فیلم The Place Beyond the Pines 2012

اگر مثل صاعقه برانی، مثل رعد سقوط خواهی کرد. «The Place Beyond the Pines» به کارگردانی درک سیانفرانس است و او فیلمنامه را همراه بن کوچیو و داریوس ماردر نوشته است. در این فیلم رایان گاسلینگ، بردلی کوپر، ایوا مندز، اموری کوهن، دین دیهان، ری لیوتا، بن مندلسون و روز بیرن بازی می‌کنند. موسیقی اثر از مایک پَتن و فیلم‌برداری از شان بوبیت است. یک بدل‌کار موتور...

اگر مثل صاعقه برانی، مثل رعد سقوط خواهی کرد. «The Place Beyond the Pines» به کارگردانی درک سیانفرانس است و او فیلمنامه را همراه بن کوچیو و داریوس ماردر نوشته است. در این فیلم رایان گاسلینگ، بردلی کوپر، ایوا مندز، اموری کوهن، دین دیهان، ری لیوتا، بن مندلسون و روز بیرن بازی می‌کنند. موسیقی اثر از مایک پَتن و فیلم‌برداری از شان بوبیت است. یک بدل‌کار موتور سیکلت متوجه می‌شود پسری دارد که هرگز از وجودش خبر نداشته و برای تأمین زندگی آن پسر و معشوق سابقش به سرقت از بانک‌ها روی می‌آورد. این مسیر او را در تقاطع با یک پلیس تازه‌کار و بلندپرواز قرار می‌دهد و عواقب تغییردهنده زندگی را برای هر دو رقم می‌زند. «The Place Beyond the Pines» (عنوانی عالی) فیلمی سه‌بخشی و مطالعه‌ای شخصیت‌محور است که به تصمیمات حیاتی زندگی می‌پردازد و شخصیت‌های مختلفی را در مسیر حساب‌کشی قرار می‌دهد. سیانفرانس به سرعت جوِ ضعف‌ها و لغزش‌های انسانی را برقرار می‌کند؛ معرفی بدل‌کار لوک گانتون (اجرای خیره‌کننده رایان گاسلینگ) آغازی است برای اثری که چندین شخصیت را دربرمی‌گیرد، گرچه هستهٔ روایی در اصل دربارهٔ گانتون و پلیس آوری (کوپر) و تأثیرشان بر یکدیگر و اطرافیانشان است. این عنصر کلیدی داستان است و سخت می‌توان خیلی جزئیات گفت، زیرا فیلم می‌طلبد که اسپویلرها بی‌پروا فاش نشوند. وارد اثر شدن بدون دانستن مسیر داستان ضروری است تا بیشترین بهره به دست آید. آنچه می‌توان گفت این است که در یک‌سوم پایانی فیلم از شتاب می‌افتد و تغییر قابل‌توجهی در تمرکز رخ می‌دهد (هرچند این تغییر به طور حیاتی با اتفاقات پیشین مرتبط است). این نکته فیلم را خراب نمی‌کند؛ اثر همچنان فیلمی بسیار خوب و پر از سکانس‌های کاملاً جذب‌کننده است، اما بلندپروازی سیانفرانس تا حدودی تجربهٔ جذاب را تضعیف می‌کند. عواقب انتخاب‌ها در اینجا عمیقاً کاوش می‌شوند و محور چندنسلی که کارگردان و نویسندگان اجرا کرده‌اند به‌طرز مسحورکننده‌ای گیرایی دارد. تصویربرداری بوبیت (از جمله در «12 Years a Slave») چشم‌نواز است و با موسیقی منطبقِ پَتن تقویت می‌شود. در نهایت برای لذت بردن کامل باید برخی تصنع‌ها و عدم‌قابل‌باور بودن‌هایی را بپذیرید و قبول کنید که کاوش روان‌شناختی فیلم هرگز آن‌طور که باید به عمق کامل نمی‌رسد. اندکی بازاندیشی در یک‌سوم پایانی و کوتاه‌تر کردن زمان اجرا می‌توانست کمک بزرگی باشد، اما با این حال این فیلم‌سازی باکیفیت است و قطعاً به علاقه‌مندان فیلم‌های جدی توصیه می‌شود. امتیاز: 8/10 فیلمی عالی.