فیلم Goosebumps 2015

خلاصه‌ای از نقد اول: فصل هالووین ۲۰۱۵ فرا رسیده و یکی از راه‌های جذب تماشاگران کودک دلسردکننده نیست: فیلم Goosebumps (مور مورها) تلاش می‌کند با ترس‌های سبک و خانوادگی دل بچه‌ها را ببرد. این فیلم خانوادگی با حال‌وهوای بامزه و بی‌آلایشش می‌تواند برای کودکان که دنبال جیغ و شوک‌های ساده‌اند، جالب باشد. اما سؤال این است: آیا Goosebumps به‌اندازه‌ای شلوغ و ماجراجویانه هست که بچه‌های علاقه‌مند...

خلاصه‌ای از نقد اول: فصل هالووین ۲۰۱۵ فرا رسیده و یکی از راه‌های جذب تماشاگران کودک دلسردکننده نیست: فیلم Goosebumps (مور مورها) تلاش می‌کند با ترس‌های سبک و خانوادگی دل بچه‌ها را ببرد. این فیلم خانوادگی با حال‌وهوای بامزه و بی‌آلایشش می‌تواند برای کودکان که دنبال جیغ و شوک‌های ساده‌اند، جالب باشد. اما سؤال این است: آیا Goosebumps به‌اندازه‌ای شلوغ و ماجراجویانه هست که بچه‌های علاقه‌مند به ترس‌های سطحی را راضی کند؟ کارگردان راب لترمن فیلم را روی شانه‌های پرجنب‌وجوش بازیگر اصلی، جک بلک، بنا کرده است. با این‌حال ترکیب بی‌قواره‌ی تصاویر زنده و انیمیشن در فیلم کمی بی‌جان و نامناسب به‌نظر می‌رسد. مطمئناً Goosebumps شوخ‌طبعی‌ای را دنبال می‌کند که برای مخاطب کودک مناسب است، اما این کمدی ترسناک ساده—حتی با وجود جک بلک سرِ کار—تا حدی کلیشه‌ای و کم‌جان است و ممکن است برخی بچه‌های سخت‌پسند را راضی نکند. Goosebumps برگرفته از دنیای خلاق نویسنده‌ای به‌نام R.L. Stine است که مجموعه‌ای پرطرفدار برای نوجوانان نوشته است. حالا سازندگان سینمایی می‌خواهند از این محبوبیت بهره‌برداری کنند و با حضورِ پرهیجانِ جک بلک، قصه‌ای شیرین و بی‌دندان از ماجراهای کودکانه روایت کنند. با نویسندگی دارن لمک و از داستانی از اسکات الکساندر و لری کاراشفسکی، انتظار می‌رفت فیلم کمی جسورتر و منسجم‌تر باشد، اما نتیجه یک‌پارچگی لازم را ندارد و بیشتر شبیه یک توده‌ی آشفته از شوخی‌ها و موقعیت‌های سبک است تا یک روایت قوی. داستان دربارهٔ نوجوانی به نام زک کوپر است که از نیویورک به شهر کوچکی در دلاور نقل‌مکان می‌کند و با همسایه‌ای به‌نام هانا آشنا می‌شود. پدرِ محافظه‌کار و منزوی هانا، نویسنده‌ای به‌نام آر.ال. استین است. زک ناخواسته با آزادی موجودات شب‌ماری که استین خلق کرده، باعث آزاد شدن هیولاها در شهر می‌شود و باید همراه با استین و دوستانش جلوی آن‌ها را بگیرند. فیلم شامل شخصیت‌های آشنایی از کتاب‌های استین مثل آدم‌برفی وحشتناک، کوتوله‌های انتقام‌جو، گرگینه و عروسکِ بدذاتِ «اسلپی» است که برای طرفداران آثار اولیه جذاب خواهد بود. جلوه‌های ویژه‌ی CGI بعضی لحظات دیدنی دارند، اما این لحظات مانایی نمی‌یابند و شوخی‌ها و موقعیت‌های تصویری احساس مصنوعی و تحمیلی دارند. جک بلک در نقش استین نسبتا کنترل‌شده بازی کرده و شخصیت‌هایی مثل عمهٔ بامزهٔ لورین (با بازی ژیلیان بل) گاهی پرانرژی‌تر از او هستند. بازیِ نوجوانان اصلی—دیلن مینِت و اودیا راش—قابل قبول است اما شیمیِ نسبتاً بیشتری میانشان می‌توانست فیلم را جذاب‌تر کند. بازیگران فرعی هم اغلب بی‌ثمر و گذرا ظاهر می‌شوند و فرصت درخشش نیافته‌اند. شاید کودکان از این فضای سبک و شادِ Goosebumps لذت ببرند، اما بزرگ‌ترها احتمالاً آن را کم‌رمق و تکراری خواهند یافت؛ مثل شکلات هالووین سال قبل که مزه‌اش را از دست داده است. نقد کوتاه ۱: ایده‌ی اصلی نو نیست؛ از نظر ساختاری شبیه Jumanji است: شخصیت‌های کتاب‌ها وارد دنیای واقعی می‌شوند و گروهی از نوجوانان باید شهر را از حملهٔ موجودات نجات دهند. فیلم یک ماجراجویی یک‌روزه و بیشتر شبیه یک شبِ پرحادثه است. نه شاهکاری است و نه فقط سرگرمی سطحی؛ بازی‌ها و حضور جک بلک کمک بزرگی به فیلم کرده‌اند و جلوه‌های CGI برای این تولید نسبتاً کوچک قابل‌قبول‌اند. شخصیت‌ها منحصر به فردند و موفقیت فیلم نتیجهٔ تلاشِ سازندگان است. بعید نیست دنباله‌ای از آن ساخته شود. نقد کوتاه ۲: من با مجموعهٔ Goosebumps آشنا نبودم و با دیدی باز به فیلم رفتم. آنچه انتظار داشتم را دیدم و فیلم برایم سرگرم‌کننده بود. اگر دنباله‌ای ساخته شود مشتاقانه تماشا می‌کنم. برای من تاثیر عمیقی نداشت، اما سرگرم‌کننده بود. نقد کوتاه ۳: من کتاب‌های Goosebumps را دوست داشتم و سریال تلویزیونی‌اش را هم تا حدی. اگر کودکی امروز این تفسیر عجیب را ببیند احتمالاً لذت خواهد برد، اما برای من کار نکرد. فیلم چیزهایی داشت که به نظرم می‌آمد اما در کلیت محصول ضعیف است. نقد کوتاه ۴: من در کودکی به Goosebumps علاقه‌مند بودم و سریال را هم دوست داشتم. باید اعتراف کنم که این فیلم فوق‌العاده بود. نقد کوتاه ۵: فیلم خانوادگی و نیمه‌هولناکی است. نوجوانی به شهر کوچکی می‌آید، با دختری همسایه آشنا می‌شود و با پدر نویسنده‌اش درگیر ماجرا می‌شود—وقتی موجودات از کتاب‌ها آزاد می‌شوند، ماجرا آغاز می‌شود. اگرچه از آثار اصلی آر.ال. استین اقتباس مستقیم نشده، اما شخصیت‌های معروفش کنار هم آمده‌اند. فیلم تا حدی شبیه Jumanji است اما با طعمِ ترس و شوخیِ جوان‌پسند. بازی‌ها خوبند و شخصیت‌ها دلپذیرند، اما مشکل این است که سازندگان خیلی چیزها را در فیلم جا داده‌اند؛ به‌جای یکی دو هیولا، ده‌ها هیولا وجود دارد و این شلوغی به هدررفتن پتانسیل منجر شده است. در مجموع فیلمی سرگرم‌کننده برای رهایی از جدیتِ روزمره است، اما کمتر از آنچه می‌توانست باشد عمل می‌کند.