فیلم Night at the Museum 3: Secret of the Tomb 2014

خب، فیلم پایانی این سه‌گانه. امیدوارم همین‌طور باشد. وقتی فیلم اول آمد فکر کردم ایدهٔ جالبی است، اما دنباله‌اش خیلی ضعیف بود و هیچ ایدهٔ نوآورانه‌ای به آن اضافه نشد. انتظار فیلم سوم را نداشتم، اما دیدمش و فقط ناامید شدم. بن استیلر بازیگر خوبی است و کارگردان توانمندی هم هست؛ این سه‌گانه فقط یک دورهٔ گذرا در کارنامهٔ او بود، وگرنه شاید او را به...

خب، فیلم پایانی این سه‌گانه. امیدوارم همین‌طور باشد. وقتی فیلم اول آمد فکر کردم ایدهٔ جالبی است، اما دنباله‌اش خیلی ضعیف بود و هیچ ایدهٔ نوآورانه‌ای به آن اضافه نشد. انتظار فیلم سوم را نداشتم، اما دیدمش و فقط ناامید شدم. بن استیلر بازیگر خوبی است و کارگردان توانمندی هم هست؛ این سه‌گانه فقط یک دورهٔ گذرا در کارنامهٔ او بود، وگرنه شاید او را به خاطر پذیرفتن این پروژه مقصر می‌دانستم. از این نظر خوشحالم که برای آخرین‌بار رابین ویلیامز را دیدم — چه بازیگر بزرگی بود، خوش‌شانسیم که او در زمان ما حضور داشت. در ابتدا ریبل ویلسون را با ملیسا مک‌کارتی اشتباه گرفتم، ولی زود متوجه شدم. بقیهٔ بازیگران — ویلسون، کوگان، کینگزلی و دیگران — حضورشان در داستان ضعیف و محدود بود. این فیلم به‌شدت به یک طرح جدید در چارچوب آشنایِ دو قسمت قبلی نیاز داشت، اما این اتفاق نیفتاد. امیدوارم بازسازی بعدی خلاقیت بیشتری داشته باشد؛ شاید باید در استودیوهای بزرگ هالیوود اتفاق بیفتد. خودم که طرفدار سینما هستم دوست دارم ببینم شخصیت‌های محبوبی مثل گاندالف یا جوکر و هیولاهایی مثل گودزیلا و کینگ کنگ شب‌ها زنده شوند — چقدر جذاب می‌شد. به هر حال این فیلم به‌دلایلی فقط در حدِ «قابل قبول» بود. توقع زیادی نداشته باشید، چون برآورده نمی‌کند. ۵/۱۰ خیلی خیلی خنده‌دار است! من از فیلم خوشم آمد. شب در موزه: پایان قسمت سوم — و احتمالاً آخرین بخش — از مجموعهٔ محبوب «شب در موزه» لری دیلی (بن استیلر) را مأمور نجات سنگ جادویی می‌کند که دوستان نمایشگاهی‌اش را زنده نگه می‌دارد. او به لندن می‌رود، جایی که شخصیت‌ها و موجودات جدیدی به جمع ماجراهای پُرهیجان می‌پیوندند. در واقع همه‌چیز بسیار قابل‌پیش‌بینی است و دقیقاً مثل یک ماشین پول‌سازی عمل می‌کند، اما همانند دو فیلم قبلی برای کودکان کلی شادی و خوشی دارد و برای بزرگ‌ترها هم بخش‌هایی تاریک‌تر و شوخی‌های تیز تعبیه شده است. چند ظاهر کوتاه جذاب دارد که یکی از آن‌ها بسیار لذت‌بخش است، و همهٔ بازیگران بازگشته با دن استیونز پرانرژی در نقش سر لانسلات همراهی می‌شوند. به‌عنوان پایان‌دهندهٔ یک مجموعه می‌توانست ضعیف ظاهر شود، اما با تزریق ایده‌های نسبتاً خوب و روایت قابل‌قبول در نهایت از متوسط بالاتر می‌ایستد. با این حال، هم‌زمان این احساس را منتقل می‌کند که فرنچایز به پایان راه رسیده است. ۶/۱۰ پنج سال طول کشید تا بازیگران برای این سومین حضور دوباره گرد هم آیند؛ این‌بار اما انگار روزهای آن‌ها شماره‌دار است. لوحهٔ «اخمن‌رع» (رامی مالک) شروع به از دست دادن نیرویش کرده و مگر لری دیلی (بن استیلر) بتواند راهی برای احیای دوباره‌اش بیابد، دوستانش برای همیشه به فرم‌های پلاستیکی و کاغذی بازمی‌گردند. بنابراین او باید مک‌فی (ریکی ژرویس) — که خودش با احتمال اخراج روبه‌روست — را قانع کند تا اجازه دهند آن‌ها به موزهٔ بریتانیا سفر کنند، جایی که شاید فرعون جوان بتواند با پدرش حرف بزند و بفهمد آیا این روند قابل‌بازگشت است یا نه. گویی همهٔ بازیگران برای یک جشن خداحافظی دور هم جمع شده‌اند؛ فیلم حال‌وهوایی بازیگوشانه و شاد دارد و همان سناریوهای تکراری دور شخصیت‌هایی که حالا کمی خسته‌اند دوباره اجرا می‌شود. با این وجود نسبت به قسمت میانی جذاب‌تر است و ماجرا کمی پرجنب‌وجوش‌تر شده — دن استیونز (به چشم‌های آبی‌اش توجه کنید!) از نقش سر لانسلات لذت می‌برد و بن کینگزلی هم به‌سختی لبخندش را پنهان می‌کند در نقش پدر «مرن‌که‌ره». تهدید واقعی و خطر چندانی در کار نیست، صرفاً تفریحی فراموش‌شدنی که احتمالاً مسیر این فرنچایز را به پایان می‌رساند. شاید یک نسل جدید از کودکان را ببینیم که والدین‌شان آن‌ها را به موزه می‌برند؟ امیدوارم.