فیلم Taxi 1998

«دانیل» (سامی ناسری) پیک پیتزایی رکوردشکن در مارسی است که در آستانه رسیدن به دو آرزوی بزرگش قرار دارد: برقراری رابطه با «لیلی» (ماریون کوتیار) و گرفتن گواهی‌نامهٔ تاکسی. اما تلفنش به او یادآوری می‌کند که برای رسیدن به دومی باید، دست‌کم موقتاً، اولی را فدا کند و به مرکز صدور گواهی برود. با این حال، در جشن‌گرفتن‌های احمقانه‌اش زیاد وقت ندارد؛ او تاکسی را...

«دانیل» (سامی ناسری) پیک پیتزایی رکوردشکن در مارسی است که در آستانه رسیدن به دو آرزوی بزرگش قرار دارد: برقراری رابطه با «لیلی» (ماریون کوتیار) و گرفتن گواهی‌نامهٔ تاکسی. اما تلفنش به او یادآوری می‌کند که برای رسیدن به دومی باید، دست‌کم موقتاً، اولی را فدا کند و به مرکز صدور گواهی برود. با این حال، در جشن‌گرفتن‌های احمقانه‌اش زیاد وقت ندارد؛ او تاکسی را همان‌طور که دوچرخه‌سواری می‌کند، دیوانه‌وار می‌راند و مأموران محلی از او خوششان نمی‌آید. خوشبختانه «امیلیان» (فردریک دیفنتال) کم‌تجربه او را دستگیر می‌کند، در حالی که خودش به پروندهٔ سارقانی فراری مشغول است. امیلیان فکر می‌کند می‌تواند از مهارت رانندگی و شناخت دقیق دانیل از شهر بهره ببرد تا به دنبال سارقان برود — زیرا خودش در واقع رانندگی بلد نیست — و این‌گونه یک زوج نامحتمل شکل می‌گیرد. لوک بسون این فیلم را به‌صورت بامزه‌ای تقبیح‌کنندهٔ تقریباً همهٔ آثار نوع «پلیس/رفیق/سرقت» ساخته که تاکنون دیده‌اید، و در بیشتر موارد این فرمول خوب جواب می‌دهد. صحنه‌های پرهیجان خیابانی کم نیست، اما لذت اصلی از پیشرفت رابطهٔ دوستانهٔ نزدیک میان دو مرد است و خیلی زود روشن می‌شود که دانیل احتمالاً می‌تواند ژاندارم به‌مراتب بهتری از امیلیان باشد. به این ترکیب، علاقهٔ ناکام امیلیان به همکارش «پترا» (اما وییکلوند) را هم اضافه کنید تا ابعاد ناتوانی و دست‌وپاچلفتی‌بودنش بیشتر نمایان شود. ناسری و دیفنتال با همدیگر خوب کار می‌کنند و یک کمدی مرزیِ اسلپ‌استیک و جذاب ارائه می‌دهند که با ادای احترامی پرهیجان به «The Italian Job» (۱۹۶۹) خاتمه می‌یابد و صحنه‌هایی هم دارد که شاید به ساخت دنباله اشاره کنند. من از این فیلم خوشم آمد.