فیلم The Sixth Sense 1999

پدیدهٔ «حس ششم» دکتر مالکوم کرو، روان‌پزشک کودک، به پروندهٔ پسری عمیقاً آشفته به نام کول سیر وارد می‌شود. در ابتدا کول تمایلی به کمک نشان نمی‌دهد، اما هرچه مالکوم به او نزدیک‌تر می‌شود، ریشهٔ ترس‌های کودک را درمی‌یابد: کول ادعا می‌کند اشباح را می‌بیند. این فیلم که در سال 1999 پدیدار شد، فوراً به اثری پرفروش و بحث‌برانگیز تبدیل شد. نقطهٔ عطف و پیچش پایانی فیلم...

پدیدهٔ «حس ششم» دکتر مالکوم کرو، روان‌پزشک کودک، به پروندهٔ پسری عمیقاً آشفته به نام کول سیر وارد می‌شود. در ابتدا کول تمایلی به کمک نشان نمی‌دهد، اما هرچه مالکوم به او نزدیک‌تر می‌شود، ریشهٔ ترس‌های کودک را درمی‌یابد: کول ادعا می‌کند اشباح را می‌بیند. این فیلم که در سال 1999 پدیدار شد، فوراً به اثری پرفروش و بحث‌برانگیز تبدیل شد. نقطهٔ عطف و پیچش پایانی فیلم همان چیزی است که تماشاگران را در سینما به‌صورت دسته‌جمعی به حیرت واداشت؛ این ضربهٔ روایی بود که باعث شد بسیاری فیلم را بیش از یک‌بار ببینند تا بفهمند کارگردان چگونه آنها را غافلگیر کرده است. حتی در بازدیدهای دوباره، وقتی ترفندهای کارگردانی را می‌دانیم، تأثیر اولیهٔ فیلم کمی کاهش می‌یابد، اما باز هم از نظر من «حس ششم» یکی از بهترین نمونه‌های سینمایی در این ژانر است. نویسندگی و کارگردانی ام. نایت شیامالان ظریف و پیچیده است؛ فیلم که به‌ظاهر یک اثر وحشت است، در اصل بار عاطفی سنگینی دارد و از طریق از دست دادن و نیاز به فهم متقابل، کودکان را به موضوع فراطبیعی پیوند می‌دهد. پیام محوریِ فیلم، تأکید بر ارتباط پیش از آن است که کار از کار بگذرد، بسیار برجسته و انسانی است. اجراها فوق‌العاده‌اند. بروس ویلیس در نقش مالکوم کرو بازیِ کم‌حد و مرئی اما تأثیرگذاری ارائه می‌دهد؛ نشانه‌های پایان‌بندی برای بیننده وجود دارد، اما اجرای بازیگر طوری است که حقایق تا بازبینیِ فیلم پنهان می‌ماند. هیلی جول اوسمنت (نامزد جایزهٔ اسکار بهترین بازیگر نقش مکمل) در نقش کول شگفت‌انگیز است؛ برای یک بازی کودکانه در چنین اثری که از احساساتی‌شدن بیش از حد پرهیز می‌کند، موفقیتی چشمگیر به‌حساب می‌آید. تونی کولت (نامزد اسکار بهترین بازیگر نقش مکمل زن) نیز در نقش مادر کول، لین، تصویری قوی از عشق و سردرگمی یک مادر مقابل جهان آشفتهٔ کودک خود ارائه می‌دهد. الیویا ویلیامز در نقش همسر روان‌پزشک نیز حضور قابل‌توجهی دارد. هدایت شیامالان بسیار محتاطانه و هوشمندانه است؛ او به‌جای اتکا صرف به شوک‌های ناگهانی، فضاهایی از ناآرامی و اضطراب را می‌سازد و از صداها و حرکات دوربینِ دقیق برای ایجاد حس ناخوشایندی که در حال گسترش است استفاده می‌کند. فیلمبرداری تاک فوجیموتو با بافتی آرام و مرثیه‌گون فضای بخش‌هایی از شهر فیلادلفیا را به‌خوبی به تصویر می‌کشد و موسیقی جیمز نیوتون هاوارد به‌خوبی میان لحظات ناآرام و پرسش‌برانگیز نوسان می‌کند. فیلمی کندبرداشت اما اثرگذار است: ریتم آرام آن در بسیاری جاها به نفع پیش‌آمدنِ پایان‌بندیِ قدرتمند تمام می‌شود. نمایش پایان، زمانی که پازل‌های داستانی کنار هم می‌نشینند، تماشاگر را واقعاً شگفت‌زده می‌کند؛ بهترین پیچش‌ها آن‌هایی‌اند که همهٔ سرنخ‌ها را به شما می‌دهند بدون آن‌که به‌صراحت نتیجه را لو بدهند — و این دقیقاً اتفاقی است که در این فیلم می‌افتد. مدت زمان فیلم 1 ساعت و 47 دقیقه است. اگر هنوز آن را ندیده‌اید، به حرف مخالفانِ صرفاً بدبین گوش ندهید: «حس ششم» فیلمی زیبا، دلهره‌آور و گاهی باشکوه است که هنوز در ردیف یکی از بهترین داستان‌های ارواحی قرار می‌گیرد. نمرهٔ کلی: 10/10.