فیلم The Sons of Katie Elder 1965

چهار برادرِ برجسته جان، تام، مت و باد—این چهار برادرِ الدر پس از گردهمایی در مراسم تشییع مادرشان که تازه درگذشته، درمی‌یابند که پدرشان احتمالا در جریان یک بازی ورق به قتل رسیده است. آن‌ها باید رقابت‌های خواهر-برادری را کنار بگذارند و حقیقت ماجرا را در شهر کودکی‌شان، کلیرواترِ تگزاس، کشف کنند. فیلم Sons of Katie Elder هنگام اکران از سوی منتقدان برخورد سختی دید و پشت‌صحنه‌اش...

چهار برادرِ برجسته جان، تام، مت و باد—این چهار برادرِ الدر پس از گردهمایی در مراسم تشییع مادرشان که تازه درگذشته، درمی‌یابند که پدرشان احتمالا در جریان یک بازی ورق به قتل رسیده است. آن‌ها باید رقابت‌های خواهر-برادری را کنار بگذارند و حقیقت ماجرا را در شهر کودکی‌شان، کلیرواترِ تگزاس، کشف کنند. فیلم Sons of Katie Elder هنگام اکران از سوی منتقدان برخورد سختی دید و پشت‌صحنه‌اش هم مشکلاتی داشت، اما امروز همچنان ارزش دیدن را حفظ کرده است. همه عناصر لازم برای یک وسترن قابلِ اعتنا در آن هست: بازیگران خوش‌چهره و پرطنین، موسیقی برجستهٔ اِلمر برنستین، استفادهٔ چشم‌گیر از لوکیشن کازابلانکا و یک داستان انتقام‌جویانهٔ قوی. با این حال، فیلم به‌خاطر رنگ‌وبوی نسبتاً مدرنی که به وسترن می‌دهد برای طرفداران سنتی ژانر کمی ناملموس به نظر می‌رسد. چیدمان بازیگرانِ نقش برادران تا حد زیادی جواب می‌دهد، اما مایکل اندرسون جونیور (باد) و ارل هالیمان (مت) زیرِ سایهٔ حضور جان وین (جان) و دین مارتین (تام) کمی کم‌رمق می‌مانند؛ در نتیجهِ کار گروهی چهار نفره هرگز به یک واحد بازیِ کاملاً منسجم تبدیل نمی‌شود. شاید طول فیلم برای برخی مشکل‌ساز باشد؛ فواصل نسبتاً طولانی بدون حادثه برای من مفید است چون به شخصیت‌ها و پیوندهای خانوادگی عمق می‌بخشد، اما تماشاگرانی که دنبال تیراندازی‌های پیاپی‌اند ممکن است احساس کمبود کنند. اما آنچه از صحنه‌های اکشن وجود دارد تا حد زیادی ارزش صبر تماشاگر را دارد: از تکان‌دادن هیکوری توسط «دوک» گرفته تا درگیری دیدنی کنار رودخانه—صحنه‌هایی ماندگار که نمایشِ جان وین با دو تپانچه در هر دست‌ش، شور و هیجان خاصی به همراه دارد. همچنین صحنهٔ جالب و شوخ‌طبعانه‌ای از دین مارتین هست که از چشم مصنوعی‌اش استفاده می‌کند. در مجموع، هرچند فیلم خالی از اشکال نیست، اما در مقیاس وسترن‌های دههٔ ۱۹۶۰ تجربه‌ای سرگرم‌کننده و خوش‌ساخت است؛ قصه‌ای نسبتاً پیش‌بینی‌پذیر اما رو به انفجار، دشمنی تهدیدآمیز، چندین صحنهٔ تیراندازی و بازیِ خوب میان جان وین و دو برادر جوان‌تر (تام و باد). فیلم به‌خوبی برخی جنبه‌های ناخوشایند روحیهٔ پیشگامی را نشان می‌دهد و تماشایش، به‌ویژه یک بعدازظهر آرام، لذت‌بخش است.