انیمه The Girl Who Leapt Through Time 2006

«ماکوتو» یکی از همان دخترهای جوانی است که احتمالاً برای مراسم تشییع خود هم دیر می‌رسد. هر صبح با عجله و قورت دادن صبحانه راهی مدرسه می‌شود تا همراه با دو دوست نزدیکش، کوسوکه و چیاکی، به تحصیل نسبتاً معمولی‌اش ادامه دهد. بهترین بخش روزشان معمولاً بازی بیسبال و گپ‌وگفت و مرتب کردن اوضاع دنیا با هم است. یک روز بعدازظهر، وقتی ماکوتو در آزمایشگاه مشغول...

«ماکوتو» یکی از همان دخترهای جوانی است که احتمالاً برای مراسم تشییع خود هم دیر می‌رسد. هر صبح با عجله و قورت دادن صبحانه راهی مدرسه می‌شود تا همراه با دو دوست نزدیکش، کوسوکه و چیاکی، به تحصیل نسبتاً معمولی‌اش ادامه دهد. بهترین بخش روزشان معمولاً بازی بیسبال و گپ‌وگفت و مرتب کردن اوضاع دنیا با هم است. یک روز بعدازظهر، وقتی ماکوتو در آزمایشگاه مشغول بررسی چیز عجیبی است، ناگهان در نوعی «روز موش خاکی» گرفتار می‌شود: او دائماً همان لحظات را با همان نتیجه تکرار می‌کند. بعد از گفت‌وگوی کوتاهی با خالهٔ جادوگرش، با خوش‌بینی خیال می‌کند که می‌تواند اوضاع را بهتر کرده و به دوستانش کمک کند—اما هر بار درمی‌یابد که علاوه بر بهبودهایی که ایجاد می‌کند، نتایج غیرقابل‌پیش‌بینی و کودکانه‌ای هم پدید می‌آیند که بعضی‌شان اوضاع را بدتر می‌کنند. اوضاع وقتی پیچیده‌تر می‌شود که چیاکی پیشنهاد می‌دهد شاید بخواهند با هم قرار بگذارند؛ سؤال این است که او چند بار می‌تواند آن موقعیت را تکرار کند بدون اینکه دوستی‌شان را نابود کند؟ نمی‌توانم وانمود کنم که از شخصیت اصلی خوشم آمد—در واقع او را تا حدی آزاردهنده یافتم—اما هرچه او در تردیدها و حدس‌ها و سنجش اثرات دومینویی کارهایش می‌چرخد و هرچه نتایج غیرقابل‌پیش‌بینی‌تر، شیطنت‌آمیزتر و خنده‌دارتر ظاهر می‌شوند، فیلم جان می‌گیرد. ممکن است فکر کنید فیلم دچار تکرار می‌شود، اما این‌طور نیست و بیست دقیقهٔ پایانی با چرخشی غیرمنتظره بخش اعظم ساعت قبلی را در نوری خوشایند، حتی کمی احساساتی، قرار می‌دهد. انیمیشن ساده ولی با جزئیات زنده است و چون داستان خودش را بازتکرار می‌کند، گاه تفاوت‌های ظریف و هوشمندانه‌ای به تصاویر افزوده می‌شود تا جذابیت بصری حفظ شود. در نهایت، کشف‌هایی که این دختر جوان دربارهٔ خود و دوستانش انجام می‌دهد نشان می‌دهد که راه‌حل‌های سریع وجود ندارند.