فیلم Harmonium 2016

این دومین فیلمی است که کوجی فوکادا درباره نفوذ یک غریبه به یک خانواده ظاهراً آرام ساخته. غریبه اول برای کسب‌وکار خانگی خانواده کار می‌کند، بعد وارد خانه‌شان می‌شود و رابطه‌ها میان او و خانواده کم‌کم آشکار و سوءاستفاده می‌شود. کانجی فوروتاچی در فیلم اول (Hospitalité) نقش غریبه را بازی کرده بود؛ این‌بار نقش مرد خانواده را دارد. من این فیلم را بیشتر دوست داشتم. هر...

این دومین فیلمی است که کوجی فوکادا درباره نفوذ یک غریبه به یک خانواده ظاهراً آرام ساخته. غریبه اول برای کسب‌وکار خانگی خانواده کار می‌کند، بعد وارد خانه‌شان می‌شود و رابطه‌ها میان او و خانواده کم‌کم آشکار و سوءاستفاده می‌شود. کانجی فوروتاچی در فیلم اول (Hospitalité) نقش غریبه را بازی کرده بود؛ این‌بار نقش مرد خانواده را دارد. من این فیلم را بیشتر دوست داشتم. هر وقت یکی از صحنه‌های معرفی یک شخصیت شامل بازی ضعیف هنگام غذا خوردن باشد، تعریف آن شخصیت تا حد زیادی ساده و کلی است: شخصیت احمق به نظر می‌رسد و خبر از آشوب دارد. هم مرد خانواده و هم غریبه این‌طور معرفی می‌شوند و هر دو در ادامه بد از آب درمی‌آیند؛ تعجبی نیست. پردهٔ اول فیلم پر از کلیشه‌ها و بعضی ضعف‌های سینمای مستقل است، اما وقتی آن مقدمه‌های سطحی—از جمله سخنرانی پس‌زمینهٔ خسته‌کنندهٔ آسانو که اوضاع را به حرکت درمی‌آورد—تمام می‌شوند، فیلم ریتم خودش را پیدا می‌کند. و آن زمان است که فیلم به شکل ترسناکی خوب می‌شود و تازه قابل پیش‌بینی نبودن آغاز می‌شود. حدود نیمهٔ فیلم یک جابه‌جایی نقش رخ می‌دهد و تلاش برای فهم رابطه‌ها و انگیزه‌ها واقعاً آدم را روی لبه نگه می‌دارد. نیمهٔ دوم مثل راه رفتن روی لبهٔ تیغ است. آسانو به نظرم کم‌وبیش تکراری شده؛ این نقش را بارها بازی کرده است. فکر نمی‌کنم در اینجا کار ویژه‌ای انجام دهد، اما بد هم نیست. کانجی فوروتاچی در نقشِ مزاحم خوب است؛ در پردهٔ اول سعی می‌کند مزاحم باشد و موفق نمی‌شود، اما در نیمهٔ دوم واقعاً تبدیل به همان مزاحم می‌شود و عالی است. اما ستارهٔ فیلم ماری‌کو تسوتسویی در نقش همسر است. چهرهٔ او انگار برای غمِ شوکه‌کننده رمزگذاری شده؛ آن خونسردی ژاپنی در مواجهه با اوضاع بسیار آشفته را به‌طرزی برجسته نشان می‌دهد. در چند لحظهٔ بزرگِ تأثیرگذار فیلم، اگر جای او بودم مغزم منفجر می‌شد، اما واکنش‌های او غیرقابل‌پیش‌بینی و فوق‌العاده‌اند. به‌جای اینکه نقشِ پردازش اطلاعات را بازی کند، انگار برای اولین‌بار دارد اطلاعات را پردازش می‌کند—آفرین! وقتی می‌بینی چه بر سر کودک می‌آید، ترکیبی از خنده‌دار، غم‌انگیز و بسیار عجیب بودن را تجربه می‌کنی. این وضعیت به‌صورت ملایم و کم‌ابهت حفظ می‌شود که بر اثرگذاریِ هم‌زمانِ خنده، غم و عجایب می‌افزاید. نمی‌دانم پایان‌بندی چه پیامی دارد؛ برایم تا حدی انتزاعی و ضعیف به‌نظر رسید، اما از لذت فیلم نکاست. فیلم را به کسانی که از بازی ضعیف هنگام غذا خوردن یا کلیشه‌های بد سینمای مستقل آزرده نمی‌شوند، یا نسبت به ضعف‌های فیلمنامه و بازی در مرحلهٔ مقدمهٔ فیلم گذشت دارند، قویاً توصیه می‌کنم.