فیلم Embrace of the Vampire 1995

مثل یک فیلم شبکه لایف‌تایم دههٔ ۹۰ با آلیسا میلانوی سر و شکل‌گرفته و سکسیِ ملایم این فیلم که در سال ۱۹۹۵ و به کارگردانی آن گورسو (Anne Goursaud) ساخته شده، یک درام/رمانس اروتیک دربارهٔ دانشجوی سال اول کالج (با بازی آلیسا میلانُو) است که توسطِ یک خون‌آشام (مارتین کمپ) تسخیر و فریفته می‌شود و از پاکدامنی به سوی جذابیتی تیره و سکسی تغییر می‌کند. فکر می‌کردم...

مثل یک فیلم شبکه لایف‌تایم دههٔ ۹۰ با آلیسا میلانوی سر و شکل‌گرفته و سکسیِ ملایم این فیلم که در سال ۱۹۹۵ و به کارگردانی آن گورسو (Anne Goursaud) ساخته شده، یک درام/رمانس اروتیک دربارهٔ دانشجوی سال اول کالج (با بازی آلیسا میلانُو) است که توسطِ یک خون‌آشام (مارتین کمپ) تسخیر و فریفته می‌شود و از پاکدامنی به سوی جذابیتی تیره و سکسی تغییر می‌کند. فکر می‌کردم با نسخه‌ای دههٔ ۹۰ از «گرگ و میش» روبه‌رو خواهم شد، اما کیفیت تولید شبیه فیلم‌های شبکهٔ Lifetime است و تأکید اصلی روی جنبه‌های اروتیک (نرم) است. آلیسا آشکارا می‌خواست از تصویر پاک و کودکانه‌اش در «کی مسئوله؟» فاصله بگیرد و این کار را می‌کند: در چند صحنه او نیمه‌برهنه و گاهی بالاتنه‌اش نشان داده می‌شود (نمی‌خواهم اغراق کنم؛ اندام جنسی کسی به‌صورت آشکار نمایش داده نمی‌شود). برخی سکانس‌های رویایی به شکلی هِدونیستی و دست‌پاچه ساخته شده‌اند و بیشتر بهانه‌ای برای نیمه‌برانگیختگی‌های اروتیک هستند. فیلم با یک تقلید کم‌مایه از سکانس اغوای سه‌عروسِ دراکولا در «دراکولای برام استوکر» شروع می‌شود که اثر را ضعیف می‌کند. از نظر داستانی، عنصر بلوغ و ورود به زندگی دانشگاهی را دوست دارم؛ هارولد پروئت نقش معشوق خوش‌قلب را بازی می‌کند و جردن لَد نقش دختری مغرور و خودخواه را دارد. شارلوت لوئیس به‌عنوان عکاسی حضور دارد که ظاهراً به چیزی فراتر از صرفاً تصویربرداری از شخصیتِ میلانُو علاقه‌مند است، و جنیفر تیلی نقش کوتاهی به‌عنوان مشتری‌ای در یک بار دارد که بیش‌ازحد جنسی است. بخش‌هایی از فیلم خوب‌اند و ارزش دیدن را دارند، اما برای من آن بخش‌های خوب در مقابل عناصر نیمه‌پورنوگرافیک فیلم حذف می‌شوند. مدت فیلم ۱ ساعت و ۳۲ دقیقه است و در مدرسهٔ شبانه‌روزی آماده‌سازی کالج Shattuck-St. Mary’s در فریبولت، مینه‌سوتا فیلم‌برداری شده است. نمره: C- ـــــــ «Embrace of the Vampire» خیال جنسی نوجوانانه‌ای است که برای هر کسی که اولین‌بار در تماشای «کی مسئوله؟» احساسِ برانگیختگی در ناحیهٔ پایین‌تنه کرده، تحقق پیدا می‌کند. دو ستارهٔ این «داستان ترسناک اروتیک» را می‌توان تا حدودی، سینه‌های آلیسا میلانُو دانست که مانند زوجی از نورما دسِمند برای قاب‌های نزدیک آماده هستند. اگر داستان فیلم به نظرتان آشنا می‌آید، باید گفت کارگردان آن، آن گورسو، عمدتاً به‌خاطر ویراستاری فیلم‌های فرانسیس فورد کاپولا شناخته می‌شود، از جمله «دراکولای برام استوکر» (اشاره‌ای آشکار). این ضدقهرمان بی‌نام (یک خون‌آشام با بازی مارتین کمپ)، که ظاهراً در برج ساعت یک پردیس دانشگاهی بی‌نام زندگی می‌کند، تنها چند روز فرصت دارد تا شارلوت (میلانُو) را فریفته کند: «در سه روز به خواب ابدی می‌افتم.» چرا سه روز؟ این تعداد روز تا هجدهمین سالگرد تولد شارلوت است، اما رابطهٔ علیت بین این دو رویداد هرگز روشن نمی‌شود. موضوع خواب ابدی هم توضیح روشنی ندارد، اما آشکار است که کمپ به اندازهٔ اینکه شارلوت را بخواهد، به وجود او نیاز دارد تا «زنده بماند» — که خود به‌تنهایی امر بدی نیست، اما پس چرا فیلم از عنصر عشق جلگه‌ای (Reincarnation Romance) هم استفاده می‌کند؟ به‌هرحال، علاوه بر لزومِ «پاک‌ماندن» شارلوت، باید او خودش به‌طور داوطلبانه نسبت به کمپ تمایل نشان دهد تا او «زندگی‌اش را تخلیه کند.» یکی از دلایل احتمالی فوریتِ کمپ می‌تواند کریس (هارولد پروئت)، دوست‌پسر شهوانی شارلوت، باشد، اما تهدید بزرگ‌تر سارا (شارلوت لوئیس)، «نیمفؤ پردیس» است. بر پایهٔ برخی منابع، «برای تضعیف ارادهٔ شارلوت، خون‌آشام نقشه می‌کشد تا سارا را با لذت‌های لزبینی آشنا کند.» این ایده حتی برای استانداردهای خودِ فیلم هم ابلهانه است. فارغ از اینکه آیا شارلوت واقعاً پاک می‌ماند یا نه، هدف ظاهری داستان این بود که او کریس را ترک کند و به کمپ بپیوندد، نه اینکه با یک عکاس دوجنس‌گرا وارد رابطه شود. به‌هرحال، شخصیت سارا عملاً فقط برای فراهم کردن آنچه بعضی‌ها «لحظات داغ لزبین» می‌نامند، وجود دارد. جالب اینکه کمپ برای دورکردن شارلوت از کریس حاضر است حتی کریس را هم اغوا کند — هرچند در قالب وسوسه‌انگیزِ جنیفر تیلی. اگر کمپ مستقیماً به‌صورتِ مردانه به کریس نزدیک می‌شد، شاید می‌شد آن لایهٔ لزبینیِ تحمیل‌شده را توجیه کرد. با این همه اتفاقات، نمرات شارلوت افت می‌کند — برای مثال، او در امتحان میان‌ترم «فیلم نوآر» نمرهٔ «D» می‌گیرد — که می‌تواند هم به‌خاطر حواس‌پرتیِ ناشی از حضور کمپ باشد و هم به این واقعیت که تا آن نقطه، ما شارلوت (یا عملاً هیچ شخصیت دیگری) را در حال حضور در کلاس‌ها ندیده‌ایم. دلیل دیگری برای فرضیهٔ حواس‌پرتی این است که شارلوت در مقطعی گردنبندی به‌شکل آنخ می‌پوشد که کمپ به او داده؛ شیئی که علاوه بر درخشش در تاریکی، ظاهراً رفتار دارنده‌اش را تغییر می‌دهد — که در مورد شارلوت به معنی تغییر در آرایش و مو، پوشیدن لباس‌های بازتر (که به طرز طنزی در این سکانس‌ها او «پرپوشیده» به‌نظر می‌رسد) و معاشقه با مردان غریبه است. تمام این‌ها یک سؤال به‌وجود می‌آورد: اگر کمپ نیاز دارد که شارلوت نه‌فقط پاک بماند بلکه از روی ارادهٔ خود به او تسلیم شود، چرا باید به او شیئی بدهد که رفتار او را طوری تغییر می‌دهد که مثل یک «فاحشه» رفتار کند؟ در کل، در این فیلم ترس واقعی‌ای وجود ندارد و داستان چندان قوی نیست، اما دست‌کم بخشِ اروتیکِ آن درست انجام شده است.