فیلم Identity Thief 2013

دوست‌ها که هویت همدیگر را نمی‌دزدند، مگه نه؟ فیلم Identity Thief آن‌قدر هم فاجعه نیست که بعضی منتقدان گفته‌اند، ولی برای علاقمندان سینما که دنبال یک کمدی برای سرحال شدن می‌گردند، توصیه‌پذیر نیست. با طولی نزدیک به دو ساعت، فیلم تقریباً احساس می‌شود که سازندگان ملیسا مک‌کارتی را وسط کار گذاشته‌اند، دور او چند شوخی تکراری و سوال‌برانگیز ساختند و بعد جیسون بیتمن را برای جنبه...

دوست‌ها که هویت همدیگر را نمی‌دزدند، مگه نه؟ فیلم Identity Thief آن‌قدر هم فاجعه نیست که بعضی منتقدان گفته‌اند، ولی برای علاقمندان سینما که دنبال یک کمدی برای سرحال شدن می‌گردند، توصیه‌پذیر نیست. با طولی نزدیک به دو ساعت، فیلم تقریباً احساس می‌شود که سازندگان ملیسا مک‌کارتی را وسط کار گذاشته‌اند، دور او چند شوخی تکراری و سوال‌برانگیز ساختند و بعد جیسون بیتمن را برای جنبه جذابیت به فیلم اضافه کرده‌اند. از نیمه فیلم به بعد انرژی اثر تحلیل می‌رود و گرفتار جمعی از پیچش‌های ساختگی و بیان‌های به‌ظاهر جدی می‌شود. فیلمنامه آشفته‌ای است که به بازیگران کمکی نمی‌کند؛ ایده اولیه عالی بود که متأسفانه محقق نشد. تنها به‌خاطر طرفداران دو بازیگر اصلی فیلم از بدترین‌ها نجات پیدا می‌کند. ۵/۱۰ تماشای خوبی بود؛ احتمالاً دوباره تماشا نخواهم کرد، اما توصیه‌اش می‌کنم. این فیلم برایم یادآور Bounty Hunter است، با عناصر مشخصی از Guest House و The Hustle. دیدن نحوه تصویرسازی «آناتومی یک سایکاپت» در فیلم تا حدی ناراحت‌کننده است، اما فیلم به‌خوبی هم نشان می‌دهد چه تجربه‌ای است وقتی هویت‌تان دزدیده می‌شود و چه نوع انسان‌های وحشتناکی دست به چنین کاری می‌زنند. جیسون بیتمن و ملیسا مک‌کارتی هردو از کمدین‌های درجه‌یک هستند، اما بعضی صحنه‌ها حتی برای آن‌ها هم کمی اغراق‌شده‌اند. بخش زیادی از فیلم شبیه یک اسکچ خیلی طولانی SNL است که افراد می‌گویند «این خنده‌دار نیست؟» و همیشه کسی هست که بگوید «آره، بذار بگذاریمش، چرا که نه؟» مشکل این نیست که فیلم بد است، بلکه این است که می‌توانست عالی باشد.