فیلم U.S. Marshals 1998

پیرو، اما قابل‌قبول؛ دنباله‌ای بر «The Fugitive» «U.S. Marshals» که در سال 1998 منتشر شد، دنباله‌ای بر موفقِ 1993 یعنی «The Fugitive» است. تامی لی جونز بار دیگر در نقش مارشال فدرال، ساموئل جرارد، بازمی‌گردد. او و تیمش به تعقیب زندانی فراری، شریدان (با بازی وسلی اسنایپس)، از مناطق بکر تا خیابان‌های نیویورک می‌پردازند. رابرت داونی جونیور هم در نقش مأموری از سرویس امنیت دفاعی به...

پیرو، اما قابل‌قبول؛ دنباله‌ای بر «The Fugitive» «U.S. Marshals» که در سال 1998 منتشر شد، دنباله‌ای بر موفقِ 1993 یعنی «The Fugitive» است. تامی لی جونز بار دیگر در نقش مارشال فدرال، ساموئل جرارد، بازمی‌گردد. او و تیمش به تعقیب زندانی فراری، شریدان (با بازی وسلی اسنایپس)، از مناطق بکر تا خیابان‌های نیویورک می‌پردازند. رابرت داونی جونیور هم در نقش مأموری از سرویس امنیت دفاعی به مارشال‌ها کمک می‌کند. این دنباله بیش از هر چیز نشان می‌دهد که «The Fugitive» تا چه اندازه به‌خوبی ساخته شده بود؛ روایت مشابهی دارد اما جادوی نسخهٔ اول را از دست داده است. پردهٔ اول با صحنهٔ سقوط هواپیما و باتلاق قابل‌قبول است، اما در قیاس با سکانس‌های برخورد اتوبوس/قطار و سدی که در فیلم قبلی بود، چندان درخشان نیست. وسلی اسنایپس نقش خودش را خوب ایفا می‌کند، اما شخصیت او مثل کیمبلِ فورد حس همدردی ایجاد نمی‌کند چون برای بیشتر زمان فیلم مشخص نیست که او واقعاً بی‌گناه است یا نه. موقعیت آغازین—انتقال یک جمع از مجرمان خطرناک و درگیری‌های درون هواپیما که به فرود اضطراری منجر می‌شود—باعث شکل‌گیری تعقیب و گریز و بازی موش و گربه در دل جنگل می‌شود. سام کم‌کم به این شک می‌رسد که اوضاع آن‌طور که به نظر می‌رسد نیست و احتمالاً کشیده شدنِ رشته‌هایی در کار است؛ اعتماد ارزش خود را از دست می‌دهد، به‌ویژه در رابطه با شریک جدیدش رویس (رابرت داونی جونیور). این سناریو به فیلم کمک می‌کند و هم جونز و هم اسنایپس عملکرد قابل‌قبولی دارند، اما داستان بیش از حد قابل‌پیش‌بینی است و بیننده خیلی زود حدس می‌زند که اوضاع به کجا خواهد انجامید. اگر از آن دسته‌ای هستید که از فیلم‌هایی مثل «The Fugitive»، «Enemy of the State» (1998) و «Con Air» (1997) لذت می‌برید، «U.S. Marshals» تا حدودی همان احساس را منتقل می‌کند، اما ضعیف‌ترین اثر در میان این‌ها به‌شمار می‌آید. از نظر کیفیت می‌توان آن را هم‌ردیف «Patriot Games» (1992) و «Money Train» (1995) دانست—فیلمی که بیشتر صرفاً وسیله‌ای برای نمایش ستاره‌ها است و کار چندانی فراتر از پر کردن زمان انجام نمی‌دهد. مدت زمان: 2 ساعت و 11 دقیقه. فیلم‌برداری در تنسی (Reelfoot Lake)، کنتاکی (Benton)، ایلینوی (شیکاگو، Bay City، West Vienna، Metropolis و Shawneetown) و نیویورک انجام شده است. نمره: B- / C+