فیلم The Handmaiden 2016

در حلقه‌ای از عشق، فریب و خیانت پارک چان-ووک را اگر از سینمای جهان، به‌ویژه سینمای کره، دنبال کرده باشید خیلی خوب می‌شناسید. او بعد از «اولدبوی» به شهرتی جهانی رسید و هرچند تلاشش در هالیوود با «استوکر» مورد انتقاد قرار گرفت، اما من همیشه ترجیح می‌دهم او در کره فیلم‌های بیشتری مثل این یکی بسازد تا یک پروژه در هالیوود. «دست‌دزد» (The Handmaiden) برگرفته از...

در حلقه‌ای از عشق، فریب و خیانت پارک چان-ووک را اگر از سینمای جهان، به‌ویژه سینمای کره، دنبال کرده باشید خیلی خوب می‌شناسید. او بعد از «اولدبوی» به شهرتی جهانی رسید و هرچند تلاشش در هالیوود با «استوکر» مورد انتقاد قرار گرفت، اما من همیشه ترجیح می‌دهم او در کره فیلم‌های بیشتری مثل این یکی بسازد تا یک پروژه در هالیوود. «دست‌دزد» (The Handmaiden) برگرفته از رمان «Fingersmith» اثر سارا واترز است که داستان یتیم دختری به نام سوک‌هی را روایت می‌کند که توسط یک دزد استخدام می‌شود تا خدمتکار لیدی هایدِکو، زن جوان ثروتمندی که تحت سرپرستی عمو زندگی می‌کند، شود. نقشه سرقت ثروت و آزادی او با تکیه بر فریب و بازی با احساسات آغاز می‌شود، اما هرچه جلو می‌آییم ماجرا پیچیده‌تر و رازها عیان‌تر می‌شوند. فیلم در سه بخش روایت می‌شود: بخش اول ظاهراً معرفی و بستری برای قصه است و آرام حرکت می‌کند، اما باید با دقت دنبال شود چون پایه‌گذاری پیچش‌ها همان‌جا انجام می‌گیرد. در بخش دوم با بازگشت به گذشته و از منظر لیدی هایدِکو، لایه‌های بیشتری از طرح و روابط آشکار می‌شود؛ این بخش پر از پیچش‌های طولانی و حساب‌شده است که دید ما را نسبت به آنچه در بخش اول دیدیم تغییر می‌دهد. بخش پایانی همهٔ نخ‌ها را جمع می‌کند و بار دیگر با چرخش‌هایی تازه مشخص می‌سازد چه کسی کجا می‌رسد و چه چیزی به‌دست می‌آورد. نکته‌ای که من را شگفت‌زده کرد، نحوه پرداخت رابطهٔ عاشقانه میان دو زن بود؛ روابط جنسی و صحنه‌های اروتیک فیلم کاملاً حساب‌شده، شاعرانه و در خدمت روایت‌اند، نه اظهار وجود بی‌مورد. ریتم فیلم در بخش‌های پایانی تند و پرتنش می‌شود و همهٔ رازهای گذشته یکی‌یکی برملا می‌گردند، در حالی که همچنان برخی اسرار تا پایان مرموز می‌مانند. اجراها بسیار قوی‌اند، به‌ویژه بازی‌های دو بازیگر زن اصلی که هم دلنشین و هم گیرایند. فیلم‌برداری، طراحی صحنه و دکوپاژ تاریخی در انتقال قصه به کرهٔ دههٔ 1930 تحت اشغال ژاپن به‌خوبی موفق بوده و اگرچه گاه ردپای منبع اروپایی اثر در نام‌ها و برخی ارجاعات دیده می‌شود، اما تغییر مکان روایت به شرق آسیا هوشمندانه انجام شده و فضاسازی بصری غنی و جذابی ساخته است. این فیلم بیش از آنکه صرفاً یک درام مثلث عشقی یا فیلمی دربارهٔ رابطهٔ همجنس‌گرایانه باشد، داستان دایره‌واری از عشق، فریب و کلاهبرداری است که از زاویه‌های مختلف بازگو می‌شود و از هر زاویه‌اش می‌تواند تماشاگر را غافلگیر کند. اگر از فیلم‌های پیچیده، دیدنی و با پرداخت بصری بالا لذت می‌برید، حتماً این اثر را در فهرست تماشای خود قرار دهید. امتیاز: 8/10