فیلم Following 1998

یک شروع چشمگیر در سینمای داستانی از آقای نولان، با در نظر گرفتن بودجه و شرایط ساخت! گرچه این امر چندان تعجب‌آور نیست، اما به هر حال فیلمی بسیار دیدنی است. موسیقی متن را به‌ویژه پسندیدم؛ خیلی خوب کار شده بود. جرمی توبالد و الکس هاو بازی‌های محکمی ارائه داده‌اند، به‌خصوص الکس هاو که مرا مرتب به یاد نسخه‌ای جوان از کوین دورند می‌انداخت. همان‌طور که انتظار...

یک شروع چشمگیر در سینمای داستانی از آقای نولان، با در نظر گرفتن بودجه و شرایط ساخت! گرچه این امر چندان تعجب‌آور نیست، اما به هر حال فیلمی بسیار دیدنی است. موسیقی متن را به‌ویژه پسندیدم؛ خیلی خوب کار شده بود. جرمی توبالد و الکس هاو بازی‌های محکمی ارائه داده‌اند، به‌خصوص الکس هاو که مرا مرتب به یاد نسخه‌ای جوان از کوین دورند می‌انداخت. همان‌طور که انتظار می‌رود، این فیلم بسیاری از نشانه‌های اولیه‌ی سبک نولان را دارد؛ بارزترینِ آنها روایت غیرخطی است. نحوه‌ی روایت برایم بسیار جذاب بود؛ طرح داستانی کنجکاوی‌برانگیز است و در پایان نیز خوب جمع و جور می‌شود. مدت زمان ۷۰ دقیقه‌ای هرچند آزاردهنده نیست، اما کوتاه‌تر از آن چیزِ مطلوب من بود، چون مایل بودم فیلم بیشتر توسعه پیدا کند. «فالوئینگ» فیلم اول کم‌هزینه‌ی کریستوفر نولان است که تقریباً به‌طور کامل توسط خود او ساخته شده — از نگارش تا تدوین — و با بازیگرانی غیرحرفه‌ای و استفاده از خانه‌های دوستان به‌عنوان لوکیشن. با وجود امکانات محدود، فیلم روایت پیچیده و گیرا درباره‌ی سقوط یک نویسنده در مسیر فریب پس از دنبال کردنِ فردی اشتباه ارائه می‌دهد. عنوانِ فیلم بازیِ هوشمندانه‌ای با معنای دوگانه دارد و روایت غیرخطیِ مشخصه‌ی نولان باعث می‌شود بیننده برای درک لایه‌های مختلفِ داستان نیازمند توجه کامل باشد و تصویری اولیه از سبک متفاوت فیلم‌سازی او به دست آورد. هنوز باید «ممنتو»، «بی‌خوابی» و «پرستیژ» را ببینم تا فیلم‌شناسی نولان را کامل کنم. «فالوئینگ» را تماشا کردم و آن را توصیه می‌کنم. از نظر من این فیلم حتی بالاتر از آثاری مانند «دانکرک»، «شوالیه تاریکی برمی‌خیزد» و تا حدی «تنت» قرار می‌گیرد.