فیلم Paul Blart: Mall Cop 2 2015

مقصد: لاس‌وگاس! یکی از بدترین هفته‌های سینمایی من بود؛ بیشتر فیلم‌هایی که دیدم در حدی نبودند که قابل دفاع باشند. قسمت اول فیلم تا حدی قابل قبول و گاهی بامزه بود؛ در چنین وضعی انتظار یک دنباله طبیعی است، اما این همان چیزی نبود که می‌خواستم. بعد از دیدن این فیلم متوجه شدم ساخت دنباله ایده بدی بوده. گاهی بامزه است اما تأثیرگذار نیست؛ در واقع...

مقصد: لاس‌وگاس! یکی از بدترین هفته‌های سینمایی من بود؛ بیشتر فیلم‌هایی که دیدم در حدی نبودند که قابل دفاع باشند. قسمت اول فیلم تا حدی قابل قبول و گاهی بامزه بود؛ در چنین وضعی انتظار یک دنباله طبیعی است، اما این همان چیزی نبود که می‌خواستم. بعد از دیدن این فیلم متوجه شدم ساخت دنباله ایده بدی بوده. گاهی بامزه است اما تأثیرگذار نیست؛ در واقع کمی خسته‌کننده است که همان تِرِک‌های کمدی قدیمی را دوباره ببینی. به‌ویژه تمسخرِ فرد چاق در زمانهٔ حاضر توهین‌آمیز است و احتمالاً موج هشتگ‌های مقابله با شرم‌آور شمردنِ بدن (body shaming) در شبکه‌های اجتماعی به راه می‌افتد. فیلم داستانِ درخورِ توجهی ندارد. شخصیت‌ها، از جمله شرورها، بسیار کهنه‌نما هستند؛ حتی اگر این فیلم دههٔ نود ساخته شده بود هم احتمالاً خوب از آب درنمی‌آمد. ایدهٔ «تعطیلاتی که به کنفرانس می‌انجامد» پیش‌تر بارها دیده‌ایم. خلاصهٔ ماجرا این است که پس از یک ازدواجِ کوتاه و از دست‌دادنِ مادر، پل بلارت همراه دخترش به لاس‌وگاس می‌رود. او به‌عنوان پدری مراقب و در پی دیدار با دوستان قدیمی وارد ماجرا می‌شود که در پسِ برگزاری کنفرانس، فعالیت‌های مجرمانه‌ای در جریان است. تمرکز فیلم روی نقشهٔ او برای نجات دخترش و خنثی‌سازی آن جرم‌هاست. برای شخصیتی مثل پل بلارت، انتخاب رِینی رودریگز در نقش دخترش کمی بیش از حد محاسبه‌شده به‌نظر می‌رسد. فیلم پر از بازیگرانی است که بیشتر از حوزهٔ تلویزیون می‌آیند. مشکل فقط در کارگردانی یا بازی‌ها نیست، ایراد اصلی فیلمنامه است. این نوع کمدی‌ها حالا کهنه شده‌اند—دقیقا همان دلیلی که رُوان اتکینسون از کمدی‌های تکراری خود کناره گرفت. به‌نظر می‌رسد دیگر دنبالهٔ سومی نخواهیم داشت. اگر قسمت اول را دیده‌اید و دربارهٔ دیدن این یکی تردید دارید، باور کنید چیزی را از دست نمی‌دهید؛ پیشنهاد می‌کنم به جای این دنباله، قسمت اول را دوباره ببینید—هرچند آن هم شاهکار نیست، اما به مراتب بهتر است. امتیاز: ۳/۱۰ --- من کوین جیمز را دوست دارم. همهٔ قسمت‌های «پادشاه کوئین‌ها» را دیدم و استندآپِ «Kevin James: Sweat the Small Stuff» از کنسرت‌های موردعلاقهٔ من است. او بازیگری درشت‌اندام با بیان کم‌نقص است و گاهی بسیار بامزه می‌شود؛ اما می‌تواند خیلی بی‌مزه هم باشد. پل بلارت (کوین جیمز) نگهبان مرکز خریدی در نیوجرسی است که با دخترش مایا (رِینی رودریگز) زندگی می‌کند. همسرش پس از شش روز ازدواج او را ترک کرده و مادرش در حادثهٔ برخورد با یک کامیون شیر کشته می‌شود، بنابراین پل در وضع روحی چندان خوبی نیست. مایا به دانشگاه UCLA پذیرفته می‌شود و همان روز پل برای حضور در کنفرانس نگهبانان امنیتی به هتل وین در لاس‌وگاس دعوت می‌شود. پل هنوز از رخدادهای قسمت اول ذوق‌زده است و همراه مایا راهیِ غرب می‌شود. مایا فوراً مجذوبِ یک کارمند هتل به‌نام لین می‌شود و پل با گروهی از نگهبانان عجیب‌وغریب از سراسر کشور و نیز گروهی از دزدان آثار هنری به رهبری سافل مواجه می‌شود. این موقعیت‌ها زمینه‌ساز رشته‌ای طولانی از سقوط‌ها، بامزه‌بازی‌های پوچ و سکانس‌های اکشن نه‌چندان‌قوی می‌شود تا اینکه پل برای نجات مایا و لین و دستگیری خلاف‌کاران وارد عمل می‌شود. کوین جیمز مانند قسمت اول فیلمنامه را همراهِ کمدی نیک بَکای نوشته، پس انتظارِ خنده وجود دارد؛ اما عجیب است که خودِ جیمز ظاهراً کنترلی بر خلقِ شخصیتِ پل ندارد: آیا پل یک ابله بی‌ملاحظه است یا کارآگاهی نابغه که می‌خواهد از کارِ یکنواختش فرار کند؟ اینجا هر دو صفت با هم هست. ورود او به لاس‌وگاس و مواجهه با کارکنان کازینو قرار است موقعیتِ «ماهی‌ازآب» بامزه‌ای ایجاد کند، اما ناکام می‌ماند چون پل را به‌عنوان موجودی ضد‌اجتماعی و زننده بازی می‌کند. این شخصیت را واقعاً تاب نیاوردم. تنها صحنه‌هایی که لبخند بر لبم آورد صحنه‌هایی بود که مدیر هتل دیوینا با پل جذب یکدیگر می‌شد—که آن هم تا پس از اولین برخورد عجیب و ناهنجارِ آن‌ها جلو نمی‌رفت—و شخصیت موهرتل، کارمند کازینو با موز در دست. فیلم با درجهٔ سنی خانوادگی (PG) است، بنابراین خشونت‌ها محدود به اسلحه‌هایی با صداخفه‌کن است که هرگز به هدف نمی‌خورند و سقوط‌های مکررِ پل. فهرستی از بازیگران شناخته‌شده و نقش‌آفرینانِ سرشناس کنار هم می‌ایستند و تماشا می‌کنند که پل مرتباً می‌افتد؛ اما افتادنِ مکررِ پل به خودی خود چندان خنده‌دار نیست. هتل وین منظرهٔ زیبایی برای یک فیلم اکشن فراهم می‌کند، اما این فیلم آن نوع اثر اکشن نیست. به‌نظر نمی‌رسد فیلمِ دیگری از «پل بلارت» در راه باشد—این نسخه در گیشه عملکرد ضعیفی داشت، اما از آن‌جایی که شش سال پس از قسمت اول متوسط عرضه شد، هیچ‌چیز قطعی نیست.