سریال Atypical

این برنامه را یکی از بستگان‌مان که دختری در طیف اوتیسم دارد به ما معرفی کرد. دختر خودمان هم اوتیسم نامتعارف دارد، اما به‌خاطر ناشنوایی و ناتوانی یادگیری، شباهت زیادی به سم ندارد. به‌طور کلی برنامه خیلی خوبی است؛ سه فصل را نسبتاً سریع تماشا کردیم. باید اعتراف کنم که حرف زدن سم به دوربین در ابتدای هر قسمت و گاهی در طول آن کمی برایم...

این برنامه را یکی از بستگان‌مان که دختری در طیف اوتیسم دارد به ما معرفی کرد. دختر خودمان هم اوتیسم نامتعارف دارد، اما به‌خاطر ناشنوایی و ناتوانی یادگیری، شباهت زیادی به سم ندارد. به‌طور کلی برنامه خیلی خوبی است؛ سه فصل را نسبتاً سریع تماشا کردیم. باید اعتراف کنم که حرف زدن سم به دوربین در ابتدای هر قسمت و گاهی در طول آن کمی برایم تکراری شد، اما این شیوه در معرفی موضوع هر قسمت مؤثر است و می‌تواند جزئیات را سریع بیان کند. چند شخصیت فرعی جالب‌اند و بازیگرانشان خوب از عهده نقش برآمده‌اند، هرچند بعضی از آن‌ها نزدیک به کلیشه‌اند تا صرفاً «غیرمتعارفِ» سم. بنابراین این سریال را توصیه می‌کنم و مشتاق فصل‌های بعدی هستم. پس از دیدن فصل چهارم چند نکته دیگر اضافه می‌کنم: این فصل—شاید آخرین فصل—بیشتر همان چیزهایی را دارد که قبلاً دیده‌ایم و این عمدتاً خوب است. مرکزیت داستان همچنان حول سم است، اما زیرپلات‌هایی برای دیگر شخصیت‌ها هم رشد کرده است؛ به‌جز اِوان که حالا شخصیتی بسیار کم‌اهمیت شده و شاید بیش از حد خوش‌برخورد بودنش نویسندگان را از خلق موقعیت‌های دراماتیک برای او بازداشته است. سایر شخصیت‌ها از نویسندگی خوب بهره می‌برند و به‌عنوان شخصیت رشد می‌کنند؛ گاهی به‌صورت ظریف یا پیچیده، مثل اِلسا که رشد شخصیتی روشن دارد، اما همچنان همان کسی است که بوده. می‌دانم دلایل زیادی برای نفرت از فیلم‌ها و سریال‌های خوب وجود دارد: نژادپرستی، مردسالاری، خودبرتربینی طبقاتی، خشم لجوجانه نسبت به هرگونه تغییر یا پیشرفت و امثال آن. اما برایم سخت است دلیلی برای تنفر از Atypical پیدا کنم؛ چنین نفرتی شاید چیزهای بیشتری درباره نفرت‌پیشه بگوید تا درباره خودِ برنامه. کنجکاوم ببینم آیا در چنین افرادی امکان رشد انسانی وجود دارد یا نه. داستان گرم و دلنشین سم، پسری با اوتیسم، و مادر بسیار محافظه‌کار، پدری قابل‌اعتماد، خواهری دلسوز و دوستی وفادار است. پرداخت شخصیت‌ها قوی است و مشکلاتی که سم با آن‌ها مواجه می‌شود طبیعی و بدون تصنع به تصویر کشیده شده‌اند. نگاهی خوش‌قضاوت و بی‌قضاوت به زندگی روزمره یک فرد اوتیستیک ارائه می‌دهد؛ گاهی حق با اوست و گاهی اشتباه می‌کند، و سریال در نشان دادن تأثیر او بر دیگران و تأثیر دیگران بر او عملکرد خوبی دارد.