فیلم Deep Impact 1998

با وجود بازیگران برجسته و علاقه‌ام به فیلم‌های علمی‌تخیلی و فاجعه‌ای کلاسیک، از فیلم خیلی ناامید شدم. با این حال مجموعاً فیلم قابل‌تماشا و نسبتاً رضایت‌بخش است. باشگاه نجوم یک دبیرستان یک ناهنجاری سماوی کشف می‌کند؛ مشاور آنها آن را بررسی کرده و از یافته‌هایش نگران می‌شود و اوضاع تغییر می‌کند. برای فیلمی که عبارت «E.L.E / رخداد سطح انقراض» را رایج کرد و عموم را...

با وجود بازیگران برجسته و علاقه‌ام به فیلم‌های علمی‌تخیلی و فاجعه‌ای کلاسیک، از فیلم خیلی ناامید شدم. با این حال مجموعاً فیلم قابل‌تماشا و نسبتاً رضایت‌بخش است. باشگاه نجوم یک دبیرستان یک ناهنجاری سماوی کشف می‌کند؛ مشاور آنها آن را بررسی کرده و از یافته‌هایش نگران می‌شود و اوضاع تغییر می‌کند. برای فیلمی که عبارت «E.L.E / رخداد سطح انقراض» را رایج کرد و عموم را نسبت به خطرات فضا آگاه ساخت، نتیجه بدی نیست. از آنجا رویدادهای ظاهراً نامرتبط توجه یک گزارشگر جوان تلویزیونی را جلب می‌کند و به یک مأموریت مشترک نزدیک به فضا در سطح آپولو–سویوز منجر می‌شود. بازیگران شناخته‌شده تحت فشار چندانی قرار نمی‌گیرند و تقسیم افراد با قرعه‌کشی هم تأثیر چندانی ندارد. با این حال خانواده در مرکز داستان قرار دارد—از خانواده‌های متلاشی تا خانواده هسته‌ای و وضعیتی که با تولد یک فرزند «سه‌نفره» می‌شود. دست‌کم تماشاگران با سیلی از گفت‌وگوهای مردانه و کلیشه‌ای مواجه نمی‌شوند؛ بلکه با خوانشی فراتر از دنیا از «موبی دیک» روبه‌رو می‌شوند. نقش «رئیس‌جمهور تام بک» با بازی مورگان فریمن تا اندازه‌ای شبیه به ابراهام لینکلن اجرا شده است. امتیاز: ۸/۱۰. اگر میمی لیدر روی ساختن یا یک فیلم علمی‌تخیلی قابل‌قبول تمرکز می‌کرد یا یک درام خانوادگی درباره رویداد انقراض می‌ساخت، این اثر می‌توانست بسیار بهتر باشد؛ در عوض حاصل یک ترکیب نامنظم با زیر‌داستان‌های بیش از حد احساساتی است. تیا لئونی نقش خبرنگاری را دارد که در جریان تحقیق درباره استعفای یک مقام ارشد دولتی متوجه می‌شود یک ستاره دنباله‌دار که یک سال قبل کشف شده در مسیر برخورد با زمین است. مورگان فریمن او را قانع می‌کند که تا نهایی‌شدن برنامه اضطراری از پخش خبر خودداری کند—برنامه‌ای مشترک میان روسیه و آمریکا با نام «مسیح» که مأمور منحرف‌کردن این توده عظیم سنگی است. رابرت داوال تا حدودی سنگینی نقش ناوبر سفینه را خلق می‌کند، اما دیگر بازیگران مطرح روی کاغذ—از جمله ماکسیمیلیان شل، جان فاوراو، دوگری اسکات در اوایل کارش و ونسا ردگریو در نقش مادر—چندان تأثیرگذار نیستند. جلوه‌های ویژه نسبتاً خوب‌اند و به‌نظر می‌رسد برای صحنه‌های پایانی تنها یک برداشت لازم بوده است.