فیلم Planet of the Apes 2001

داستانی زبون‌دراز و بی‌جان، فیلمنامه‌ای ضعیف و مارک والبرگِ نقش اصلی که چندان قابل‌باور نیست؛ همه این‌ها فرصتی از دست‌رفته را رقم زده‌اند، هرچند گریم‌های درخشانِ ریک بیکر واقعاً تحسین‌برانگیزند. اگر دنبال بازسازیِ خوب هستید، نسخهٔ ۲۰۱۱ و دنباله‌هایش را ببینید. آره… واقعاً ضعیف است. من تا حدود یک هفته پیش حتی نمی‌دانستم چنین فیلمی وجود دارد. احتمالاً برای همهٔ عوامل ناامیدکننده است که این اثر...

داستانی زبون‌دراز و بی‌جان، فیلمنامه‌ای ضعیف و مارک والبرگِ نقش اصلی که چندان قابل‌باور نیست؛ همه این‌ها فرصتی از دست‌رفته را رقم زده‌اند، هرچند گریم‌های درخشانِ ریک بیکر واقعاً تحسین‌برانگیزند. اگر دنبال بازسازیِ خوب هستید، نسخهٔ ۲۰۱۱ و دنباله‌هایش را ببینید. آره… واقعاً ضعیف است. من تا حدود یک هفته پیش حتی نمی‌دانستم چنین فیلمی وجود دارد. احتمالاً برای همهٔ عوامل ناامیدکننده است که این اثر بازسازی/ریبوتِ فیلم ۱۹۶۸ «سیارهٔ میمون‌ها» باشد، آن هم نه نسخهٔ موفقِ ۲۰۱1. به‌نوعی این فیلم «راه می‌رود تا آن یکی پرواز کند». یکی از انتخاب‌های عجیب، میمون‌هایی هستند که با جهش‌های بلند به نظر مضحک می‌آیند و هیچ کمکی به فیلم نمی‌کنند؛ واقعاً انتخاب عجیبی است. بااین‌حال تعجب‌آور است که این فیلم با آن تیمِ بازیگری شکست خورد: تیم برتون کارگردان، و بازیگرانی مثل مارک والبرگ، تیم راث، هلنا بونهام کارتر، مایکل کلارک دانکن و پاول جیاماتی. حضور کوتاه چارلتون هِستون و لیندا هریسون (بازیگران نسخهٔ اصلی) جالب است. والبرگ کمی نامتناسب نقش است، اما بونهام کارتر و جیاماتی خوب هستند؛ به‌ویژه جیاماتی به نظر می‌رسد از نقش لذت برده است. فیلم تا حدی طعمِ برتون را دارد، اما بدون شک یکی از آثار ضعیف‌تر اوست. از نظر من، از دیگر نکات منفی می‌توان به گریم—خصوصاً گریمِ ژنرال تِید—و ریتم کند داستان اشاره کرد. این نسخه بیشتر بازسازی مستقیمی از فیلم ۱۹۶۸ است که از جلوه‌های بصری و انیماترونیکسِ بهتر سود می‌برد، اما در عین حال خشک و بی‌جان است. مارک والبرگ نقش فضانوردی به نام «لئو» را بازی می‌کند که در سیاره‌ای گرفتار می‌شود که میمون‌ها بر آن مسلط‌اند و حرف می‌زنند. جامعهٔ میمونی، درست مانند همتایان انسانی‌شان، در آستانهٔ جنگ قرار دارد: شامپانزه‌های خیرخواه و باهوش در مقابل گوریل‌های تهاجمی‌تر به رهبری «تِید» (تیم راث). خوشبختانه «لئو» می‌تواند روی کمک پرجنب‌وجوش «آری» (هلنا بونهام کارتر) حساب کند و با دشمنان‌شان برای رسیدن به یک مرکز مخفی در منطقهٔ ممنوعه رقابت می‌کنند؛ مرکزی که می‌تواند راه‌حلی ارائه دهد و راز گذشتهٔ آن‌ها را فاش کند. والبرگ در این نقش‌های اکشن خوب عمل می‌کند؛ او توانسته سرعت فیلم را حفظ کند گرچه داستان نسبتاً ضعیف است، مدت زیادی طول می‌کشد تا خودش را نشان دهد و سپس به‌شیوه‌ای فرمال و مکانیکی پیش می‌رود تا به یک پایان نسبتاً زنده و مناسب برسد. این فیلم اثر بزرگی نیست—آیا واقعاً ضرورتی برای بازسازی وجود داشت، مگر اینکه وسیله‌ای برای نمایش ستارهٔ خوش‌چهره باشد؟ با این حال، تولیدی بالاتر از متوسط است که به‌راحتی دو ساعت را سپری می‌کند. اگر دقیق نگاه کنید ممکن است لیندا هریسونِ نسخهٔ «سیاره» (در یک گاری) را ببینید، اما شاید همین تنها خاطره‌انگیزی آن باشد.