فیلم M3GAN 2022

M3GAN هدفش را به‌خوبی محقق کرده و یک کمدی سیاه خنده‌دار ارائه می‌دهد که کاملاً از تم مسخره‌ی خودِ فیلم آگاه است. من از خنده روده‌بر شدم و با وجود رده‌بندی PG-13 صحنه‌های نسبتاً حساب‌شده‌ای از قتل داشت که برای این رده‌بندی راضی‌کننده بود؛ البته شاید با رده‌بندی سخت‌گیرانه‌تر R نتیجه حتی بهتر می‌شد. این فیلم صرفاً یک کمدی-وحشت سطحی نیست و از سطح بالایی فراتر...

M3GAN هدفش را به‌خوبی محقق کرده و یک کمدی سیاه خنده‌دار ارائه می‌دهد که کاملاً از تم مسخره‌ی خودِ فیلم آگاه است. من از خنده روده‌بر شدم و با وجود رده‌بندی PG-13 صحنه‌های نسبتاً حساب‌شده‌ای از قتل داشت که برای این رده‌بندی راضی‌کننده بود؛ البته شاید با رده‌بندی سخت‌گیرانه‌تر R نتیجه حتی بهتر می‌شد. این فیلم صرفاً یک کمدی-وحشت سطحی نیست و از سطح بالایی فراتر می‌رود. در عمق، نقدی لطیف و صمیمی درباره والدینی وجود دارد که از فناوری به‌عنوان تکیه‌گاه استفاده می‌کنند. هر وقت M3GAN در اتاق حاضر است، جمّا راحت‌تر از مراقبت از خواهرزاده‌اش غافل می‌شود و اجازه می‌دهد ربات نقش والدینی را به‌دست گیرد. همین موضوع بر ارتباط واقعی مادرانه میان آن‌ها تأثیر می‌گذارد. این جنبه برایم به‌طور غیرمنتظره‌ای جذاب بود و پیامش در جامعه امروز، هرچند نه با عروسک‌های اندرویدی اندازه‌ی طبیعی بلکه با تبلت‌ها و گوشی‌ها، کاملاً محسوس است. از این نکته‌ی فیلم لذت بردم. آلیسون ویلیامز اجرای نسبتاً خوبی ارائه می‌دهد؛ خوب بود او را بعد از Get Out در نقش برجسته‌ای دیدیم. وایولت مک‌گراو باز هم نقش‌آفرینی الهام‌بخش یک بازیگر کودک را نشان داد؛ با آن‌همه سن کم فیلم‌شناسی‌اش درحال شکل‌گیری است. سایر بازی‌ها کمی ضعیف‌تر بودند که در فیلمی از این دست چندان عجیب نیست. در کل چیز بیشتری برای گفتن باقی نمی‌ماند: این فیلم خنده‌دار، عجیب و بسیار سرگرم‌کننده است. قرار نیست در فصل جوایز برجسته شود، اما از نظر سرگرمی خالص موفق است. امتیاز: ۶۶٪ حکم کلی: خوب توصیه برای سینما: دیدنش را پیشنهاد می‌کنم *** با اینکه برای یک فیلم ترسناک PG-13 انتظار زیادی نداشتم، ولی فیلم به‌طور غافلگیرکننده‌ای خوب بود. اگرچه بیشتر لحظات اسلشر در انتهای فیلم رخ می‌دهد، معرفی و چیدمان داستان به‌طرزی جذاب انجام شده بود. تماشای فرایند خلق M3GAN و شکل‌گیری رابطه‌اش با شخصیت‌ها، انتظار برای لحظه‌ای که او کنترل را به‌دست می‌گیرد، را تقویت می‌کرد. تنها مشکل من این بود که دلم می‌خواست بیشتر ببینم. در کل برای یک فیلم ترسناک PG-13 به‌طرز قابل‌توجهی محکم است. امتیاز: ۹/۱۰ *** M3GAN هیچ چیز انقلابی در زیرژانر ربات‌های قاتل یا هوش مصنوعی‌ای که علیه انسان‌ها می‌شود ارائه نمی‌دهد، اما تا پایان مدت زمانش مخاطب را سرگرم نگه می‌دارد. ایده آکلا کوپر تا حد امکان جلو برده شده و با اجراهای خوب، روایت هوشمندانه و طنزآمیز، قتل‌های چشم‌گیر و پیام‌های معنادار درباره‌ی والدینی و نقش فناوری در تربیت کودک ارتقا می‌یابد. فیلم خودش را بیش از حد جدی نمی‌گیرد و سعی ندارد فراتر از آنچه هست باشد. نمی‌توان آن را یک شاهکار دانست، اما اگر همه فیلم‌های ژانویه این‌قدر بودند، وضع بهتر بود. رتبه‌بندی: B *** این فیلم دقیقاً می‌داند مخاطب هدفش چه می‌خواهد و همان کمدی-وحشت سرگرم‌کننده را ارائه می‌دهد که هیجان و لذت می‌آفریند. قبل از دیدن فیلم مردد بودم؛ از یک طرف تریلر مضحک به‌نظر می‌رسید، از طرف دیگر می‌دانستم که بلوم‌هاوس و جیمز وان پشت پروژه‌اند. بعد از دیدن فیلم پذیرفتم که باید آن را ببینم و خوشحالم که دیدم. آیا مضحک بود؟ مطمئناً. M3GAN به خوبی می‌دانست که چه هست؛ از جنبه‌ی سطحی‌اش لذت می‌برد و هم‌زمان تنش و تعلیق را بالا می‌برد. لحظات کلیشه‌ای زیادی مثل «بلند شو و کاری بکن» هستند که به‌طرزی غافلگیرکننده به استرس و وحشت اضافه می‌کنند. نمی‌گویم فیلم ترسناک است، اما یک تریلر عالی است. فیلم بلوم‌هاوسی مفرحی است که هم خودآگاه و بانمک است و هم دلهره‌آور و پرتعلیق. یکی از قسمت‌های موردعلاقه‌ام صحنه کوتاه با یکی از بدترین کارآگاهان تاریخ بود که در سالن تئاتر مرا از خنده رها کرد. M3GAN برای همه نیست، اما طرفداران سایر فیلم‌های بلوم‌هاوس و کمدی‌های تیره با این فیلم راحت خواهند بود. *** کِیدی (وایولت مک‌گراو) بعد از برخورد با یک کامیون برف‌روب یتیم می‌شود و پیش عمه‌اش جمّا (آلیسون ویلیامز) زندگی می‌کند. آن‌ها چندان با هم اخت نمی‌گیرند. زن بزرگ‌تر زنی حرفه‌ای است که در شرکت اسباب‌بازی‌سازی کار می‌کند و در زمینه گجت‌ها و ابزارهای مبتنی بر هوش مصنوعی تخصص دارد. سهم بازار شرکت در حال کاهش است و رقبا در حال نزدیک‌شدن‌اند؛ او با همکارانش روی یک «همراه» نهایی کار می‌کند؛ عروسکی که با صاحبش جفت شده و نقش شبه‌خواهری پیدا می‌کند. مشکل این است که داستان تا حد زیادی قابل‌پیش‌بینی است، بازی‌ها چندان درخشان نیست و خودِ ساخته‌ای که نام فیلم را یدک می‌کشد اصلاً تهدیدآمیز به‌نظر نمی‌رسد؛ حتی گاهی برای حل مشکلات کوچک مفید جلوه می‌کند. فیلم از نظر فنی به‌درستی کنار هم آمده، اما برای من کمی خشک و قالبی بود. فیلم هشداری به والدین است که ممکن است زیادی به وابستگی‌های جایگزین برای فرزندان‌شان متکی شوند، ولی پس از مطرح‌شدن این نکته، بقیه‌اش چندان چشمگیر نیست. *** فیلمی لذت‌بخش است و پیام ضدتکنولوژی مرتبطی دارد، اما نزدیک‌ترین چیز به یک فیلم ترسناک واقعی نیست. ترس و اضطراب باید ذات ژانر وحشت باشد؛ تنش، تعلیق و چند شوک که مخاطب را بترساند. این فیلم تا حد زیادی از این عناصر تهی است: ترس‌هایش قابل‌پیش‌بینی‌اند، و تعلیق و دلهرهٔ مورد انتظار در ژانر مشاهده نمی‌شود. به‌عنوان یک فیلم وحشت، عملکرد ضعیفی دارد؛ اما به‌عنوان یک فیلم خوب و خوش‌ساخت قابل‌قبول است. داستان با دختری آغاز می‌شود که والدینش در یک حادثه فوت می‌کنند و پیش عمه‌ای که در کارخانه اسباب‌بازی‌های فناوری‌محور کار می‌کند می‌رود. در این فضا با M3GAN آشنا می‌شویم: نمونه‌ای از عروسکی اندروید است که می‌تواند یاد بگیرد، خودش را بهبود دهد و اساساً نقش والدین را برعهده بگیرد. مشکل اینجاست که ماشین مفاهیم اخلاقی را به‌درستی درک نمی‌کند و همین باعث می‌شود به‌سرعت به موجودی خونسرد و بی‌رحم تبدیل شود که بدون پشیمانی می‌کشد. کارگردانی را جرارد جانستون برعهده دارد و تهیه‌کننده/فیلم‌نامه‌نویس پروژه جیمز وان است. آلیسون ویلیامز نقش اصلی را خوب بازی می‌کند؛ سازهٔ انیماترونیک و جلوه‌های ویژه قابل‌تحسین‌اند و صداگذاری مخصوصاً صداهای مرتبط با عروسک موفق است. اما در تدوین مشکل وجود دارد: یا به‌خاطر طول زیاد یا جهت‌گیری به سمت گروه سنی پایین، تدوین خام و بریده‌پاره به‌نظر می‌رسد و برخی صحنه‌ها که در تریلر بودند حذف شده‌اند و فهم برخی انگیزه‌ها را دشوار می‌کنند. تنها ترس واقعی که فیلم منتقل می‌کند این است که ممکن است در آینده نزدیک نمونه‌هایی مشابه M3GAN ساخته شوند؛ پیشرفت‌های هوش مصنوعی و رباتیک این احتمال را محتمل می‌کند. پیام فیلم درباره بی‌اعتمادی به فناوری و هشدار نسبت به دلبستگی بیش از حد کودکان به صفحه‌نمایش‌ها قابل‌درک است؛ نسلی که دوران کودکی‌شان با تلفن‌ها و تبلت‌ها پر شده و از بازی‌های معمولی و ارتباط سالم با دیگران دور شده‌اند. من با پیام احتیاط در برابر استفاده بی‌رویه از فناوری در کودکی موافقم. *** فیلم عالی بود؛ خیلی دوستش داشتم. *** M3GAN فقط به‌خاطر یک چیز کار می‌کند: ربات. صادقانه بگویم می‌توانم بدون صحنه‌هایی که عمدتاً درباره بزرگ‌ترهاست زندگی کنم، اما مدل 3 جنراتیو (M3GAN) به‌طور غیرمنتظره‌ای دیدنی و سرگرم‌کننده است. ظاهر خوب است، جلوه‌ها قانع‌کننده‌اند و دیالوگ‌ها به شخصیت جان می‌دهند؛ زندگی و شوخ‌طبعی دیالوگ‌ها در این ژانر همیشه دیده نمی‌شود. شاید می‌شد ربات را کمی ترسناک‌تر نشان دهند، هرچند گاهی کمی دلهره‌آور هم می‌شود. آلیسون ویلیامز در نقش برجسته محکم بازی می‌کند. وایولت مک‌گراو هم عملکرد قابل‌قبولی دارد. از رونّی چیِنگ بهتر است کم‌تر حرف بزنم. رقص معروف فیلم کمتر از آنچه انتظار داشتم ظاهر شده، اما استفاده از آهنگ‌های «Titanium» و «Toy Soldiers» را دوست داشتم. به‌عنوان طرفدار آثار مشابه، از هر درخواستی برای کراس‌اوری با چاکی استقبال می‌کنم. *** M3GAN ترکیبی سرگرم‌کننده از علمی‌تخیّل، وحشت و طنز انتقادی است که روی کنجکاوی و ترس فزاینده ما نسبت به هوش مصنوعی بازی می‌کند. طرح ساده اما مؤثر است و وقایع را خیلی وارد جزئیات فنی خلق M3GAN نمی‌کند؛ همین باعث می‌شود بعضی سؤالات بی‌پاسخ بمانند، اما در مجموع سوار هیجان و سرگرمی می‌شوید. کارگردانی ریتم را خوب حفظ می‌کند و بین وحشت و طنز تعادل برقرار است. فیلم‌برداری محکم است و نماهایی دارد که M3GAN را تکان‌دهنده زنده جلوه می‌دهد. بازی‌ها متناقض‌اند: بازیگر کودک و بازیگری که پشت M3GAN است فیلم را حمل می‌کنند، ولی بازی‌های مکمل گاهی خشک و غیرطبیعی به‌نظر می‌رسد. صدابرداری و موسیقی در ایجاد تعلیق خوب عمل می‌کنند. در کل اگر از وحشت‌های با تم هوش مصنوعی و طنز تاریک خوشتان می‌آید، تماشای این فیلم لذت‌بخش خواهد بود؛ شاید نوآورانه نباشد، اما دقیقاً می‌داند چه هست و روی نقاط قوتش حساب کرده است. *** M3GAN آشنایی‌های ژانرهای وحشت و علمی‌تخیّل را به فیلمی بصری قابل‌توجه پیوند می‌زند که با تولید قوی و اجراهای سردکننده ارتقا پیدا کرده است. هرچند بعضی گره‌های داستانی—به‌ویژه در بخش پروتکل‌های شرکتی و تصمیمات شخصیت‌ها—منطق را کش می‌آورند، اما اوج‌گیری تعلیق و اجرای هولناک فیلم، آن را برای طرفداران تریلرهای بزرگ‌سال جذاب می‌کند. *** آیا Child's Play را دیده‌اید؟ تصور کنید ایده این فیلم این باشد: «ما می‌خواهیم Child's Play را با یک نقش اول زن بسازیم و سپس همهٔ جذابیت و طنز را از آن بگیریم.» نتیجه همان Child's Play است، با مقدار کمی وحشت و بدون هیچ‌یک از جذابیت یا طنز فیلم اصلی. با این حال مردم احتمالاً چون «چیز جدیدی» است، آن را دوست دارند.