فیلم All My Friends Hate Me 2021

«پیت» (هم‌نویسنده: تام استورتون) برای گذراندن آخرهفته تولدش به دیدار چند دوست دانشگاهی که چند سال بود ندیده بود، به عمارت اَشرافی یکی از والدین‌شان می‌رود. از همان ابتدا اوضاع خوب پیش نمی‌رود: وقتی می‌رسد کسی آنجا نیست — آنها به پاب رفته‌اند و او خبر نداشته. همین شروع، لحن باقی‌ماندهٔ این کمدی-درام نسبتاً پخ‌شده را تعیین می‌کند. پیت، که به‌ظاهر یک مددکار خیریه جدی...

«پیت» (هم‌نویسنده: تام استورتون) برای گذراندن آخرهفته تولدش به دیدار چند دوست دانشگاهی که چند سال بود ندیده بود، به عمارت اَشرافی یکی از والدین‌شان می‌رود. از همان ابتدا اوضاع خوب پیش نمی‌رود: وقتی می‌رسد کسی آنجا نیست — آنها به پاب رفته‌اند و او خبر نداشته. همین شروع، لحن باقی‌ماندهٔ این کمدی-درام نسبتاً پخ‌شده را تعیین می‌کند. پیت، که به‌ظاهر یک مددکار خیریه جدی در آفریقا است، به‌تدریج از دوستانش کناره‌گیری و احساس بیگانگی می‌کند، به‌ویژه در مقابل دوست جدیدشان «هری» (داستین دمری-برنز) که به نظر می‌رسد عمداً تلاش می‌کند دیگران را علیه او بشوراند. ایدهٔ اولیه خوب است، اما اجرا مشکل دارد؛ پیت آرام‌آرام پارانوئیدتر می‌شود — حتی زمانی که نامزدش «سونیا» (چارلی کلایو) می‌رسد و ظاهراً به جمع آنها می‌پیوندد — تا پایان‌بندی که برای او به‌سختی می‌توانست بدتر باشد. شوخی‌ها بیشتر بر پایهٔ کلیشه‌های پسر اشرافی و دهاتی، همراه با کمی کوکائین، مشروبات الکلی و تنش جنسی شکل گرفته‌اند، اما برای من فیلم هرگز برجسته نمی‌شود. استورتون گرفتار همان مشکل رایج بازیگران بلندقد است؛ با وجود تلاشش، در برابر دوربین چندان طبیعی به نظر نمی‌رسد. شخصیت‌پردازی‌ها ضعیف و تا حدی آزاردهنده‌اند و تا نیمهٔ فیلم برایم اهمیتی نداشت که برای هیچ‌کدامشان یا آنچه بر سرشان می‌آید چه اتفاقی می‌افتد. به‌عدالت باید به کارگردان، اندرو گاینورد، حق داد — ظاهراً بودجهٔ زیادی در اختیار نداشته و استانداردهای تولید در حد قابل قبولی هستند — اما به‌نظرم داستان برای حمل کردن فیلم کافی نیست.