فیلم Defending Your Life 1991

یادم می‌آید وقتی حدود دوازده‌ساله بودم صبح خیلی زود بیدار شدم و رفتم زیرزمین تا این فیلم را ضبط کنم. درست بعد از زدن دکمه ضبط، روی کاناپه خوابم برد و خوابی عجیب دیدم که تا امروز به‌خاطر عنوان فیلم در خاطرم مانده — هیچ ربطی به خود فیلم نداشت، فقط هنوز آن را به یاد دارم و دارم از آن حاشیه می‌زنم. جدی‌تر که نگاه...

یادم می‌آید وقتی حدود دوازده‌ساله بودم صبح خیلی زود بیدار شدم و رفتم زیرزمین تا این فیلم را ضبط کنم. درست بعد از زدن دکمه ضبط، روی کاناپه خوابم برد و خوابی عجیب دیدم که تا امروز به‌خاطر عنوان فیلم در خاطرم مانده — هیچ ربطی به خود فیلم نداشت، فقط هنوز آن را به یاد دارم و دارم از آن حاشیه می‌زنم. جدی‌تر که نگاه کنی، فیلم پیامی دارد و یک اخلاق داستانی در دلش هست، اما قرار نیست برای همین آن را ببینی. وقتی خودم یازده‌ـ دوازده سالم بود هم برای همین ضبطش نکردم. این فیلم را می‌بینی چون آلبرت بروکس خیلی بامزه است و فضا و لحن فیلم عجیب و دل‌نشین است. و صادقانه بگویم، فیلم به وعده‌هایش عمل می‌کند. از آن فیلم‌های نسبتاً کمیاب است که از ابتدا مشخص می‌کند چه نوع اثری است، وعده پایان خوش می‌دهد و همان را محقق می‌سازد. در واقع غافلگیری خاصی ندارد؛ قبل از نشستن برای تماشا حدس می‌زنی چگونه تمام می‌شود، و اساساً تنها به این خاطر تماشا می‌کنی که دلت یک چنین داستانی می‌خواهد. و همین کار را هم می‌کند. فیلم به طرز بامزه‌ای خاص، با طنزی خشک و بی‌پیرایه سرگرم‌کننده است. تو را به دنیای کوچکی می‌برد و تمام نکاتی را که در تریلر وعده داده بود برآورده می‌کند: کمدی، رومانس و پایان خوش. بقیه‌اش هم صرفاً روی خوش ماجراست.