فیلم Joy 2015

فیلم «جوی» کار نمی‌کند. دیوید او. راسل باز هم از بازیگران موردعلاقه‌اش در داستانی درباره یک خانواده ناکارا استفاده کرده که شخصیت اصلی را پایین می‌کشد و سپس نشان می‌دهد چگونه او برخلاف خانواده و مشکلات پیشِ رو، بر همه چیز غلبه کرده و به موفقیت می‌رسد. پیش‌تر چنین داستان‌هایی را در «مبارز» و «سلور لاینینگز پلی‌بوک» دیده‌ایم و هرچند در آن فیلم‌ها این فرمول...

فیلم «جوی» کار نمی‌کند. دیوید او. راسل باز هم از بازیگران موردعلاقه‌اش در داستانی درباره یک خانواده ناکارا استفاده کرده که شخصیت اصلی را پایین می‌کشد و سپس نشان می‌دهد چگونه او برخلاف خانواده و مشکلات پیشِ رو، بر همه چیز غلبه کرده و به موفقیت می‌رسد. پیش‌تر چنین داستان‌هایی را در «مبارز» و «سلور لاینینگز پلی‌بوک» دیده‌ایم و هرچند در آن فیلم‌ها این فرمول عجیباً جواب می‌داد، این‌بار دیگر کارساز نیست. به‌خصوص پایان‌بندی بسیار شتاب‌زده و ناقص به‌نظر می‌رسد و آن لحظهٔ تلاش برای تقلید از «شهروند کین» کودکانه و آشکار است. «یک حادثهٔ کوچک می‌تواند به دستاوردی بزرگ منجر شود، اما مسیر دشوار اجتناب‌ناپذیر است.» این فیلم تا حدی براساس زندگی واقعی زنی ساخته شده که تی‌موی بهداشتی مدرن را اختراع کرد؛ بسیاری از رویدادها و شخصیت‌ها واقعی‌اند اما برای خلق درام سینمایی تغییراتی در آن‌ها داده شده است. من این فیلم را دوست داشتم؛ از میان نامزدهای اسکار امسال، فیلمی بسیار الهام‌بخش است. به‌نوعی احساس می‌کنم جنیفر لارنس باید برای نمایشگرش جایزه را می‌برد. در ابتدا علاقه‌ای نداشتم و می‌خواستم هرچه سریع‌تر از کنارش بگذرم، اما در نهایت بسیار لذت بردم و بلافاصله جزو فیلم‌های محبوبم در سال ۲۰۱۵ شد. آنچه از تریلر انتظار داشتم باعث شد قضاوتی سطحی داشته باشم، اما حالا آن را به همه توصیه می‌کنم. داستان درباره زنی است که با سخنان انگیزشی مادربزرگش بزرگ شده، اما درمی‌یابد زندگی سخت‌تر از آن است که فکر می‌کرد و کسب‌وکار رقابتی است. پس از تلاش‌های فراوان، چیزی اختراع می‌کند که سرنوشت خودش و خانواده‌اش را برای همیشه تغییر می‌دهد؛ اما مثل هر ابتکار جدید، مشکلاتی پیش می‌آید و فیلم درباره چگونگی حل آن‌ها گفتگو می‌کند. از منظر انتخاب مسیر شغلی فیلمی بسیار جالب است؛ فراموش کنید پزشک یا مهندس و وکیل‌هایی که شغل ثابتی دارند، این فیلم برای میلیاردها نفری که چنین موقعیتی ندارند می‌تواند الهام‌بخش باشد. فیلم نمرهٔ عادلانه‌ای می‌گیرد اما در بسیاری جاها دست‌کم‌گرفته شده است. بازیگران عالی‌اند، کمی خنده‌دار و کمی احساسی، اما کاری تحسین‌برانگیز از کارگردانی که پیش‌تر باعث دریافت اسکار برای جنیفر لارنس شده بود. شیمیِ سینماییِ او با بردلی کوپر تاثیر بزرگی دارد؛ این چهارمین همکاری آن‌ها و دومین همکاری با این کارگردان است و امیدوارم باز هم با هم کار کنند. این فیلم واقعاً دیدنی است؛ از دستش ندهید. امتیاز: 8.5/10 من واقعاً این فیلم را دوست داشتم. بازی‌ها خیلی خوب است و از فیلم «جوی» واقعاً تحت‌تأثیر قرار گرفتم. وقتی فرصت دارید باید آن را بگیرید؛ شکست یعنی وقتی که تسلیم می‌شوید.