فیلم Jack the Giant Slayer 2013

کسل‌کننده و با انیمیشن‌هایی کم‌کیفیت. دیشب من و بچه‌ها این فیلم را تماشا کردیم. همه‌مان خیلی خوش‌مان آمد. این یک فیلم خانوادگی بسیار لذت‌بخش است و بی‌تعجب نیست که بازگشتی تازه به داستان قدیمی «جک و ساقه‌ی لوبیا» باشد. عناصر پایه‌ای حضور دارند: جک، لوبیا، ساقه‌های بلند و البته غول‌ها. چند عنصر تازه هم اضافه شده‌اند، مثل تاجی برای کنترل غول‌ها، یک خائن که مسئول تمام...

کسل‌کننده و با انیمیشن‌هایی کم‌کیفیت. دیشب من و بچه‌ها این فیلم را تماشا کردیم. همه‌مان خیلی خوش‌مان آمد. این یک فیلم خانوادگی بسیار لذت‌بخش است و بی‌تعجب نیست که بازگشتی تازه به داستان قدیمی «جک و ساقه‌ی لوبیا» باشد. عناصر پایه‌ای حضور دارند: جک، لوبیا، ساقه‌های بلند و البته غول‌ها. چند عنصر تازه هم اضافه شده‌اند، مثل تاجی برای کنترل غول‌ها، یک خائن که مسئول تمام این به‌هم‌ریختگی‌هاست و چند مورد دیگر. غول‌ها به‌خوبی طراحی شده‌اند. جلوه‌های رایانه‌ای در بیشتر مواقع خوب تا خیلی خوب‌اند. همان‌طور که انتظار می‌رود، غول‌ها نقطه‌ی قوت فیلم‌اند؛ می‌توان گفت کمی برای بچه‌ها ترسناک اما هم‌زمان خنده‌دار هستند. متأسفانه درباره‌ی بازیگران انسانی همین را نمی‌توان گفت؛ بازی‌ها عموماً قوی نیست و گاهی کاملاً ضعیف‌اند. برای تولیدی تا این اندازه نسبتاً بزرگ، جای تعجب دارد که بازی‌ها کیفیت برنامه‌های تلویزیونی را دارند. خلاصه اینکه این فیلم خانوادگی بسیار سرگرم‌کننده است. اگر به‌عنوان بزرگسال آن را تماشا می‌کنید، احتمالاً باید به جلوه‌های ویژه و CGI علاقه داشته باشید—که من دارم—تا از آن لذت ببرید. حکایت قرون‌وسطایی با قهرمانی نجیب، شاهزاده‌خانمی زیبا و انبوهی از غول‌های بربر «جک قاتل غول‌ها» که در ۲۰۱۳ به کارگردانی برایان سینگر منتشر شد، از نظر طرح شباهت‌هایی با «جک غول‌کش» (۱۹۶۲) دارد؛ نیکلاس هولت در نقش پسر مزرعه‌ای پاک‌قلب، النور تاملینسون در نقش شاهزاده‌خانم دوست‌داشتنی و ایان مک‌شین در نقش پادشاه بازی می‌کنند. قهرمان روستایی چند غول را می‌کشد و شاهزاده را نجات می‌دهد، اما شباهت‌ها تا همین‌جاست. این نسخه جادوگر شرور و قلعه‌اش را ندارد و به‌جای آن غول‌های وحشی و ساقه‌ی عظیمی که به قلمروی شگفت‌انگیزشان بالای ابرها می‌رسد، قرار گرفته‌اند. با وجود تقریباً ۲۰۰ میلیون دلار هزینه، عمدتاً صرف CGI غول‌ها و دنیای آن‌ها شده، «جک قاتل غول‌ها» به جذابیتِ «جک غول‌کش» نمی‌رسد؛ آن فیلم گرچه جلوه‌های بسیار ساده و کلیشه‌ای داشت، اما دل‌بری خاص خود را داشت. بله، غول‌ها و قلمروشان از منظر CGI کارتونی بسیار خوب به‌نظر می‌رسند، اما باید زمان و پول بیشتری صرف شخصیت‌پردازی و داستان می‌شد تا بیننده بیشتر با شخصیت‌ها همراه شود. به عبارت دیگر، با وجود همه‌ی اکشن و ماجراجویی و میلیون‌ها دلار هزینه‌ی CGI، قصه عموماً قابل‌توجه نیست. با این حال، فیلم برای کسانی که فیلم‌های پر از CGI مثل «کینگ کونگ» (۲۰۰۵) و «آواتار» (۲۰۰۹) را دوست دارند، قابل‌قبول است. هولت و تاملینسون در نقش‌های اصلی شایسته‌اند و هولت یادآور ریچارد توماس است. تنها کاش فیلمنامه آن‌ها را بیشتر پرداخت می‌کرد و باعث می‌شد ما بیشتر به آن‌ها و چالش‌هایشان اهمیت بدهیم. مدت فیلم ۱ ساعت و ۵۴ دقیقه است و در انگلستان (ساری، نورفک و سامرست) فیلم‌برداری شده. بازیگران مکمل: ایوان مک‌گرگور نقش یک شوالیه، استنلی توچی نقش یک درباری فاسد و ادی مارسَن نقش همراه بی‌فکر او را ایفا می‌کنند. رده‌بندی: C+/B-. «جک قاتل غول‌ها» فیلمی است که کاملاً تماشا شدنی است؛ چیز خاصی نیست، اما کافی است. این نظر من است. نگاهی سریع به سایت‌هایی مثل Letterboxd نشان می‌دهد که نظرات درباره‌ی فیلم کاملاً دوقطبی است، اما اکثریت در امتیازدهی تا حدی با من موافق‌اند. فیلم کمی کند آغاز می‌شود، اما وقتی اوج می‌گیرد، من از دیدنش لذت بردم. شایستگی جوایز را ندارد، اما به‌عنوان یک فیلم فانتزی-ماجراجویی قابل‌گذشت کار می‌کند. از بازی همه‌ی اعضای بازیگری خوشم آمد؛ بیشترشان بازیگران شناخته‌شده‌ای هستند یا قبلاً آن‌ها را دیده‌ام. نیکلاس هولت و النور تاملینسون (تنها کسی که قبلاً نمی‌شناختم) اجراهای قابل‌قبولی دارند و با هم همخوانی کافی دارند. ایوان مک‌گرگور و ایان مک‌شین هم ارزش دیدن دارند. شخصیت ویکِ ایون برمر تنها شخصیتی است که کمی نامطمئن به‌نظر می‌رسد، هرچند برمر خودش تا حدی آن را قابل‌قبول می‌کند. من پیش از دیدنِ فیلم نگاهی به جلوه‌های ویژه انداختم و آنچه دیدم چندان مرا هیجان‌زده نکرد؛ اما در فیلم جلوه‌ها به‌طور کلی رضایت‌بخش‌اند. ظاهر غول‌ها هم مناسب است.