فیلم The Machine 2023

نه، این فیلم اصلاً مناسب من نبود. فیلم با یک استندآپ نه‌چندان خنده‌دار از «برت» (برت کریشر) آغاز می‌شود و خیلی زود یک پیرمرد روسی از تلویزیونش شلیک می‌کند! تا اینجا با او هم‌نظر بودم؛ اما معلوم می‌شود او فقط از اجرا عصبانی نیست، بلکه بیست سال پیش این کمدین او را در قطار از دارایی خانوادگی‌اش محروم کرده. برای بازپس‌گیری آن، دخترش «ایرینا» (ایوا...

نه، این فیلم اصلاً مناسب من نبود. فیلم با یک استندآپ نه‌چندان خنده‌دار از «برت» (برت کریشر) آغاز می‌شود و خیلی زود یک پیرمرد روسی از تلویزیونش شلیک می‌کند! تا اینجا با او هم‌نظر بودم؛ اما معلوم می‌شود او فقط از اجرا عصبانی نیست، بلکه بیست سال پیش این کمدین او را در قطار از دارایی خانوادگی‌اش محروم کرده. برای بازپس‌گیری آن، دخترش «ایرینا» (ایوا بابیک) را می‌فرستد تا یا اموالش را پس بگیرد یا آن مرد را برای انتقامی منحصر به فرد به روسیه بیاورد. در این میان، برت با بحران‌های معمول خانوادگی دست‌وپنجه نرم می‌کند—بحران‌هایی که انگار حتی درمانگرش را با اسلحه مواجه می‌کند—و پدر دورافتاده‌اش «آلبرت» (مارک هامیِل) برای جشن شانزدهمین تولد نوه‌اش ظاهر می‌شود. با رفتارهای تئاتری نوجوانانه، در نهایت مهمانان اروپایی او را نجات می‌دهند و هر دو را برای ماجراجویی‌هایی می‌برند که بازگشت به دوران پرخطر و نوشیدن و مصرف مواد در مسکو و تبدیل شدن به افسانه‌ای به نام «ماشین» را بازسازی می‌کنند. ظاهراً قصد شخصیت بیشتر مردانه بوده اما کلمات را اشتباه انتخاب کرده‌اند. با بازپیمایی قدم‌ها و سفر با قطار، خیلی زود روشن می‌شود که جوان سابق فردی بی‌فکر و ناملاحظه بوده. تا این مرحله واقعاً برایم اهمیتی نداشت. فیلم پر از بازی‌های ضعیف و کلیشه‌های پیری است که خنده‌دار نیستند. مارک هامیِل به چه فکر می‌کرد؟ نوشیدن ودکا و مصرف کوکائین از روی بدن یک زن، شاید در دههٔ ۱۹۸۰ سرگرم‌کننده به‌نظر می‌رسید، اما کریشر توانایی لازم را ندارد که این‌ها را جمع‌وجور کند؛ بابیک نهایت تلاشش را می‌کند تا تهدیدی شبیه کیت بلانشت ارائه دهد، و تاترو بیشتر شبیه برادری گمشده از گروهی است که زیاد «بیل و تد» دیده. تماشاگران سالن خندیدند، پس قطعاً همه‌چیز بد نبود—اما برای من این فیلم کودکانه و گاهی تقریباً آزاردهنده بود؛ نزدیک به دو ساعت از زندگی‌ام که برنمی‌گردد. شگفتی‌های خوشایند که ناگهانی رخ می‌دهند گاهی بهترین‌اند، به‌ویژه دربارهٔ کمدی‌های کم‌کیفیت با ایدهٔ ساده. من با انتظاراتی زیر صفر به دیدن فیلم «ماشین» رفتم، اما از تقریباً همه‌چیز فیلم کاملاً مدهوش شدم. هیچ‌چیز در این فیلم نباید جواب می‌داد و واقعاً نباید این‌قدر سرگرم‌کننده می‌شد، اما این یکی از همان موفقیت‌های نادر است که فیلمی کوچک از قوت‌هایش بهره می‌برد و سربلند بیرون می‌آید. برت کریشر، استندآپ کمدینی که با تعریف ماجراهای مستی دوران کالج به شهرت رسید—ـلقبی که به‌خاطر تجربهٔ (فرضی)‌اش با مافیاهای روسی او را «ماشین» خوانده‌اند—ـسوژهٔ فیلم شده است. کارگردان پیتر آتنسیو تصمیم گرفته از اجرای کریشر فیلمی بسازد و به آن کمی داستان و اکشن اضافه کند. ماجرا بیست سال پس از سفر اولیه‌اش به روسیه می‌گذرد؛ برت حالا ازدواج‌کرده و صاحب خانواده است. نوبت جشن شانزدهمین تولد دختر بزرگش است که دو مهمان ناخوانده جشن را به هم می‌ریزند: پدر قهرشده‌اش آلبرت (مارک هامیِل) و خلافکار خشن روسی ایرینا (ایوا بابیک). ایرینا این دو مرد را می‌دزد و به کشورش بازمی‌گرداند تا برت بابت ظلم‌هایی که به خانوادهٔ قدرتمندش کرده—از جمله سرقت از قطار و ربودن یک یادگار خانوادگی—باید پاسخگو باشد. این سه نفر با هم قدم‌های جوانی برت را بازپیمایی می‌کنند. این اساس داستانی واقعاً مناسب برای ساخت یک کمدی محکم است، و شوخی‌های تند کلامی و گگ‌های فیزیکی به‌طور برابر خنده‌دار هستند. من در طول فیلم می‌خندیدم و به‌ندرت خطی را به‌یاد می‌آورم که نقش نکند. کریشر شاید بهترین بازیگر نباشد، اما سال‌ها کار استندآپ حضوری طبیعی و آرام روی صحنه به او داده که خوب روی پرده هم جواب می‌دهد. او مردی دوست‌داشتنی و عامه‌پسند است و میان او، هامیِل و بابیک شیمی خوبی شکل گرفته. جیمی تاترو هم به‌عنوان نسخهٔ جوان‌تر برت دوست‌داشتنی ظاهر می‌شود؛ یک پسر کالج مست و ابله که کلی کار احمقانه انجام می‌دهد. برخی سکانس‌های اکشن کمی کلیشه‌ای و مصنوعی‌اند، اما این از معدود نکات منفی است که می‌توانم ذکر کنم. مدت‌ها بود کمدی‌ای ندیده بودم که هفته‌ها بعد هنوز دیالوگ‌هایش را مدام تکرار کنم، اما «ماشین» آن‌قدر خنده‌دار است که بسیاری از جمله‌های تک‌خطی‌اش ممکن است در حافظهٔ سینمایی من بمانند. این فیلم پرشور برای همه نیست، اما کسانی که می‌خواهند در سالن سینما خوب بخندند و اوقات خوشی داشته باشند، حتماً به دیدن آن فکر کنند.