فیلم Penny Serenade 1941

این فیلم با تبدیل دراماتیکِ درخشانِ یک بازیگر جوان — کِری گرانت — همراه است. اگر از آن اقلیتی هستید که آقای گرانت را تنها یک بازیگر کمدی اغراق‌شده و کسل‌کننده می‌دانید، این فیلم را تماشا کنید؛ چون او قطعاً توان بازیگری دراماتیک را هم دارد. داستان رمانتیکی خوشایند است که با بازی‌های درخشان گروه بازیگران ارتقا یافته؛ هم دل‌گرم‌کننده است و هم در عین...

این فیلم با تبدیل دراماتیکِ درخشانِ یک بازیگر جوان — کِری گرانت — همراه است. اگر از آن اقلیتی هستید که آقای گرانت را تنها یک بازیگر کمدی اغراق‌شده و کسل‌کننده می‌دانید، این فیلم را تماشا کنید؛ چون او قطعاً توان بازیگری دراماتیک را هم دارد. داستان رمانتیکی خوشایند است که با بازی‌های درخشان گروه بازیگران ارتقا یافته؛ هم دل‌گرم‌کننده است و هم در عین حال اشک‌برانگیز. جابه‌جایی صحنه‌ها با استفاده از گرامافون حال و هوای دوست‌داشتنی‌ای به فیلم می‌دهد و جلوه‌های ویژه برای زمان خود نسبتاً خوب‌اند. فیلم مناسب تماشای خانوادگی است. میان ایرین دان و کِری گرانت به‌عنوان زوجِ جوانِ زندگی مشترک، قطعاً شیمی وجود دارد تا زمانی که زلزله و تراژدی زندگی‌شان را متحول می‌کند و باید خود را با زندگی‌ای بدون چشم‌انداز داشتن فرزند وفق دهند. تا اینکه با دخالت کمی‌از سوی مرد مهربان و دلسوزی به نام «اپل‌جک» (ادوگار بوکَنَن)، تصمیم می‌گیرند کودک را به فرزندی قبول کنند. آن‌ها اکنون زندگی حداقلی‌ای دارند؛ او در تلاش است روزنامه محلی‌ای را اداره کند که تیراژش حول‌وحوش عدد ۹۰۱–۹۰۸ است و بنابراین امور رسمیِ سرپرستی برایشان دشوار خواهد بود. خوشبختانه مأمور مهربانِ پذیرش، بیولا باندی («خانم اولیور») به آن‌ها علاقه‌مند می‌شود و به‌زودی دختر کوچکی به نام «ترین» را صاحب می‌شوند. تا این لحظه، هر دو بازیگر جذاب و بسیار بامزه‌اند، به‌ویژه گرانت که در اجراهایش شوخ‌طبعی و لحظه‌های بداهه دارد؛ فیلم هرچند چالش‌برانگیز نیست، اما تماشایش لذت‌بخش است. با این حال، باز هم تراژدی رخ می‌دهد و فیلم به سمت ملودرامی اغراق‌آمیز می‌رود؛ پانزده دقیقه پایانی با رویدادهایی خاتمه می‌یابد که برای من تا حدی سخیف و شبیه معامله‌ای کالایی به نظر آمد. آنچه تا آنجا روان و طبیعی پیش می‌رفت اکنون مصنوعی جلوه می‌کند و برای من بخش اعظم فیلم را خراب می‌کند. با این همه، فیلم دیدنی است، جورج استیونز کارگردانیِ خوبی انجام داده و دیالوگ‌ها اغلب بامزه و موجزند — اما آن پایان واقعاً آزاردهنده است.