فیلم Mothering Sunday 2021

فیلم به صورت یک سه‌گانهٔ بازگشتی از خاطرات «جِین» (گلندا جکسون) بازگو می‌شود و ما را به گذشته — به دوران جوانی او با بازی اودسا یانگ — بازمی‌گرداند؛ دختری یتیم که به‌عنوان خدمتکار در خانهٔ خانوادهٔ نیون (کالین فِرث و اولیویا کالمن) کار می‌کند. در بخش اول می‌فهمیم او با «پُل» (جاش اوکانر)، پسر خانوادهٔ همسایهٔ شِرینگام، رابطه‌ای عاشقانه دارد. آن‌ها ظاهراً عاشق هم‌اند،...

فیلم به صورت یک سه‌گانهٔ بازگشتی از خاطرات «جِین» (گلندا جکسون) بازگو می‌شود و ما را به گذشته — به دوران جوانی او با بازی اودسا یانگ — بازمی‌گرداند؛ دختری یتیم که به‌عنوان خدمتکار در خانهٔ خانوادهٔ نیون (کالین فِرث و اولیویا کالمن) کار می‌کند. در بخش اول می‌فهمیم او با «پُل» (جاش اوکانر)، پسر خانوادهٔ همسایهٔ شِرینگام، رابطه‌ای عاشقانه دارد. آن‌ها ظاهراً عاشق هم‌اند، اما پل نامزد شده‌ی کس دیگری است — بعد چه می‌شود؟ اجرای یانگ در این بخش خیلی ظریف است، به‌ویژه که در بسیاری از سکانس‌ها تقریباً کاملاً برهنه ظاهر می‌شود (اوکانر هم همین‌طور) اما این برهنگی اضافی یا بی‌جهت نیست؛ موقعیت‌ها کاملاً طبیعی به‌نظر می‌رسند. کمتر چیزی در فیلم‌ها عجیب‌تر از صحنه‌هایی است که شهوت و سکس را نشان می‌دهند و سپس طوری پایان می‌یابند که یکی از شخصیت‌ها معجزه‌آسا لباس زیر پوشیده است. اِوا هاسون تصویری از یک رومانس ملایم، باورپذیر و جذاب ارائه می‌دهد، اما همین ما را به مشکلات دیگر داستان می‌رساند. بخش‌های بعدی چندان قوی نیستند؛ قسمت اول که بعد از پایان جنگ جهانی اول می‌گذرد، غم و اندوه خانوادگی را نشان می‌دهد اما اطلاعات کافی برای همدلی یا دلدردی به بیننده نمی‌دهد. سیگارها هم به‌طور برجسته‌ای ظاهر می‌شوند، مانند یک ابزار صحنه‌ای برای شخصیت فریبنده اما کم‌استفادهٔ اوکانر و نامزدش (کارولین هارکر). نتیجه‌گیری این مرحله از زندگی او نیز تا حدودی قابل‌پیش‌بینی است و رابطهٔ بین فِرث و یانگ برایم کمی مبهم بود. بخش دوم، جِین را در لندن و همراه با شریک جدیدش «دونالد» (سوپه دیریسو) نشان می‌دهد، اما این قسمت عملاً تأثیر بخش اول را تضعیف می‌کند. این فصل زندگی‌اش را غمناک جلوه می‌دهد، اما مشخص نیست که هدف از نمایش آن چیست—آیا قرار است این حسِ ملال و اندوه دائمی را تأیید کند؟ گرچه دونالد مردی رنگین‌پوست است، فرصتِ پرداختن به نادر بودن چنین رابطه‌ای در آن زمان بریتانیا به‌هیچ‌وجه استفاده نمی‌شود و این خط داستانی بی‌نتیجه رها می‌شود. سکانس‌های پایانی با گلِندا جکسون بسیار دلگیر و تأثیرگذارند؛ تصویری از یک بانوی مسن نسبتاً تنها اما مقاوم که انگار دارد به زندگی خود نگاه می‌کند. فیلم از نظر بصری بسیار زیباست؛ لباس‌ها و خانه‌های باشکوه فراوان‌اند، اما فرآوری ضعیف عنصر اصلی و شلوغی داستان با خطوط فرعی باعث شده فیلم کمی توخالی به‌نظر برسد.