فیلم Suzaku 1997

من این فیلم را یک رساله‌ی آرام و متأملانه درباره‌ی وابی‌سابیِ تغییرات نسلی می‌دانم. درست مانند شکوفه‌های گیلاسِ زودگذر، ژاپنی‌ها برای ناپایداری و نقص احترام قائل‌اند. در میانه‌ی فیلم مرد سال‌خورده‌ای می‌پرسد: «اگر راه‌آهن ساخته نشود، جوانان ما چگونه شریک زندگی خواهند یافت؟» همه از در حال فروپاشی بودن روستای سنتی آگاه‌اند، اما تنها کوزو تابِ زیستن با این واقعیت را ندارد و ناپدید می‌شود....

من این فیلم را یک رساله‌ی آرام و متأملانه درباره‌ی وابی‌سابیِ تغییرات نسلی می‌دانم. درست مانند شکوفه‌های گیلاسِ زودگذر، ژاپنی‌ها برای ناپایداری و نقص احترام قائل‌اند. در میانه‌ی فیلم مرد سال‌خورده‌ای می‌پرسد: «اگر راه‌آهن ساخته نشود، جوانان ما چگونه شریک زندگی خواهند یافت؟» همه از در حال فروپاشی بودن روستای سنتی آگاه‌اند، اما تنها کوزو تابِ زیستن با این واقعیت را ندارد و ناپدید می‌شود. یاسوئو به همراهِ ماچیکو می‌رود؛ ایسوکه که از ارواحِ تونل (گذشته؟) می‌ترسید و هنوز هم می‌ترسد، تصمیم می‌گیرد در روستا بماند، شاید فقط به این دلیل که سنتِ زندگی در کنار خانواده هنوز در او زنده است. ما در جهانِ غرب ظاهراً مسیر تغییر در فرهنگ خود را قدر نمی‌نهیم. حتی اگر از دریچه‌ی حواس‌پرتیِ معاصرمون به فیلم نگاه کنیم، باز هم فیلمی خوب است.