فیلم The Dark Crystal 1982

برخی آثار قدیمی واقعاً آن‌طور که باید تاب نیاورده‌اند. امید داشتم این فیلم بسیار بهتر از آن چیزی باشد که دیدم. برایم جیم هنسون یکی از کارگردانان قابل توجه است و انتظار داشتم فیلم خوب از کار درآید، اما داستان چندان مرا درگیر نکرد. شاید دلیلش این باشد که امروز فیلم‌های زیادی با همین کلیشه وجود دارد: قهرمانی که از دل یتیمی یا مصائبی برمی‌خیزد و...

برخی آثار قدیمی واقعاً آن‌طور که باید تاب نیاورده‌اند. امید داشتم این فیلم بسیار بهتر از آن چیزی باشد که دیدم. برایم جیم هنسون یکی از کارگردانان قابل توجه است و انتظار داشتم فیلم خوب از کار درآید، اما داستان چندان مرا درگیر نکرد. شاید دلیلش این باشد که امروز فیلم‌های زیادی با همین کلیشه وجود دارد: قهرمانی که از دل یتیمی یا مصائبی برمی‌خیزد و به قهرمان تبدیل می‌شود. این کلیشه امروز تا حد زیادی تکراری شده و صرفِ به‌کارگیری عروسک‌ها در فیلم نباید نقطه قوتِ اصلی باشد؛ نقطه قوت باید در تواناییِ استفاده از همان عروسک‌ها برای روایت بهتر داستان باشد. در نهایت فیلم بد نبود اما آن‌قدر هم خوب نبود؛ در میانه‌ی راه ایستاده بود. پس از مرگ امپراتور قدیمی، یک «اسکسس» جدید و بدذات‌تر جای او را می‌گیرد و چنین است آغاز دوره‌ای تازه از وحشت برای همهٔ «گلفلینگ»ها در دنیای دور «ترا». تنها راه اصلاح اوضاع این است که «کریستال تاریک» که از قرن‌ها پیش آسیب دیده بازسازی شود و این امر تنها در زمانِ هم‌نشینی سه خورشید سیاره‌شان ممکن است. این وظیفهٔ سنگین بر دوشِ خجالتیِ «جن» و همراهش «کیرا» می‌افتد و آن‌ها برای یافتن کریستال و رساندن آن به معبد، راهی ماجراهایی پرخطر می‌شوند. این داستان تقابل خیر و شر است و مخلوقات هیولاگونِ جیم هنسون به شیوه‌ای نمایشی و مؤثر حس خطر را تقویت می‌کنند. شخصیت‌های انسانی برایم چندان جذاب نبودند و کمی نحیف به نظر می‌رسیدند؛ اما هیولاها با جزئیات و خلاقیت ساخته شده‌اند و استفاده از تصاویر رنگارنگ برای تقویت داستان و خلق حس رمز و خطر نیز خوب پاسخ می‌دهد. فیلم پُر از اکشن و رمزآلودگی است و گرچه پایان پیش‌پاافتاده و بیش از حد خوب‌نما داشت، از تماشای آن لذت بردم و کهنگیِ فیلم چندان تجربه‌ام را خراب نکرد.