فیلم Money Plane 2020

بلندپروازی در سینما اهمیت دارد و همیشه دلگرم‌کننده است که فیلم‌سازان تا می‌توانند علیه محدودیت‌های بودجه‌شان تلاش کنند تا چیزی خلاق و پویاتر بسازند. متأسفانه سازندگان Money Plane تا حدی در برابر کمبود بودجه تسلیم شده‌اند. بازیگران شناخته‌شده‌ای مثل کلسی گرامر، دنیس ریچاردز و توماس جین ظاهراً هرکدام فقط چند ساعت در لوکیشن‌های جداگانه فیلم‌برداری کرده‌اند؛ نقش‌های آن‌ها در طول فیلم پراکنده اما در مجموع کوتاه...

بلندپروازی در سینما اهمیت دارد و همیشه دلگرم‌کننده است که فیلم‌سازان تا می‌توانند علیه محدودیت‌های بودجه‌شان تلاش کنند تا چیزی خلاق و پویاتر بسازند. متأسفانه سازندگان Money Plane تا حدی در برابر کمبود بودجه تسلیم شده‌اند. بازیگران شناخته‌شده‌ای مثل کلسی گرامر، دنیس ریچاردز و توماس جین ظاهراً هرکدام فقط چند ساعت در لوکیشن‌های جداگانه فیلم‌برداری کرده‌اند؛ نقش‌های آن‌ها در طول فیلم پراکنده اما در مجموع کوتاه است تا حضورشان طولانی‌تر به‌نظر برسد. چند لوکیشن بیرونی و داخلی به‌خوبی پوشیده یا آراسته نشده‌اند و بسیاری از صحنه‌ها داخل یک دکور داخلی هواپیماست که یادآور دکورهای کرایه‌ای متداول در فیلم‌ها و سریال‌های هالیوودی است. با این حال مکانیک داستان تا حدودی درست کار می‌کند و چند صحنه اکشن مؤثر وجود دارد؛ به‌ویژه زدوبندها و درگیری‌های نزدیک در فضاهای محدود که با تدوین سریع‌شان یادآور مبارزه در کوپه قطار فیلم‌های کلاسیک است. طنز سیاه مشخصی نیز در سرتاسر فیلم جریان دارد — از نتیجه بازی روسی‌روت تا شرحی گرافیکی از برخی شرط‌بندی‌ها و سو‌ءتفاهمی میان خلافکار و دستیارش که لبخند بر لب می‌آورد. هرچند ایدهٔ کلی فیلم جالب بود — شخصیت اصلی (با نام‌های مختلفی همچون رییس یا اِج) باید برای تسویهٔ بدهی چهل میلیون دلاری‌اش یک هواپیمای قمار مجللِ پر از خلافکاران خطرناک را سرقت کند — اجرا در جزئیات مشکلاتی دارد: برخی گره‌های داستانی غیرمنطقی‌اند (مثلاً هکِی که آشکارا کاری خلاف‌منطق انجام می‌دهد)، ترفندها طوری طراحی شده‌اند که به جای تقویت روایت، شکاف‌های منطقی را پررنگ‌تر می‌کنند، و بعضی عناصرِ داستان (مثل وجود همزمان پول نقد و ارز دیجیتال) به‌نظر بیشتر برای توجیه عنوان فیلم اضافه شده‌اند تا اینکه واقعاً معنا داشته باشند. بازی‌ها اغلب قابل قبول‌اند ولی برجسته نیستند. کلسی گرامر گاه به شیوه‌ای اغراق‌آمیز بازی می‌کند که لازم نیست، و دنیس ریچاردز نقش مشخص و مؤثری ندارد و به‌نظر بیشتر کار تزئینی انجام می‌دهد. در نقطهٔ مقابل، کاترینا نورمن به‌عنوان یکی از اعضای گروه که قرار است هواپیما را از پا درآورد، بازی بسیار خوبی ارائه می‌دهد و می‌توان چشم‌انتظار کارهای بعدی‌اش بود. توماس جین هم تا حدی کم‌مصرف شده و استفادهٔ بهینه‌ای از او نشده است. فیلم زمان کوتاه و پرشتابی دارد (حدود 82 دقیقه) و همین تا حد زیادی ضعف‌های بودجه‌ای و ساخت را جبران می‌کند؛ در مجموع، Money Plane به‌عنوان یک فیلم بی‌ردهٔ بلندپروازانه با همهٔ ایرادهایش تا حد زیادی تماشاگر را سرگرم می‌کند و برای کسانی که دنبال یک اکشن تیره و طنزآلودِ نسبتاً جمع و جور هستند، تجربهٔ رضایت‌بخشی خواهد بود. با این حال برخی بینندگان از روایت کلیشه‌ای، مشکلات منطقی و استفادهٔ کم‌فایده از بازیگران شناخته‌شده ناامید خواهند شد.