فیلم Funny People 2009

بهترین فیلم جاد — با من بحث نکنید. حتی از La Dolce Vita هم بهتره — با من بحث نکنید. تماشای بسیار خوبی بود؛ دوباره می‌بینمش و به دیگران هم پیشنهاد می‌کنم. نمی‌دانم علتش این است که آدام سندلر نقش شخصی در حال مرگ را بازی می‌کند، یا اینکه ست روگان حالتی ناراحت و بدبین دارد، یا اینکه ایدهٔ «کمدین حرفه‌ای بودن» به‌خصوص جذاب است، یا اینکه...

بهترین فیلم جاد — با من بحث نکنید. حتی از La Dolce Vita هم بهتره — با من بحث نکنید. تماشای بسیار خوبی بود؛ دوباره می‌بینمش و به دیگران هم پیشنهاد می‌کنم. نمی‌دانم علتش این است که آدام سندلر نقش شخصی در حال مرگ را بازی می‌کند، یا اینکه ست روگان حالتی ناراحت و بدبین دارد، یا اینکه ایدهٔ «کمدین حرفه‌ای بودن» به‌خصوص جذاب است، یا اینکه سازندگان به‌خوبی موقعیت جدی را با طنز زیادی ترکیب کرده‌اند و هم‌زمان جلوه‌ای از انسانیت و ارزش‌های انسانی نشان داده‌اند. در این فیلم چند کلیشهٔ خوب دربارهٔ «خود را پیدا کردن» هست. دیدن «پشت پرده»ٔ دنیای کمدی جالب است. بازیگران عالی‌اند؛ نه به این خاطر که از گروه همیشگی Happy Madison فاصله گرفته‌اند، بلکه چون واضح است که واقعاً با این نقش‌ها آشنا هستند و اجرای قوی‌ای ارائه داده‌اند. هر وقت با کلیشهٔ «شخصیت در حال مرگ است» سروکار دارید، باید بسیار محتاطانه با آن برخورد شود؛ معمولاً این موضوع بیش‌ازحد جدی می‌شود (مثلاً The Fault in Our Stars)، اما اضافه کردن طنز باعث می‌شود داستان راحت‌تر پذیرفته شود (مثلاً Stranger Than Fiction). در عین حال لازم است تعادل دقیق حفظ شود تا مرگ شخصیت کم‌اهمیت جلوه نکند (مثلاً Mr. Magorium's Wonder Emporium). این فیلم—بدون اینکه معجزه کند—تعادل خوبی برقرار می‌کند، هرچند با تعداد بیشتری شوخی‌های رک و بچگانه دربارهٔ مسائل بدنی. فکر می‌کنم این فیلم برای هر کسی که استندآپ تماشا می‌کند یا بازیگران کمدی (مثل بازیگران SNL) را دنبال می‌کند، ارزش دیدن دارد. فیلم عجیبی هم هست. واقعاً از هدف فیلم مطمئن نیستم؛ کمدی عجیبیه. ظاهراً دو کمدین استندآپ برای تفریح بیرون آمده‌اند.