فیلم Fear 1996

ترس می‌تواند اسیرت کند… «فیر» را جیمز فولی کارگردانی و کریستوفر کراو نوشته است. در این فیلم مارک والبرگ، ریس ویثرسپون، ویلیام پیترسن، آلیسا میلانو و اِیمی برِنِمان بازی می‌کنند. موسیقی اثر از کارتر بورول و فیلم‌برداری از توماس کلوس است. این فیلم یکی از مجموعهٔ تریلرهای روانی–جنسی است که در دهه‌های ۸۰ و ۹۰ رواج یافتند و نقطهٔ جذاب روایی‌اش حضور نوجوانان در مرکز قصه است....

ترس می‌تواند اسیرت کند… «فیر» را جیمز فولی کارگردانی و کریستوفر کراو نوشته است. در این فیلم مارک والبرگ، ریس ویثرسپون، ویلیام پیترسن، آلیسا میلانو و اِیمی برِنِمان بازی می‌کنند. موسیقی اثر از کارتر بورول و فیلم‌برداری از توماس کلوس است. این فیلم یکی از مجموعهٔ تریلرهای روانی–جنسی است که در دهه‌های ۸۰ و ۹۰ رواج یافتند و نقطهٔ جذاب روایی‌اش حضور نوجوانان در مرکز قصه است. ویثرسپون نقش دختری را دارد که ولگردی به نام دیوید مک‌کال (با بازی والبرگ) را به زندگی‌اش راه می‌دهد و خیلی زود درمی‌یابد که او تا حد ممکن ناپایدار است. فولی و تیمش فیلمی ساخته‌اند که تا اندازه‌ای از چند اثر هم‌موضوع دیگر وام گرفته؛ بسیاری از صحنه‌های کلیدی برای تماشاگران این ژانر آشنا خواهند بود و چرخش‌های داستانی نیز چندان غیرقابل‌پیش‌بینی نیستند. با این حال، با وجود کمبود بدیعیت در ساختار و خط روایی، «فیر» هرگز خسته‌کننده نمی‌شود، حتی وقتی والبرگ با نگاهی دلتنگ و عاشقانه مانند سگی شیفته به چشم‌های ویثرسپون زل می‌زند. تعلیق برای اوج‌گیری پایانی حاضر است و آن پایان با خشونتی پرتحرک و تکان‌دهنده رخ می‌دهد؛ همچنین خوشحال‌کننده است که در شخصیت‌پردازی کسانی که در معرض خطرند، اندکی تأمل و دقت دیده می‌شود. فیلم‌برداری کلوس از لوکیشن‌های مختلف سیاتل جلوه‌ای زنده و جذاب دارد و قطعات موسیقایی بورول نیز حال‌وهوای اثر را تقویت می‌کنند. بازی بازیگران همگی در سطح خوبی قرار دارند و هیچ‌یک تعادل کلی فیلم را به هم نمی‌زنند. نسخه‌ای نوجوانانه از فیلم‌های Cape Fear، Straw Dogs و Fatal Attraction — ترکیبی از این‌ها — که با وجود تأثیرپذیری آشکار، کارِ قابل قبولی از آب درآمده است. امتیاز: ۷/۱۰