فیلم Beautiful Beings 2022

بعد از اینکه «بالی» (آسکل اینار پالمسون) از سوی چند زورگوی خشن به‌شدت کتک می‌خورد، با قیافه‌ای شبیه شخصیتِ «اشباح اپرا» به مدرسه می‌آید تا بیش از یک شاگردِ معمولی در یک دبیرستان ایسلندی دیده شود، و همین باعث تمسخر «آدی» (بیریگیر داگور بیارکاسون) و دو دوستش «سیگی» (سنوری رازفن فریماسون) و «کونی» (ویکتور بنونی بنیدیکتسون) می‌شود. خیلی زود اما همهٔ این پسرها می‌فهمند که...

بعد از اینکه «بالی» (آسکل اینار پالمسون) از سوی چند زورگوی خشن به‌شدت کتک می‌خورد، با قیافه‌ای شبیه شخصیتِ «اشباح اپرا» به مدرسه می‌آید تا بیش از یک شاگردِ معمولی در یک دبیرستان ایسلندی دیده شود، و همین باعث تمسخر «آدی» (بیریگیر داگور بیارکاسون) و دو دوستش «سیگی» (سنوری رازفن فریماسون) و «کونی» (ویکتور بنونی بنیدیکتسون) می‌شود. خیلی زود اما همهٔ این پسرها می‌فهمند که خانه‌های خراب و مبتنی بر مواد مخدری که بیشترشان از آنجا آمده‌اند، نشان می‌دهد بیش از آنچه فکر می‌کردند اشتراک دارند، و به‌زودی بالی آنها را به خانه نسبتاً نامناسبی که با مادر و خواهرش شریک است می‌برد تا با مصرف قارچ‌های توهم‌زا سرگرمی‌ای با جاروبرقی داشته باشند! این پسرها به‌هیچ‌وجه ایده‌آل نیستند و «کونی» از هیچ چیز بیشتر از یک دعوای حسابی خوشش نمی‌آید. همین مهارت ممکن است به‌کار بیاید، چون داستان به توانایی «آدی» هم اشاره دارد؛ چیزی که مادرش آن را «ناخودآگاه» می‌نامد. در یکی از خواب‌های نسبتاً واضحش او حدس می‌زند که یک بازدیدکنندهٔ همیشگی از خانهٔ بالی نوعی زورگوست و پسرها باید وارد ماجرا شوند. اما برنامه آن‌طور که می‌خواستند پیش نمی‌رود و تبعاتش برای هر چهار نفر عواقب متفاوت و عمیقی دارد. من زیاد فیلم ایسلندی ندیده‌ام و این فیلم قطعاً اثری نخواهد بود که مسئولان گردشگری صف بکشند برای سرمایه‌گذاری، اما بازی‌ها و تلاشِ این چهار نوجوان تصویری زمخت و واقعی از زندگی در آپارتمان‌های عمومیِ بد نگهداری‌شده ارائه می‌دهد؛ جایی که جامعه تا حد زیادی آنها را رها کرده و هر نوع احساسِ انضباط و وفاداری از تجربهٔ خودشان سرچشمه گرفته، نه از ساختار یا رفتارِ سنتی خانواده. در بخش‌های زیادی از فیلم حسِ اجتناب‌ناپذیری نسبت به مسیرشان وجود دارد و آن تلخی با عکاسیِ نزدیک و طنزی بسیار تاریک به‌روشنی نمایش داده شده، و دیالوگ‌های کم‌حرف اما قدرتمند هم با صداها و چوب‌های بیسبال این فضا را تکمیل می‌کنند. اساساً این داستانی قدرتمند دربارهٔ دوستی و اتکای متقابل است؛ بدون حتی ذره‌ای احساساتی‌کاری یا کلیشه‌های آبکی، و با وجود فرهنگ غالبِ بدرفتاری، شاید در انتهای تونل نوری شایسته برایشان وجود داشته باشد.