فیلم Dangerous Minds 1995

فیلم می‌توانست کاملاً معمولی باشد — کارگردانی نسبتاً قابل‌قبول، بازیگرانی ناشناخته به‌جز ستاره فیلم و فیلمنامه‌ای آکنده از کلیشه‌ها — اما حقیقت این است که یکی از اجراهای جالب‌تر میشل فایفر را شاهدیم. هرچند در نقش یک مارین حرفه‌ای کاملاً متقاعدکننده نیست، اما قطعاً بهتر از دمی مور است که کمی بعد سراغ چنین نقشی رفت، و در نقش معلم دلسوز بسیار قابل‌باور است. جالب...

فیلم می‌توانست کاملاً معمولی باشد — کارگردانی نسبتاً قابل‌قبول، بازیگرانی ناشناخته به‌جز ستاره فیلم و فیلمنامه‌ای آکنده از کلیشه‌ها — اما حقیقت این است که یکی از اجراهای جالب‌تر میشل فایفر را شاهدیم. هرچند در نقش یک مارین حرفه‌ای کاملاً متقاعدکننده نیست، اما قطعاً بهتر از دمی مور است که کمی بعد سراغ چنین نقشی رفت، و در نقش معلم دلسوز بسیار قابل‌باور است. جالب است که سیمپسون و بروک‌هایمر هم با این فیلم مرتبط بودند؛ این فیلم متعلق به دورانی است که پس از نقش شاخص «زن گربه‌ای» در «Batman Returns»، او هنوز نقش‌های اصلی خوب می‌گرفت (مشتاق دیدن همکاری او با دنیل دی-لوئیس در «The Age of Innocence» هستم). بهترین کار او برای من همیشه در «Scarface» خواهد بود، اما به‌نظر من این فیلم هم در سطح بالایی قرار دارد — بازی بسیار خوبی از اوست. حیف که از او فقط یک زاویه خواسته شده؛ اگر شخصیت چندبعدی‌تر بود (مثلاً عشق یا مسائل خانوادگی — شنیده‌ام صحنه‌ای رمانتیک احتمالی با اندی گارسیا در تدوین حذف شده تا تمرکز روی رابطه‌اش با دانش‌آموزان بیشتر شود)، تماشای فیلم جذاب‌تر می‌شد. کمی شعاری و سطحی است، اما با این حال نسبتاً خوب است. در حین دیدن «Dangerous Minds» چندین بار احساس دل‌به‌زنگی کردم — نه لزوماً به‌صورت منفی، بلکه به‌خاطر بعضی صحنه‌های آزاردهنده. اجرای میشل فایفر در بیشتر صحنه‌ها دلپذیر است، هرچند در چند صحنه کمی اغراق می‌کند — البته این نظر شخصی من است. به جز فایفر، چیز زیادی برای تحسین وجود ندارد. جورج زندزا (در نقش هال) چند لحظه قابل‌توجه دارد، همین‌طور رِنُلی سانتیاگو، بروکلین هریس و وید دومینگز. اما تنها کسی که اوضاع را جذاب نگه می‌دارد، بازیگر اصلی است. قصه در مجموع خوب است، و نکته جالب اینکه از «Gangsta’s Paradise» حداقل سه بار استفاده شده — قطعاً سه بار هم کم است؛ آهنگی فوق‌العاده از کولیو و ال.وی.