فیلم The Short History of the Long Road 2019

«تاریخ کوتاهِ راهِ طولانی» داستانی با حساسیت اجتماعی و بسیار صمیمی درباره دختری و پدرش است؛ دو آواره که در ون قدیمی‌شان زندگی می‌کنند. آنها جاده‌ی بی‌پایان را خانه می‌دانند؛ زندگی‌ای که نوجوانی به‌نام نولا (سابرینا کارپنتر) از آن آگاه است و همیشه می‌شناخته. پدرش (استیون اوگ) کاملاً به سبک زندگی سکونت در ون پایبند است، اما نولا روز‌به‌روز بیشتر احساس غریبگی می‌کند. این زوج...

«تاریخ کوتاهِ راهِ طولانی» داستانی با حساسیت اجتماعی و بسیار صمیمی درباره دختری و پدرش است؛ دو آواره که در ون قدیمی‌شان زندگی می‌کنند. آنها جاده‌ی بی‌پایان را خانه می‌دانند؛ زندگی‌ای که نوجوانی به‌نام نولا (سابرینا کارپنتر) از آن آگاه است و همیشه می‌شناخته. پدرش (استیون اوگ) کاملاً به سبک زندگی سکونت در ون پایبند است، اما نولا روز‌به‌روز بیشتر احساس غریبگی می‌کند. این زوج خوداتکا در جنوب‌غربی آمریکا سفر می‌کنند، کارهای جزئی قبول می‌کنند و گاهی در خانه‌های مصادره‌شده ساکن می‌شوند تا زندگی خارج از سیستم را ممکن سازند. اما وقتی رخدادی شوکه‌کننده نولا را تنها می‌گذارد، او مجبور است برای بقا به زیرکی خیابانی و عقل سلیم خود تکیه کند. آنی سیمون-کندی، نویسنده و کارگردان، فیلمی به‌موقع ساخته که هم غم‌انگیز و هم توان‌بخش است. این اثر با دیگر داستان‌هایی که به زندگی آمریکایی‌هایی می‌پردازند که در حاشیه جامعه‌اند همراهی مناسبی دارد — چه آنهایی که توسط جامعه رها شده‌اند و چه کسانی که جامعه را برای زیستن بیش از حد محدود می‌یابند. اما «تاریخ کوتاهِ راهِ طولانی» یک فیلم معمولی رشد و سفر جاده‌ای نیست. داستان سیمون-کندی دارای یک اصالت تأثیرگذار است و درک عمیقی از احساسات انسانی چون اندوه، تنهایی و اشتیاق به تعلق را نشان می‌دهد. نولا شخصیتی پیچیده و چندلایه است با نیروی درونی که سابرینا کارپنتر به‌خوبی آن را مجسم می‌کند. او نقش را با آسیب‌پذیری آرامی بازی می‌کند که حسِ روحی پیر و واقعی را منتقل می‌کند. نولا تمام تکیه‌گاه‌هایی را که می‌شناخته از دست می‌دهد، اما با استقامتی توان‌بخش و مجموعه‌ای از چابکی‌های خیابانی، استقلالش را می‌پذیرد. در مسیر جست‌وجوی مادرش که هرگز او را نشناخته (مگی سیف)، گروهی از غریبه‌های جالب وارد و از زندگی او خارج می‌شوند؛ با این حال نولا واقعیت را فراموش نمی‌کند و خود تبدیل به لنگری می‌شود که برای بقا به آن نیاز دارد. چنین فیلم‌هایی اهمیت زیادی دارند چون داستان‌های کسانی را که در سایه‌ها زندگی می‌کنند روشن می‌سازند تا ما درک بهتری از دنیای مشترک‌مان پیدا کنیم. راهی بهتر از پیامِ جهان‌شمول برای انتقال این ایده نیست، و «تاریخ کوتاهِ راهِ طولانی» سرشار از همدلی، حقیقت و واقع‌گرایی است—به‌ویژه در نمایش فقدان ناگهانی و سوگ؛ بنابراین این فیلم از جمله اصیل‌ترین و ضروری‌ترین آثار سال محسوب می‌شود.