سریال Servant

فصل اول وقتی خبر تولید یک سریال ترسناک توسط ام. نایت شیامالان را شنیدم، بلافاصله کنجکاو شدم. به‌دلایلی—شاید به‌خاطر انبوه فیلم‌هایی که باید دید—فراموش کرده بودم که سریال اواخر نوامبر منتشر می‌شود. کسی درباره‌اش حرف نمی‌زد و تازه این هفته به یادش افتادم. سروانت یکی از بهترین سریال‌های (جدید) چند سال اخیر است. مردم همه افتخار را به شیامالان نسبت می‌دهند، اما من نمی‌خواهم همین اشتباه...

فصل اول وقتی خبر تولید یک سریال ترسناک توسط ام. نایت شیامالان را شنیدم، بلافاصله کنجکاو شدم. به‌دلایلی—شاید به‌خاطر انبوه فیلم‌هایی که باید دید—فراموش کرده بودم که سریال اواخر نوامبر منتشر می‌شود. کسی درباره‌اش حرف نمی‌زد و تازه این هفته به یادش افتادم. سروانت یکی از بهترین سریال‌های (جدید) چند سال اخیر است. مردم همه افتخار را به شیامالان نسبت می‌دهند، اما من نمی‌خواهم همین اشتباه را تکرار کنم. سریال توسط تونی باسگالوپ خلق و نوشته شده است. علاوه بر شیامالان، پنج کارگردان دیگر هم در پروژه حضور دارند؛ شیامالان تنها قسمت‌های اول و نهم را کارگردانی کرده. من خودم از طرفداران شیامالان هستم و نام او به‌تنهایی کافی است که جذب چیزی شوم، اما آنچه واقعا مرا مجذوب کرد، طرح مرموز و پرابهام سریال بود. از قسمت پیلوت تا فینال، هر قسمت پر از سوالات بی‌پاسخ، پاسخ‌های رمزآلود و تنش‌سازی‌های حساب‌شده است. دیالوگ‌ها بسیار خوب نوشته شده‌اند و سرشار از تعلیق و تنش‌اند. هر کارگردان کارش را عالی انجام می‌دهد و با استفاده از نماهای متضاد مثل نماهای نزدیک و نماهای باز، فضایی ناآرام و دلهره‌آور خلق کرده‌اند. بیشتر روایت در داخل خانهٔ ترنرها اتفاق می‌افتد که حس خفقان‌آورِ دل‌خواه من را تقویت می‌کند. چون عمدتاً سریال در یک لوکیشن است، بیننده از آنچه در جریان است منحرف نمی‌شود و تمرکز روی هر یک از اعضای خانواده حفظ می‌شود. من بندرت هوس می‌کنم کل یک فصل را یک‌باره ببینم؛ از صبر کردن یک هفته برای قسمت بعد لذت می‌برم. این فرصت می‌دهد دربارهٔ اتفاقات فکر کنم، رفتارِ یک شخصیت را مرور کنم یا بفهمم چرا یک تصمیم روایی برایم کار نکرد. با این حال، سروانت همیشه مرا با احساس «باید همین حالا قسمت بعد را ببینم» تنها نمی‌گذارد. این سریال برای همه مناسب نیست و این را صریح می‌گویم: سروانت داستانی محورِ توضیحی (exposition-driven) نیست. تا انتها پاسخ بسیاری از سوال‌ها را نمی‌دهد و حتی بعد از پایان هم جا برای تفسیرهای متفاوت باقی می‌گذارد. هر قسمت مبهم و رمزآلود است و گاهی سؤال‌های بیشتری از پاسخ‌ها ایجاد می‌کند. برای خیلی‌ها قضاوت نهایی دربارهٔ سریال به افشاگری‌های قسمت پایانی وابسته است؛ اگر از این نوع سریال‌ها که بیشتر سؤال می‌پرسند تا پاسخ دهند خوشتان نمی‌آید، احتمالاً بهتر است سراغش نروید. اما اگر این نوع آثار را می‌پسندید، بنشینید و از این سریال شگفت‌انگیز که باسگالوپ با کمک شیامالان ساخته لذت ببرید. از نظر فنی نمی‌توانم از فیلمبرداری تحسین نکنم (مایک جولاکیس، که پیش‌تر با شیامالان در Glass و Split و با جردن پیل در Us همکاری کرده). برداشت‌های طولانی و حساب‌شده برای نگه داشتن نگاه بیننده روی شخصیت‌ها و گوش دادن واقعی به حرف‌هایشان حیاتی است. با تدوین بی‌نقص و زمان کوتاهِ غیرمعمول هر قسمت (حدود سی دقیقه)، اغلب قسمت‌ها با سرعت می‌گذرند. کنترل دقیق روی ریتم باعث می‌شود سریال روان و تأثیرگذار پیش برود. در آثار با یک لوکیشن، طراحی صحنه و تولید اهمیت زیادی دارد و سروانت در این زمینه کم نمی‌گذارد. موسیقی ظریف اما مؤثرِ تهدیدآمیز (ترور گورکیس) به فضا عمق می‌دهد. این مجموعه با تکیه بر بازیگری قدرتمند تازه اهمیت واقعی فیلمنامه نمایان می‌شود—چرا که هیچ فیلمنامه‌ای بدون بازیگران توانمند به‌درستی جان نمی‌گیرد. چهار بازیگر اصلی همه درخشان‌اند. توبی کبِل تا پیش از این کارهایی نکرده بود که مرا واقعاً غافلگیر کند، اما در اینجا نشان داد بازیگری توانمند است؛ با دیالوگ‌های بلند به‌راحتی کنار می‌آید و نماهای نزدیک او بسیار جذاب‌اند. صحنه‌های آشپزی هم از نظر بصری چشم‌گیرند (هرچند ممکن است برای بینندگان حساس کمی آزاردهنده باشند). لورن امبروز در ابتدا کمی نامأنوس به‌نظر می‌رسید، اما وقتی منبعِ شخصیتش را درک کردم، اجرا کاملاً منطقی شد؛ نمایش او در فینال مو بر تن آدم سیخ می‌کند. اما بزرگ‌ترین شگفتی‌ها روپرت گرینت (جولیان پیرس، برادر دوروتی) و نل تایگر فری هستند. روپرت از آن پوستِ هری پاتر بیرون می‌آید و نشان می‌دهد بیش از یک رون ویزلی است؛ اجرای او واقعاً جذاب است. نل، که فرصت زیادی در بازی تاج‌وتخت نداشت، مهم‌ترین نقش را بر دوش دارد؛ او «قبرسیاهِ» داستان، منبع درگیری و شخصیتی غریب و نامحلول است. او باید کاملاً بی‌نقص باشد تا بیننده را نسبت به انگیزه‌هایش دچار سردرگمی کند—و این کار را به‌خوبی انجام می‌دهد. بدون شک او بزرگ‌ترین کشف سریال است. نمی‌فهمم چرا سروانت طرفداران بیشتری ندارد و سکوت کسانی که آن را دیده‌اند برایم غیرقابل‌هضم است. این سریال شایستهٔ تحسین بیشتر است. باسگالوپ به کمک شیامالان مجموعه‌ای فوق‌العاده جذاب، مرموز، پرتعلیق و فشرده ایجاد کرده است. دیالوگ‌های بلند و تنش‌زا به خلق اتمسفری دلهره‌آور کمک می‌کنند که با فیلمبرداری عالی (مایک جولاکیس) ارتقا می‌یابد. فیلم‌برداری عمدتاً در یک لوکیشن انجام شده و طراحی صحنه و تولید حس خفقان‌آور را تقویت می‌کند. روایت سراسر مبهم است و برای کسانی که از سریال‌هایی که بیشتر سؤال می‌پرسند تا پاسخ دهند لذت می‌برند، سروانت اثری ناب است. امتیاز: A