فیلم Willard 2003

وقتی یک بازسازی را نقد می‌کنیم، ناگزیر آن را با نسخهٔ اصلی — در اینجا «ویلارد (۱۹۷۱)» — مقایسه می‌کنیم. داستان کلی تغییر چندانی نکرده، اما بازسازی در بخش‌هایی آزادانه‌تر عمل کرده؛ بعضی از این تغییرات به سود فیلم بوده و بعضی نه. شخصیتِ عنوانی، ویلارد، تا حدی تغییر کرده که تقریباً کاریکاتوری از خودِ قبلی‌اش شده است. این لزوماً چیز بدی نیست و بستگی به...

وقتی یک بازسازی را نقد می‌کنیم، ناگزیر آن را با نسخهٔ اصلی — در اینجا «ویلارد (۱۹۷۱)» — مقایسه می‌کنیم. داستان کلی تغییر چندانی نکرده، اما بازسازی در بخش‌هایی آزادانه‌تر عمل کرده؛ بعضی از این تغییرات به سود فیلم بوده و بعضی نه. شخصیتِ عنوانی، ویلارد، تا حدی تغییر کرده که تقریباً کاریکاتوری از خودِ قبلی‌اش شده است. این لزوماً چیز بدی نیست و بستگی به انتظارات شما از فیلم دارد، اما جهت کلی اثر را عوض کرده و لحن فیلم را از جدی به کمدی‌تر می‌برد. با این حال بازی‌ها نسبتاً قابل قبول‌اند. تغییرات مربوط به موش‌ها، به‌ویژه بن، نسبتاً خوب از آب درآمده‌اند. خوشم آمد که او شخصیت بیشتری دارد و از دیگر موش‌ها بزرگ‌تر و متمایزتر نشان داده شده است. در عین حال از تغییرات پایان‌بندی خوشم نیامد؛ پایان‌بندی جدید ارزان‌تر و کم‌تأثیرتر از نسخهٔ ۱۹۷۱ به نظر می‌رسد. «پیام اخلاقی» نسخهٔ اصلی حذف شده و بازسازی با دنبالهٔ ۱۹۷۲ یعنی «بن» هم هماهنگی ندارد که به نظرم حیف است. فکر می‌کنم شخصیت لارا هارینگ تا حدی هدر رفته و زمان کمی در پرده دارد. خانوادهٔ ویلارد تقریباً غایب‌اند و بسیاری از روابط عمیق‌تر بین شخصیت‌ها در بازسازی از دست رفته است. همچنین بخشی که ویلارد موش‌هایش را در «ماموریت‌ها» همراه می‌کند، به دو صحنه محدود شده و آن تنش لازم را ندارد. با این همه، «ویلارد» از نظر من فیلم بدی نیست. حتی اگر طرفدار نسخهٔ اصلی باشید، احتمالاً از این بازسازی هم لذت خواهید برد.