انیمیشن The Sword in the Stone 1963

تماشای نسبتاً خوبی است؛ احتمالاً دوباره آن را تماشا نخواهم کرد و نمی‌توانم توصیه‌اش کنم. مدتی از آخرین‌باری که این فیلم را دیده‌ام می‌گذرد و حالا یادم آمد چرا: چیز زیادی برای بازگشت به آن وجود ندارد. البته جادوها سرگرم‌کننده‌اند و ماجراهای حیوانات بامزه و یادآور اینکه چقدر به‌عنوان انسان‌ها وضع‌مان خوب است، اما واقعاً احساس می‌کنم زندگی آن سنجاب را خراب کردیم و این موضوع...

تماشای نسبتاً خوبی است؛ احتمالاً دوباره آن را تماشا نخواهم کرد و نمی‌توانم توصیه‌اش کنم. مدتی از آخرین‌باری که این فیلم را دیده‌ام می‌گذرد و حالا یادم آمد چرا: چیز زیادی برای بازگشت به آن وجود ندارد. البته جادوها سرگرم‌کننده‌اند و ماجراهای حیوانات بامزه و یادآور اینکه چقدر به‌عنوان انسان‌ها وضع‌مان خوب است، اما واقعاً احساس می‌کنم زندگی آن سنجاب را خراب کردیم و این موضوع ناراحتم می‌کند. خودِ داستانِ «شمشیر در سنگ» خیلی کوتاه است چون چندان جذاب نیست؛ بیشتر فیلم به ماجراهای آرتور در گسترش پادشاهی، استقرار حکومت بر آنچه بعدها انگلستان خواهد شد و به‌طور کلی ماجراهای او به‌عنوان پادشاه بالغ (که بخش اعظم‌شان مربوط به شوالیه‌هایش است) از جمله جنگ با همسایگان می‌پردازد. تشبیه ورزشکارها در برابر بچه‌های درس‌خوان در سراسر فیلم جالب است ولی احساس دوقطبی شدن می‌دهد و پیام دربارهٔ آموزش و دانش در فیلم چندان یک‌دست نیست. ارجاع‌های زمانی به سال ۱۹۶۳ صرفاً فیلم را تاریخ‌گذاری می‌کند و چندان خنده‌دار نیستند؛ فیلم به بیننده می‌گوید داشتن دانش به‌تنهایی به معنای توانایی استفاده از آن نیست. سپس در پردهٔ سوم بحثی مطرح می‌شود دربارهٔ اینکه دانش و مهارت‌ها می‌توانند اوضاع را بهتر یا بدتر کنند و جز اینکه الهام‌بخش آثار دیگری شده‌اند (مثل جنگ‌های ستاره‌ای)، هدف مشخصی از این بحث درنمی‌یابم. بخش موردعلاقه‌ام وقتی بود که آرکیمدس خندید—انگار واقعاً به آن نیاز داشت. «آرتور» — که به‌طور نسبتاً بی‌مهری «ورت» لقب گرفته — پسر اصطبل‌داری است با آرزوهای بزرگ. او می‌خواهد شاگردِ یک شوالیهٔ شجاع و نجیب شود، اما این برنامه‌ها وقتی در جنگل به «مرلین» برمی‌خورد و به‌زودی تبدیل به پروژهٔ موردعلاقهٔ جادوگر می‌شود، دستخوش تغییر می‌گردند. آن مرد خردمند اما کمی پریشان، هویت واقعی جوان را می‌داند و مصمم است او را برای آینده آماده کند. آنچه پس از آن رخ می‌دهد چندان یک افسانهٔ آرتوریِ کلاسیک نیست، بلکه مجموعه‌ای از ماجراهای سرگرم‌کننده و رنگارنگ است که ورت، رئیسش «سر اکتور» و استاد دانشمندش «آرکیمدس» تجربه می‌کنند—ماجراهایی گهگاهی نامرتب و گاهی ترسناک. من از این فیلم لذت بردم؛ ریتم سریعی دارد و صریحاً هدفش سرگرم‌کردن است تا آموزش دادن. زره‌های جنگی، اژدهاها، ماشین ظرف‌شویی جادویی و البته «مادم مین» حضور دارند و شخصیت‌پردازی‌ها جذاب و بازیگوش‌اند. فیلم با نیت کمدیِ سبک نوشته شده، موعظهٔ اخلاقی‌اش آرام است و تماشای آن برای هشتاد دقیقه تجربه‌ای شاد و دلپذیر بود.