فیلم Willow Creek 2013

در میان فیلم‌های «found footage»، این فیلم هم وجود دارد. دو سوم اول فیلم را به سختی می‌توان یک اثر ترسناک نامید. راستش، می‌توانست درامی مستقل باشد درباره یک سفر جاده‌ای عجیب و یک رابطه خیلی واقعی. صادقانه بگویم، تا حدی کسل‌کننده بود. یک‌سوم پایانی جایی است که «جادو» قرار است رخ دهد. بخش قابل‌توجهی از این قسمت که بیشتر ترس‌های فیلم را در خود دارد، صدایی...

در میان فیلم‌های «found footage»، این فیلم هم وجود دارد. دو سوم اول فیلم را به سختی می‌توان یک اثر ترسناک نامید. راستش، می‌توانست درامی مستقل باشد درباره یک سفر جاده‌ای عجیب و یک رابطه خیلی واقعی. صادقانه بگویم، تا حدی کسل‌کننده بود. یک‌سوم پایانی جایی است که «جادو» قرار است رخ دهد. بخش قابل‌توجهی از این قسمت که بیشتر ترس‌های فیلم را در خود دارد، صدایی از نجواهای پیوسته است که با چند فریاد درآمیخته شده‌اند. این بخش، کم‌ترین بخش مورد علاقه من بود. قوی‌ترین نقطه فیلم به نظرم صحنهٔ پایانی است. آنجا کار خیلی ترسناکی انجام نمی‌شود؛ حتی تمرکز اصلی فیلم را هم نمی‌بینیم. فیلم مقدار اندکی از یک اسطوره یا تاریخچه معرفی می‌کند، اطلاعاتی جذاب که تنها به صورت اشاره‌ای مطرح می‌شوند. با این حال، جست‌وجوهای اینترنتی که پس از پایان فیلم انجام دادم، تقریباً به همان اندازه خود فیلم یا حتی جالب‌تر بودند. اگرچه تا اینجا ممکن است نقد سختی به نظر برسد، ولی واقعاً آن‌قدرها هم بد نیست. بله، فیلم در همان دام‌هایی می‌افتد که بسیاری از آثار found footage می‌افتند: تا اوج داستان خسته‌کننده است و اتفاقات بعدی جبران دو سوم اول را نمی‌کنند، اما به بدی برخی فیلم‌های این ژانر که دیده‌ام هم نیست. همچنین هیچ‌یک از ویژگی‌های «کمپی» (اغراق‌آمیز و لوده‌وار) را ندارد. در مجموع، فیلمی نه بد و نه خوب است—معمولی.