سریال Gilmore Girls: A Year in the Life

پس از تماشای تمام فصل‌های اصلی همراه با همسرم، دیدن این سریال دنباله‌دار برایم اجتناب‌ناپذیر بود. از جهاتی برایم به همان اندازه جالب و سرگرم‌کننده بود. عناصر دراماتیک عمیق‌تر به شخصیت‌های اصلی نفوذ کرده‌اند — شاید این انتظار می‌رفت چون سریال باید با مرگ ریچارد، پدری که در نسخه‌ی اصلی نقش عاطفی و صحنه‌ای زیادی داشت، کنار بیاید. سریال از همان ابتدا قابل‌شناسایی است، ولی گاهی...

پس از تماشای تمام فصل‌های اصلی همراه با همسرم، دیدن این سریال دنباله‌دار برایم اجتناب‌ناپذیر بود. از جهاتی برایم به همان اندازه جالب و سرگرم‌کننده بود. عناصر دراماتیک عمیق‌تر به شخصیت‌های اصلی نفوذ کرده‌اند — شاید این انتظار می‌رفت چون سریال باید با مرگ ریچارد، پدری که در نسخه‌ی اصلی نقش عاطفی و صحنه‌ای زیادی داشت، کنار بیاید. سریال از همان ابتدا قابل‌شناسایی است، ولی گاهی متفاوت به‌نظر می‌رسد. شاید فقط برای من این‌طور بود، اما گاهی احساس می‌شد شخصیت اصلی قبل از یکی از انفجارهای معمولِ دیالوگ‌های سریع و ارجاعات فرهنگی، انگار چشمکی به ما می‌زند، گویی می‌گوید «صبر کنید؛ دوباره داریم شروع می‌کنیم.» این حالت تا حدی مصنوعی به‌نظر می‌رسید. اما باز هم ممکن است این صرفاً واکنش من به حضور چنین لحن‌هایی در سریالی باشد که از جهاتی جدی‌تر از نسخه‌ی اصلی است. این‌جا روری بالغ‌تری داریم که در فضای روابط مدرن (یا بهتر بگویم روابط بیش از رمانس) حرکت می‌کند، جایی که قوانینِ تعهد و پایبندی کامل به یک مرد دیگر با زندگی مدرن او سازگار نیستند. شاید او بیشترین رشد شخصی را در این دنباله نشان می‌دهد و مادربزرگش در مقام دوم قرار می‌گیرد. مادرش و لوک گاهی به‌نظر می‌رسد در مسیر رشد شخصی قدری درجا می‌زنند. در مجموع دیدن آن ارزش داشت و تکراری نبود. شخصیت‌ها تغییر کرده‌اند و فرمت نود دقیقه‌ای اپیزودها قوس داستانی را به‌طرز قابل توجهی دگرگون کرده است. مانند نسخه‌ی اصلی، ارزش دیدن را دارد.