فیلم We’ll Never Have Paris 2014

فیلم نسبتاً قابل‌قبلی بود، اما احتمالاً دوباره آن را تماشا نخواهم کرد و نمی‌توانم توصیه‌اش کنم. سیمون هلبرگ را به‌عنوان بازیگر دوست دارم، اما از این شخصیت آن‌قدر چیز قابل‌توجهی نشان داده نمی‌شود که برایم اهمیتی داشته باشد. ملانی لینسکی هم بازیگر خوبی و ظاهرش هم جذاب است، اما رابطهٔ او با مگی گریس و شخصیت آن‌طرف داستان، حتی از منظر شخصیت اصلی، منطقی به نظر...

فیلم نسبتاً قابل‌قبلی بود، اما احتمالاً دوباره آن را تماشا نخواهم کرد و نمی‌توانم توصیه‌اش کنم. سیمون هلبرگ را به‌عنوان بازیگر دوست دارم، اما از این شخصیت آن‌قدر چیز قابل‌توجهی نشان داده نمی‌شود که برایم اهمیتی داشته باشد. ملانی لینسکی هم بازیگر خوبی و ظاهرش هم جذاب است، اما رابطهٔ او با مگی گریس و شخصیت آن‌طرف داستان، حتی از منظر شخصیت اصلی، منطقی به نظر نمی‌رسد؛ به نظر می‌رسد او باید با کلسی باشد. کمی منحرف می‌شوم: مرد نقش تجسم مشکلات است و زن هم از وقتی که در رابطه گذاشته به‌عنوان بهانه‌ای برای ادامه دادن به رابطه‌ای استفاده می‌کند که آن را خسته‌کننده و کم‌بازده می‌بیند. بخش اعظم فیلم دربارهٔ این است که هر دو از این می‌ترسند که بیش‌ازحد خود را محافظت کرده‌اند و شاید اشتباه کنند. انگار فیلم همان ترس را تایید می‌کند و در نهایت به نتیجه‌ای آشکار و کلیشه‌ای می‌رسد. این حرف‌ها اسپویلر نیست؛ فیلم کاملاً فرمولی و کلیشه‌ای است — همان کلیشهٔ «جدایی برای کشف گزینه‌های دیگر» — با تمام ویژگی‌های معمول چنین داستان‌هایی. نمی‌گویم دیدن آن هدر دادن وقت است، اما احتمالاً فیلم‌های بهتری برای تماشا وجود دارند.