فیلم Daredevil 2003

اتلافِ فیلم مشکل فقط این نیست که «دِرِددیل» فیلم بدی است؛ مشکل این است که یک شخصیت عالی را تبدیل به مجموعه‌ای از کلیشه‌های نخ‌نما می‌کند و بی‌شرمانه از «The Crow»، «Spider-Man»، «The Matrix» و حتی نسخه‌های بتمنِ برتون و شوماخر کپی برداری می‌کند تا هواداران دل‌نگران نوجوان را جذب کند. بن افلک را مقصر ندانید؛ او تا جای ممکن تلاش کرده، اما فیلمنامه و طراحی...

اتلافِ فیلم مشکل فقط این نیست که «دِرِددیل» فیلم بدی است؛ مشکل این است که یک شخصیت عالی را تبدیل به مجموعه‌ای از کلیشه‌های نخ‌نما می‌کند و بی‌شرمانه از «The Crow»، «Spider-Man»، «The Matrix» و حتی نسخه‌های بتمنِ برتون و شوماخر کپی برداری می‌کند تا هواداران دل‌نگران نوجوان را جذب کند. بن افلک را مقصر ندانید؛ او تا جای ممکن تلاش کرده، اما فیلمنامه و طراحی تولید ضعیف، او را ـ و در نتیجه فیلم را ـ ناامید می‌کنند. دِرِددیل، شیرینی‌مسلک اما جدی‌نما «دِرِددیل» شاید کلیشه‌ای به نظر برسد اما می‌کوشد جدی باشد و در همان حال غرق حال‌وهوای گَرانج اوایل دهه ۲۰۰۰ است. اثر یک شاهکار نیست، اما برای زمان خود یک فیلم ابرقهرمانی قابل قبول بود. اگر به گذشته برگردیم، زمانی که «بلید»، «ایکس-من» و اسپایدرمن توبی مگوایر عمده گزینه‌های سینمای قهرمانی بودند، می‌توان «دِرِددیل» را محصولی واقعی از آن دوره دید: موسیقی متن مملو از سِی‌تر و ایوانِسنس، لباس‌های چرمی ابرقهرمانی و دیالوگ‌های اغراق‌آمیز. آن زمان فیلم‌های ابرقهرمانی غالباً حالت کودکانه داشتند و «دِرِددیل» تلاش کرد از اسپایدرمن تندتر و خشن‌تر باشد. با اینکه مشکلات زیادی داشت، بازیگران خوبی مثل بن افلک، کالین فارل و جنیفر گارنر در اوج محبوبیت در آن حضور داشتند. حتی از این فیلم یک اسپین‌آف هم ساخته شد. وقتی من این فیلم را در کلاس هفتم دیدم، فکر می‌کردم «دِرِددیل» یکی از باحال‌ترین ابرقهرمان‌هایی است که دیده‌ام؛ هنوز هم با وجود دیدن انتقادی‌تر فیلم پس از سال‌ها، جای خاصی در قلبم دارد. طولانی‌تر از صد دقیقه این فیلم بیشتر از صد دقیقه احساس طولانی بودن می‌دهد. بن افلک در نقش «مت مرداک» ابرقهرمانی است که در کودکی در اثر سانحه با مواد سمی نابینا شده اما شنوایی فوق‌العاده و حساسیت به حرکت به‌دست آورده است. روزها وکیل است و شب‌ها مثل اسپایدرمن نوعی مدافع قانون و نظم در منطقه معروف «هلز کیچن» نیویورک است. هدفش حالا «کینگ‌پین» (کالین فارل) است؛ بزرگ‌ترین خلاف‌کار که دادگاه‌ها نمی‌توانند او را به زندان بیندازند. مأموریت نقاب‌زده او بردن این آدم پای عدالت است. فیلم سرعت و رنگ‌آمیزی زیادی دارد، صحنه‌های اکشن فراوان و جلوه‌های بصری قابل قبول‌اند و ایده‌ای کمی متفاوت ارائه می‌شود. اما دیالوگ‌ها اغلب پیش‌پاافتاده‌اند، فارل گاهی بد و بازیگری اغراق‌شده دارد، و صحنه‌های اکشن پس از مدتی تکراری و خسته‌کننده می‌شوند. افلک کاریزمای چندانی به پرده نمی‌آورد و رابطه عاشقانه‌اش با جنیفر گارنر (الکترا) شیرین و چسبناک است و آهنگ حرکت فیلم را کند می‌کند. پایان‌بندی نیز تا حدی غیرمنطقی است. در مجموع سرگرمی بی‌ضرری است اما احتمالاً دوباره پخشش نمی‌کنم. سبکِ اوایل ۲۰۰۰ و نسخه کارگردان سبک کارگردانی و جلوه‌ها کاملاً یادآور اوایل دهه ۲۰۰۰ در ژانر ابرقهرمانی‌اند، اما برای من هنوز نسبتاً سرگرم‌کننده بود. پس از سال‌ها تماشای دوباره، فکر نمی‌کنم افلک در این نقش عالی باشد، هرچند الکتراِ جنیفر گارنر را دوست داشتم. نکته جانبی: من نسخه کارگردان را دیدم. امتیاز: 3.25/5