌شود که به‌این‌قدر خوب اکشن، ماجراجویی، کمدی، وحشت و علمی-تخیلی را با هم ترکیب کند. ویل اسمیت بازیگر نوظهور و امیدوارکننده‌ای بود و در کنار او جف گلدبلام و بیل پولمن اجراهایی درخشان ارائه دادند. واقعاً لازم است که سخنرانی بیل پولمن (تُماس ویت‌مور) برای انگیزش نیروها پیش از نبرد نهایی را یکی از نمادین‌ترین لحظات تاریخ سینما بدانیم. روز استقلال استاندارد فیلم‌های هجوم بیگانگان را تعیین کرد و به‌خوبی روایت‌های جداگانهٔ شخصیت‌های اصلی‌اش را تعریف کرده و در پردهٔ پایانی آن‌ها را به هم گره زد تا دنیا نجات یابد. رولاند امریش بلد است چگونه یک فیلم فاجعه‌ای بسازد؛ این اثر اوست. فیلم بسیار خوب و سرگرم‌کننده است؛ طنز و صحنه‌های اکشن فراوانی دارد و داستان تلاش‌ها برای نجات جهان از هجوم بیگانگان را نشان می‌دهد. اگر از علمی-تخیلی‌های پر از روحیهٔ جنگجویی خوشتان می‌آید، این فیلم شما را راضی می‌کند. از نظر ظاهر، داستان دربارهٔ متحد شدن بشر در برابر شانس‌های فزون‌برانداز است—نوعی روحیهٔ جبهه‌ای. کسانی که برای نجات بشر می‌آیند عبارت‌اند از: بیل پولمن در نقش رئیس‌جمهور، جف گلدبلام به‌عنوان دانشمند و ویل اسمیت به‌عنوان نمونهٔ یک خلبان نیروی هوایی آمریکایی سرسخت. در عین حال، طرح داستان ضعیف است؛ احساسات به‌طرز آشکاری آمریکایی‌اند و فیلمنامه از ظرافت تهی است. با این وجود، این هنوز یک فیلم اکشن قدیمی و خوش‌ساخت است—فقط دنبال عمق یا سبک پیچیده نباشید.