فیلم Rust and Bone 2012

ماریون کوتیار و ماتیاس شونارتس در این درام/عاشقانهٔ برجسته می‌درخشند. شونارتس که تحت تأثیر شیاطین درونی خود است، همه‌چیز را نابود می‌کند و در اوجی درگیرکننده دوباره می‌سازد—پایانی که نزدیک بود مرا به گریه بیندازد. واقعاً تماشایی بود؛ من تا الان از همه آثار شونارتس لذت برده‌ام و مشتاق دیدنِ کارهای بیشتری از او هستم. «آلن» (ماتیاس شونارتس) مردی نسبتاً سرگردان است که باید از پسر...

ماریون کوتیار و ماتیاس شونارتس در این درام/عاشقانهٔ برجسته می‌درخشند. شونارتس که تحت تأثیر شیاطین درونی خود است، همه‌چیز را نابود می‌کند و در اوجی درگیرکننده دوباره می‌سازد—پایانی که نزدیک بود مرا به گریه بیندازد. واقعاً تماشایی بود؛ من تا الان از همه آثار شونارتس لذت برده‌ام و مشتاق دیدنِ کارهای بیشتری از او هستم. «آلن» (ماتیاس شونارتس) مردی نسبتاً سرگردان است که باید از پسر کوچک خود «سم» (آرمان وردور) مراقبت کند. آن‌ها به آنتیب می‌روند تا پیش خواهرش زندگی کنند و آلن امیدوار است کار پیدا کند. او تنبل نیست؛ نه اهل مواد و نه الکل است و توانسته به‌عنوان دربان یک کلوپ شبانه مشغول شود و علاوه بر آن با شرکت در مبارزات تن‌به‌تن، به‌واسطهٔ مدیرش «مارشیال» (بولی لانرز)، درآمدش را افزایش می‌دهد. یک حادثهٔ فاجعه‌بار در پارک دریایی محلی او را با «استفانی» (ماریون کوتیار) آشنا می‌کند. این سانحه باعث از دست‌دادن بخش پایینِ پاهای او شده و کم‌کم میان آن‌ها پیوندی شکل می‌گیرد. آلن به او در حرکت کردن کمک می‌کند و یک بار رفتن به ساحل به استفانی امکان شنای دوباره می‌دهد—آزادی‌ای که از آن لذت می‌برد. پس از ساخت چند پروتز، تحرک او بهتر شده و اندکی آرام‌تر می‌شود و رابطه‌شان کم‌کم جنبهٔ جسمی‌تری پیدا می‌کند. از بیرون شاید فقط رابطه‌ای جنسی به‌نظر برسد، اما زمانی که استفانی مدیریت فعالیت‌های بوکس آلن را بر عهده می‌گیرد، هر دو درمی‌یابند که گذرا بودنِ این رابطه شاید آن چیزی نباشد که برای آینده می‌خواهند. در تمام این مدت، آلن باید رابطه‌اش با پسر خردسالش را نیز حفظ کند و داستان در پایانی نه‌چندان قاطع به وضعیتی می‌رسد که آن رابطه را در آستانهٔ خطر قرار می‌دهد. راستش، اتفاقات بزرگ و پرشتابی در فیلم رخ نمی‌دهد؛ فیلم بیشتر به توسعهٔ تدریجی شخصیت‌ها می‌پردازد و در همین روند بسیار گیراست. هر دو شخصیت کاستی‌هایی دارند و رشد تدریجی پیوندشان زمینه‌ساز خودبازبینی و اولویت‌بندی برای آن‌ها می‌شود. بازی کوتیار کاملاً قابل‌باور است و بازیگر مقابل هم در نقشی هرچند کمتر پرداخته اما احساس‌برانگیز، همهٔ آنچه لازم است را ارائه می‌دهد. در فیلم جلوه‌هایی از زندگی روزمره دیده می‌شود؛ هرچند داستان برای تأثیر دراماتیک کمی اغراق شده، اما حقیقتاً ملموس است و با وجود یک‌دو خط فرعی که کمی آن را شلوغ می‌کنند، قصه‌ای محکم و درست‌ساخته است.