فیلم Splinter 2008

فیلم ترسناکِ کوتاه و زیرکی است؛ اگرچه در اصل داستان چیز چندان جدیدی ندارد، اما در سایر جنبه‌ها آن کمبود را جبران می‌کند. دو عاشق جوان، سِت (Paulo Costanzo) و پولی (Jill Wagner)، تلاش‌شان برای داشتن یک سفر کمپینگ رمانتیک با ناکارآمدی‌شان در فضای باز خراب می‌شود. اما این تنها مشکل‌شان باقی نمی‌ماند: آن‌ها توسط مجرم فراری دنیس فِرل (Shea Whigham) و دوست‌دخترش، لِیسی بلیسل (Rachel...

فیلم ترسناکِ کوتاه و زیرکی است؛ اگرچه در اصل داستان چیز چندان جدیدی ندارد، اما در سایر جنبه‌ها آن کمبود را جبران می‌کند. دو عاشق جوان، سِت (Paulo Costanzo) و پولی (Jill Wagner)، تلاش‌شان برای داشتن یک سفر کمپینگ رمانتیک با ناکارآمدی‌شان در فضای باز خراب می‌شود. اما این تنها مشکل‌شان باقی نمی‌ماند: آن‌ها توسط مجرم فراری دنیس فِرل (Shea Whigham) و دوست‌دخترش، لِیسی بلیسل (Rachel Kerbs)، مورد سرقت خودرو قرار می‌گیرند. وقتی آن‌ها چیزی را زیرِ چرخ می‌گیرند که فکر می‌کنند حیوانی است، این حادثه آغاز یک ordeal ترسناک می‌شود که گروه را به داخل یک پمپ‌بنزین رانده و وادار به مبارزه برای نجات جان‌شان می‌کند. آنچه دنبال می‌آید تقریباً یک ساعت تعلیق، وحشت، صحنه‌های دهشتناک و تعاملات غنی میان شخصیت‌هاست. وضعیت محاصره‌ای است با دشمنی که نوعی هیبرید خارپشتی-گیاهی-انسانی است؛ بی‌رحم و زیرک. کارگردان توبی ویلکینز اجازه نمی‌دهد فیلم لحظه‌ای سست شود یا از پرکننده استفاده کند؛ همه صحنه‌ها و تعاملات شخصیت‌ها در پیش‌بردِ روایت نقش دارند. خوشبختانه فیلم از کلیشهٔ «شخصیت‌هایی که کارهای احمقانه انجام می‌دهند» دوری می‌کند و در هدف‌گذاریش پیوسته موفق است. افکت‌ها در حدِ لازم نگه داشته شده‌اند و تنها نکتهٔ منفی واقعاً این است که برای هر حملهٔ موجود، تصویربرداریِ لرزان به کار گرفته می‌شود. شاید هدف پنهان‌کردنِ کارِ جلوه‌های بصری بوده است؛ دقیقاً مشخص نیست. استفادهٔ محدود از موجود در تصویر خود قابل تحسین است، اما دوربینِ لرزان در ربع پایانی آزاردهنده و تا حدی تقلب‌آمیز به‌نظر می‌رسد. بازیگرانِ اندکِ نقش‌ها اجراهای درخشانی ارائه می‌دهند؛ وایتگم در نقش شرور متنفرِ داستان برجسته است، در حالی که فیلم‌برداریِ نِلْسون کراگ رنگ‌ها را تا سطحی خام و ایندی کاهش می‌دهد که فیلم از آن سود می‌برد. غافل‌گیرکنندهٔ خوشایند و به علاقه‌مندان ژانرِ وحشت توصیه می‌شود؛ یک محاصرهٔ کوتاه و خونین که هرگز ناامید نمی‌کند. امتیاز: ۷.۵/۱۰ --- تماشا بسیار خوب بود؛ دوباره تماشا می‌کنم و آن را توصیه می‌کنم. شاید به‌نظر نیاید که مفهومِ فیلم خیلی نوآورانه باشد، اما قطعاً حس نوآوری دارد. استفاده از انزوا برای افزودن فضاسازی به فیلم باعث می‌شود تمرکز واقعی روی ترس از ابتلا باشد، برخلاف فیلم‌های زامبی که معمولاً دربارهٔ گسترشِ همه‌جانبهٔ عفونت زامبی‌اند. فیلم دارای یک استعارهٔ لایه‌دار عالی از داروینیسم است که از نگرش «قدرت، حق است» به سمت لزوم هوشمندی برای بقا گذر می‌کند. تجربهٔ به‌خوبی پرشده از احساسِ به‌دام‌افتادن در یک سوپرمارکتِ کوچک بود. بازیگران در مواجهه با رویدادهای پیاپی عملکرد بسیار خوبی داشتند و داستان نسبتاً محکمی هم ارائه شد.