فیلم Captive State 2019

به‌عنوان طرفداری پروپاقرص ژانر علمی-تخیلی، خصوصاً وقتی موضوع حمله بیگانه‌ها باشد، فیلم‌هایی از این دست همیشه برایم هیجان‌انگیزند. برایم مهم نیست که تماشاگران یا منتقدان چه می‌گویند؛ با دانستن بازیگران، کارگردان، نویسندگان و تهیه‌کنندگان، فوراً می‌فهمم انتظاراتم را چقدر باید بالا یا پایین بگذارم. با این دید امیدوار بودم که Captive State بتواند یکی از شگفتی‌های سال ۲۰۱۹ باشد. ایده‌ای غیرمعمول دارد که اگر خوب...

به‌عنوان طرفداری پروپاقرص ژانر علمی-تخیلی، خصوصاً وقتی موضوع حمله بیگانه‌ها باشد، فیلم‌هایی از این دست همیشه برایم هیجان‌انگیزند. برایم مهم نیست که تماشاگران یا منتقدان چه می‌گویند؛ با دانستن بازیگران، کارگردان، نویسندگان و تهیه‌کنندگان، فوراً می‌فهمم انتظاراتم را چقدر باید بالا یا پایین بگذارم. با این دید امیدوار بودم که Captive State بتواند یکی از شگفتی‌های سال ۲۰۱۹ باشد. ایده‌ای غیرمعمول دارد که اگر خوب روایت شود می‌تواند داستانی منحصر‌به‌فرد ارائه دهد؛ سؤال بزرگ این است که آیا آن‌ها توانسته‌اند همه‌ی ایده‌هایشان را به‌خوبی اجرا کنند؟ متأسفانه نه؛ حتی نزدیک هم نشد. فیلمنامه آن‌قدر درهم و نامنظم است که چندین بار احساس گم‌شدن کردم. قدردان کاری که روی اثر انجام شده هستم، چون واقعاً تلاش شده و این موضوع کاملاً مشهود است: مفهوم کلی و پیامدهایش هست، داستان هم به‌نوبه‌ی خود جذاب است. مشکل اصلی نحوه‌ی روایت است که همه چیز را خراب می‌کند. بعد از پایان فیلم اولین جمله‌ای که شنیدم از کسی بود که گفت «من انتظار اکشنِ سنگین داشتم و...» اگر شما وارد سینما شوید و انتظار یک فیلم سرراست و پر از اکشن درباره‌ی تهاجم بیگانه‌ها را داشته باشید و ناامید بیرون بیایید، تقصیر خود شماست؛ از تریلرها و تبلیغات هرگز پیامی شفاف مبنی بر «این فیلم صرفاً اکشن انسان‌ها علیه بیگانه‌هاست» منتقل نمی‌شد. فیلم تلاش کرده دیدگاهی متفاوت به این زیرژانر بدهد. همه‌‌چیز تا حدی فراهم است: بازیگری قوی با حضور همیشه درخشان جان گودمن در نقش ویلیام مولیگان، جلوه‌های بصری زیبا که طراحی صحنه را ارتقاء بخشیده‌اند، و شکل فیزیکیِ بیگانه‌ها هم در نوع خود جذاب است. اما متأسفانه در طول فیلم عملاً موجودات بیگانه خیلی کم دیده می‌شوند. تقریباً هیچ‌چیز. نمی‌دانم چه اتفاقی در پس‌تولید افتاده، اما این‌طور به نظر می‌رسد که آن‌ها تحت فشار قرار گرفته‌اند تا اثری متفاوت تحویل دهند و صحنه‌های بیشتری از موجودات فرازمینی را حذف کرده‌اند (مطمئنم چیزهای بیشتری برای نشان‌دادن داشتند). مسئله‌ی اصلی این است که نمی‌توان داستانی کاملاً مبهم ساخت و انتظار داشت موفق باشد. فیلم Arrival احتمالاً بهترین فیلم غیرمتعارف درباره‌ی تهاجم بیگانه‌هاست، نه به این خاطر که موجودات یا اکشن را به‌ندرت نشان می‌دهد، بلکه به‌خاطر فیلمنامه‌ی پرپیچ‌و‌تاب و برانگیزاننده‌اش. آن فیلم هم مخاطب را متحیر می‌کند اما ناامید نمی‌کند؛ شما از آن با ذهنی منفجرشده و تحت‌تأثیر بیرون می‌آیید. Captive State اما بیشتر مخاطب را سردرگم و در آرزوی دیدنِ خیلی چیزهای بیشتر رها می‌کند. حرف زیاد دیگری را بدون رفتن به قلمرو اسپویل نمی‌توانم اضافه کنم. متأسفانه این یکی از همان فیلم‌هایی است که هر سال نمونه‌اش بیرون می‌آید: پتانسیل عظیم، ایده‌ای نو و جذاب، اما در نهایت ناتوان از تحقق آنچه وعده داده شده. فیلم داستان و ایده‌هایش را به‌شکل کارآمدی سامان نمی‌دهد. اجرا شلخته است، پر از شخصیت‌های توخالی، فاقد جریان واقعی (احساس می‌شود صحنه‌ای پس از صحنه‌ای دیگر می‌آید)، بیش‌از‌حد مبهم و به‌طرزی آشکار امیدوار است که تماشاگر متوجه یک پیچش نسبتاً مشخص نشود تا در ثانیه‌های پایانی او را شوکه کند. فیلم وحشتناک نیست، اما قطعاً ناامیدکننده و کلافه‌کننده است. جان گودمن مثل همیشه اجرای خوبی دارد و جلوه‌های بصری نیز دست‌کم خیره‌کننده‌اند. کیفیت تولید غیرقابل‌انکار است؛ تیم واقعاً برای خلق محیطی که حسِ واقعی‌بودن داشته باشد تلاش کرده‌اند. پرده‌ی اول فیلم نسبتاً خوب است، اما از آنجا به بعد سیر نزولی آغاز می‌شود. اشتون سندرز نقش اول را با گودمن تقسیم می‌کند و او هم بدون شک بازی قابل‌قبولی ارائه می‌دهد. با این‌حال، و این جمله خلاصه‌ای از فیلم است: اگر مجبور شوم برای یادآوری اسم شخصیت اصلی (Gabriel Drummond) آنلاین جست‌وجو کنم، یعنی چیز جدی‌ای اشتباه پیش رفته است. Captive State قرار نیست یکی از بدترین فیلم‌های سال باشد، اما تاکنون بزرگ‌ترین ناامیدی است. امتیاز: C- / ★★